บ้านกระดาษในซองขนม และกับดักของสะสมที่หยุดซื้อไม่ได้

บ้านกระดาษในซองขนม และกับดักของสะสมที่หยุดซื้อไม่ได้

ขนม "จาจา" มันคือ "ขนมข้าวโพดอบกรอบสุดแสนจะธรรมดาๆนี่แหละ" ผมว่าหลายคนคงเคยกินกันมาบ้างสมัยเด็กๆ รสชาติก็ไม่ได้หวือหวาอะไร ห่อละไม่กี่บาท กินเพลินๆหมดซองแบบไม่รู้ตัว แต่สิ่งที่ทำให้ขนมนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่ใช่ตัวขนมเลยสักนิด มันคือของแถมที่อยู่ในซองนั่นแหละ!! ของแถมที่เป็นบ้านกระดาษให้เราต้องมาต่อเอง ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมตื่นเต้นทุกครั้งที่แกะซอง เพราะไม่รู้ว่าข้างในจะเป็นบ้านหลังไหน รูปแบบมันมีเยอะมาก แต่ละแบบก็มีสีสันต่างกันไป บางหลังเป็นบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ หลังคาสีแดง บางหลังเป็นบ้าน 2 ชั้นมีระเบียง บางหลังก็เป็นร้านค้าเล็กๆ ที่หน้าตาน่ารักจนอยากเก็บไว้หมดทุกแบบ... ซึ่งนี่แหละคือกับดักของมัน เพราะพอรู้ว่ามีหลายแบบ เราก็ซื้อไปเรื่อยๆ เพื่อให้ได้บ้านหลังใหม่ที่ยังไม่มีในคอลเลกชัน...

ความยากของมันอยู่ที่การต่อนี่แหละ บางหลังง่ายจนเสร็จใน 5 นาที แปะๆพับๆก็เป็นรูปเป็นร่างแล้ว แต่บางหลังนี่สิครับ ยากจนต้องให้แม่ช่วยต่อเลย... มันมีทั้งส่วนที่ต้องพับให้ตรงมุม ต้องสอดลิ้นกระดาษเข้าช่องเล็กๆ ที่ถ้าสอดผิดก็ต้องแกะออกมาเริ่มใหม่ หรือบางทีก็ต้องใช้กาวติดเพิ่ม เพราะลิ้นกระดาษมันหลุดง่ายเหลือเกิน ตอนนั้นผมเคยคิดจริงๆ นะว่ามันยากกว่าข้อสอบคณิตอีก ข้อสอบคณิตอย่างน้อยก็มีสูตรให้จำ แต่บ้านกระดาษนี่มันต้องใช้ทั้งสมาธิ ทั้งความใจเย็น และบางทีก็ต้องใช้กำลังนิ้วด้วย!! แต่พอต่อเสร็จปุ๊บ ความรู้สึกมันดีมากนะครับ เหมือนได้สร้างอะไรขึ้นมาด้วยมือตัวเอง ได้บ้านหลังจิ๋วๆที่ตั้งโชว์ไว้บนโต๊ะได้ ภูมิใจยังไงบอกไม่ถูก... แล้วพอสะสมไปเรื่อยๆ มันก็เริ่มเยอะขึ้น บางคนสะสมได้เป็น 100 หลังโดยที่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเลย วางเต็มชั้น เต็มกล่อง จนแม่ต้องบ่นว่าทำไมไม่ทิ้งบ้าง แต่ก็ไม่มีใครกล้าทิ้งสักหลัง เพราะแต่ละหลังมันคือความทรงจำทั้งนั้น...

จริงๆแล้วผมว่า ความสนุกของบ้านจาจามันไม่ได้อยู่ที่ตัวบ้านหลังสุดท้ายหรอกนะ มันอยู่ที่ตอนแกะซองแล้วลุ้นว่าบ้านหลังนี้จะมีหรือยัง? อยู่ที่ตอนนั่งต่อกันกับแม่หรือเพื่อน อยู่ที่ตอนที่ต่อผิดแล้วหัวเราะกันเอง มันเป็นความสุขเล็กๆที่ราคาไม่กี่บาท แต่ได้ความทรงจำกลับมาเต็มเลย... เดี๋ยวนี้ขนมจาจา อาจจะหาซื้อไม่ได้ง่ายเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ก่อนมีขายในร้านขายของทุกร้าย ไม่ว่าไปร้านไหนก็เจอ ซึ่งทุกครั้งที่นึกถึง ผมก็ยังนึกถึงกล่องบ้านกระดาษ ที่วางอยู่บนชั้นในห้องนอนเก่าๆอยู่ดี...