รู้กันไหมว่า "ชื่อตัวละครทุกตัวในดราก้อนบอล คือการเล่นคำ?"

ไม่มีตัวละครไหนในดราก้อนบอล ที่ถูกตั้งชื่อโดยบังเอิญ ทุกชื่อล้วนเป็นการเล่นคำตลกๆทั้งนั้น และนี่คือหนึ่งในเสน่ห์ที่ทำให้จักรวาลดราก้อนบอลมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวนั่นเอง...

เอาจริงๆนะครับ ตอนเด็กๆผมดูดราก้อนบอลก็คิดแค่ว่าชื่อพวกนี้เท่ดี... "เบจิต้า คาคารอท ฟรีเซอร์" มันฟังดูเป็นชื่อต่างดาวที่ดีนะ แต่พอโตขึ้นมาแล้วรู้ความจริงเข้าเท่านั้นแหละ... โอ้โห!! อาจารย์ "อากิระ โทริยามะ" เล่นใหญ่กว่าที่ผมคิดไว้เยอะมาก เขาไม่ได้ตั้งชื่อให้ตัวละครแบบสุ่มๆหรือให้มันฟังดูเท่เฉยๆ แต่เขาหยิบเอาของใกล้ตัวสุดๆอย่างอาหาร ชุดชั้นใน หรือเครื่องดื่มมาแปลงเป็นชื่อตัวละครจนหมด และที่เจ๋งสุดคือ... มันไม่ได้ทำแค่ตัวละครหลัก 2-3 ตัวนะ แต่มันทำกันเป็นระบบทั้งเผ่าทั้งตระกูลเลย...

เริ่มจาก "ชาวไซย่า" กันก่อนเลย... ทุกคนตั้งชื่อตาม "ผัก" เบจิต้า = เบจี้เทเบิล, คาคารอท = แครอท, ราดิทซ์ = แรดิช, นัปปะ = ผักกะหล่ำ, บรอลี่ = บร็อคโคลี่, คาบบา = กะหล่ำปลี, คอลิฟล่า = ดอกกะหล่ำ, เคล = คะน้า... คือถ้าคุณเป็นคนชอบเข้ายิมหรือชอบกินสลัด คุณจะรู้สึกว่า "ชาวไซย่านี่มันเหมือนเดินออกมาจากตู้ผักเลย" ฮ่าๆ... ผมว่ามันน่ารักตรงที่เขาเล่นมุกต่อเนื่องแบบนี้ทั้งเผ่า ไม่ใช่เล่นมุกแค่ตัวเดียวแล้วจบเลย...

ส่วนตระกูลของ "บูลม่า" ก็ตั้งชื่อตามชุดชั้นใน... บูลม่า = บลูมเมอร์ส, ทรังค์ = กางเกงในชาย, บรา = บรา, ดร. บรีฟส์ = กางเกงใน... อันนี้ผมขำหนักมาก เพราะตอนแรกผมไม่เคยเอะใจเลยว่าทำไมชื่อ "ทรังค์" มันฟังดูแปลกๆ แต่พอรู้ว่ามันแปลว่า "กางเกงใน" นี่คือแบบ... "โถ่!! ท่านโทริยามะ..." ลูกสาวบ้านนี้ชื่อชุดชั้นในทั้งบ้านเลยเหรอ!? และที่ฮาคือมันยังลามไปถึง "ดร. บรีฟส์" พ่อของบูลม่าด้วย!! คือทั้งครอบครัวเป็นชุดชั้นในกันหมดเลย...

