ถ้าอาจารย์โทริยามะขยันขึ้นอีกนิด เราอาจไม่มีซูเปอร์ไซย่าผมสีทอง

เชื่อไหมครับว่า "สีผมสีทองอันเป็นเอกลักษณ์ของซูเปอร์ไซย่าที่ใครๆก็จำได้... จริงๆแล้วเกิดขึ้นเพราะความขี้เกียจของ อาจารย์ "อากิระ โทริยามะ" ล้วนๆ..." ในการสัมภาษณ์หลายครั้ง เขายอมรับตัวเองว่า "จริงๆแล้วผมเป็นพวกขี้เกียจน่ะ การระบายสีผมของตัวละคร คือ หนึ่งในงานที่ผมเกลียดที่สุดเลย!!"

ลองคิดดูนะครับว่า งานวาดการ์ตูนมันไม่ได้มีแค่เขียนเส้นด้วยดินสอแล้วจบ หลังจากเขียนเส้นเสร็จก็ต้องลงหมึก ต้องเก็บรายละเอียด ต้องลงสี ต้องทำแสงเงาอีกสารพัด แล้วถ้าตัวละครตัวหนึ่งมีผมสีดำทั้งหัว ท่านก็ต้องมานั่งระบายสีดำทับให้เต็มทุกหน้า ทุกช่อง ทุกตอน... ฟังดูง่ายใช่ไหมครับ แต่ลองทำดูสักร้อยหน้าติดกันสิ!! มันคือการทรมานมือชัดๆ... ตอนที่ต้องออกแบบร่างซูเปอร์ไซย่า "อากิระ โทริยามะ" ต้องคิดว่าทำยังไงให้ประหยัดเวลาระบายสีมากที่สุด ท่านคงนั่งมองกระดาษแล้วคิดว่า "ถ้าปล่อยผมดำไว้แบบเดิม ก็ต้องระบายดำทุกครั้งไป แต่ถ้าเปลี่ยนสีผมเป็นสีทอง ก็ไม่ต้องระบายสีดำทับทั้งหัวแล้ว แถมยังไม่ต้องระบายสีอีกหลายชั้นเหมือนผมสีอื่น แค่ลงสีทองเรียบๆก็จบแล้ว..." ท่านเลยเลือกสีทองแบบที่เห็นกัน... และผลก็คือมันกลายเป็นสีผมที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์การ์ตูนญี่ปุ่นไปเลย

ผมว่าตรงนี้มันน่าสนใจนะครับ... เพราะปกติเวลาเราพูดถึงผลงานระดับตำนาน เรามักจะนึกถึงความตั้งใจสุดๆ ความพิถีพิถัน ความมุมานะทุ่มเท แต่เรื่องนี้มันกลับกันเลย... มันคือการหาทางลัด การเลี่ยงงานที่ตัวเองเกลียด การหาวิธีที่ง่ายที่สุดเพื่อให้งานเสร็จ แล้วดันกลายเป็นจุดแข็งที่สุดของดีไซน์ไปซะงั้น?! เรื่องนี้สอนอะไรผมได้อย่างหนึ่งครับ "บางทีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อาจจะเกิดจากความขี้เกียจที่ถูกที่ถูกเวลา ถ้า "อากิระ โทริยามะ" ขยันระบายสีผมสีดำทุกหน้าจนเมื่อยมือ เราอาจจะไม่ได้เห็นซูเปอร์ไซย่า ที่มีสีทองที่สวยงามแบบทุกวันนี้ก็ได้..."

แต่เดี๋ยวก่อนนะครับ ผมไม่ได้จะบอกให้ทุกคนขี้เกียจแล้วรอปาฏิหาริย์นะ... มันไม่ใช่แบบนั้น... สิ่งที่ผมมองเห็นจากเรื่องนี้ คือ "การที่ "อากิระ โทริยามะ" รู้จักตัวเองดีว่าตัวเองถนัดอะไร ไม่ถนัดอะไร เกลียดอะไร และ ยอมรับมันอย่างตรงไปตรงมา แล้วจากจุดนั้น เขาก็หาทางออกที่ทั้งแก้ปัญหาให้ตัวเองและยังได้ผลลัพธ์ที่ดีออกมาด้วย... มันคือความขี้เกียจที่มีสมองอยู่เบื้องหลัง ไม่ใช่ความขี้เกียจแบบปล่อยตัวปล่อยใจ..." ลองนึกภาพตามนะครับ... คนที่ขยันแบบไม่คิดอะไรอาจจะนั่งระบายผมดำทุกหน้าจนเสร็จ แล้วก็จบกันไป แต่คนที่ขี้เกียจแบบคิดเยอะจะถามตัวเองว่า "มีวิธีอื่นไหมวะ?", "ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?", "มีทางลัดที่ยังได้คุณภาพไหม?" แล้วบางครั้งคำถามพวกนี้แหละครับที่พาเรา ไปเจออะไรใหม่ๆที่คนอื่นไม่เคยคิดมาก่อน...

ผมเลยคิดว่าบทเรียนจริงๆของเรื่องนี้ ไม่ใช่ "ขี้เกียจแล้วจะรวย" แต่คือ "รู้จักตัวเองให้ดี แล้วกล้าที่จะหาทางของตัวเองมากกว่า" ถ้า "อากิระ โทริยามะ" ฝืนใจทำในสิ่งที่ตัวเองเกลียดโดยไม่คิดหาทางออกอื่น เราก็คงไม่ได้เห็นซูเปอร์ไซย่าที่มีผมสีทอง และตัวเขาเองก็คงทุกข์ทรมานกับการวาดการ์ตูนไปตลอด แต่เพราะเขากล้ายอมรับความขี้เกียจของตัวเอง แล้วใช้มันเป็นแรงผลักดันให้หาทางออกที่ฉลาดกว่าเดิม นั่นแหละครับคือสิ่งที่ทำให้มันกลายเป็นตำนาน!! ดังนั้นครั้งหน้าที่คุณรู้สึกขี้เกียจอะไรสักอย่าง ... อย่าเพิ่งรู้สึกผิดนะครับ ลองถามตัวเองดูว่าความขี้เกียจนั้นกำลังบอกอะไรคุณอยู่... บางทีมันอาจจะกำลังบอกให้คุณหยุดทำอะไรโง่ๆ ซ้ำๆ แล้วหาวิธีที่ฉลาดกว่าก็ได้... ใครจะไปรู้!? ความขี้เกียจครั้งต่อไปของคุณ อาจจะกลายเป็นตำนานที่ไม่มีใครลืมก็ได้...