"ทีมกิวยู" ตั้งชื่อตามผลิตภัณฑ์นม เช่น กิวยู = นมในภาษาญี่ปุ่น, เจซ = ชีส, บาร์เตอร์ = เนย, รีคูม = ครีม, กุร์โด = โยเกิร์ต... อันนี้ก็อีกครับ ผมว่าทีมนี้ชื่อเพราะสุดๆไปเลย กิวยูเนี่ยชื่อเหมือนนมเปรี้ยวญี่ปุ่นเลย ส่วนเจซชื่อชีส บาร์เตอร์ชื่อเนย ฟังแล้วเหมือนทีมขายของในซูเปอร์มาร์เก็ตมากกว่าทีมนักรบซะอีก แต่ก็ต้องยอมรับว่าชื่อมันติดหูจริงๆนะครับ!! โดยเฉพาะ "ฟรีเซอร์" ที่ชื่อมาจากตู้แช่แข็ง คือมันเข้ากับคาแรกเตอร์เย็นชาและโหดเหี้ยมของเขามาก และลูกน้องอย่าง "ซาร์บอนกับดูโดเรีย" ก็ชื่อมาจากอาหารทะเลอีก คือเขาเล่นมุกทั้งจักรวาลจริงๆครับ...

เทพเจ้าแห่งการทำลายล้างอย่าง "บีรัส" ก็มาจากเบียร์, วิสมาจากวิสกี้, แชมป้าจากแชมเปญ... อันนี้ผมชอบมากครับ เพราะมันทำให้เทพเจ้าแห่งการทำลายล้างที่ควรจะน่ากลัวที่สุดในจักรวาล กลายเป็นตัวละครที่ชื่อมาจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์... พอรู้แบบนี้แล้วเวลาดูเขากินอาหารแล้วรู้สึกตลกขึ้นเยอะเลยครับ คือมันเหมือนที่ "อากิระ โทริยามะ" บอกเป็นนัยๆว่า "พวกเทพพวกนี้ก็แค่กลุ่มเพื่อนมากินเหล้าด้วยกัน" ซึ่งมันก็จริงนะครับ เพราะเวลาบีรัสกับวิสอยู่ด้วยกันทีไรก็ทะเลาะกันตลกๆทุกที เหมือนเพื่อนเมาแล้วเถียงกันเรื่องไร้สาระ ฮ่าๆ

และครอบครัวของ "มิสเตอร์ซาตาน" ก็มีความเชื่อมโยงกับปีศาจ... ซาตานคือซาตาน, วิดีลคือเดวิล, แพนคือเทพเจ้าแพน ซึ่งอยู่ในตำนานนอกรีตที่เชื่อมโยงกับปีศาจ... ผมว่ามุกนี้มันแฝงความตลกแบบเสียดสีดี เพราะมิสเตอร์ซาตานเนี่ยเป็นคนที่ตอนแรกดูเหมือนตัวร้าย แต่จริงๆแล้วกลายเป็นคนดี เป็นฮีโร่ของโลก และตลกด้วย...

ทั้งหมดนี้ทำให้ผมคิดว่า "การตั้งชื่อแบบนี้ไม่ใช่แค่เรื่องตลก แต่มันคือการที่ "อากิระ โทริยามะ" ใส่ความคิดสร้างสรรค์ลงไปในทุกรายละเอียด แม้กระทั่งชื่อตัวละครที่คนอ่านอาจจะไม่ทันสังเกต และเมื่อเราค้นพบความหมายเบื้องหลังชื่อเหล่านี้ มันก็ทำให้โลกของดราก้อนบอลสนุกขึ้นอีกเยอะเลย เพราะทุกครั้งที่ผมดูหรืออ่านดราก้อนบอลใหม่ ผมก็มักจะเจอชื่อตัวละครใหม่ๆ ที่เล่นคำอีกเรื่อยๆ มันกลายเป็นเกมเล็กๆของคนอ่านไปแล้วครับ... บางทีผมก็นั่งไล่เดาว่าตัวละครตัวนี้ชื่อมาจากอะไรนะ? อาหาร ผัก นม หรือของใช้ในบ้าน? และ ทุกครั้งที่เดาถูก มันก็รู้สึกสนุกเหมือนได้ไขปริศนาเล็กๆของ "อากิระ โทริยามะ" ซึ่งผมคิดดว่ามันเป็นเสน่ห์ที่หายากนะครับ...