"โดราเอมอน" กับตอนที่ซึ้งที่สุดในยุค 90 ​

"โดราเอมอน" กับตอนที่ซึ้งที่สุดในยุค 90

ถ้าพูดถึง "โดราเอมอน" กับตอนที่ซึ้งที่สุดในยุค 90 ผมต้องบอกก่อนว่า "มันมีทั้งตอนที่ฉายในทีวีและตอนที่เป็นตอนจบแบบที่แฟนๆแต่งขึ้นมาเอง" ซึ่งหลังๆนี่แหละที่ทำให้ผมเสียน้ำตามาหลายรอบเหมือนกัน...

จำได้ไหมครับตอนที่โดราเอมอนแบตเตอรี่หมด? นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของตำนานน้ำตาแตกที่แท้จริง!! เรื่องมันเริ่มจาก "โนบิตะกลับบ้านมาแล้วเรียกหาโดราเอมอนเหมือนทุกวัน แต่คราวนี้โดราเอมอนไม่ขยับเลย พอเข้าไปเขย่าตัวมันก็ล้มลงไปเฉยๆ โนบิตะตกใจมาก รีบไปตามโดเรมีน้องสาวของโดราเอมอนมาดู โดเรมีบอกว่า "แบตเตอรี่หลักหมดแล้ว และ โชคร้ายที่แบตเตอรี่สำรองมันอยู่ที่หู" แต่หูของโดราเอมอนก็ถูกหนูกัดหายไปนานแล้วนี่สิ... ทางเดียวที่จะซ่อมได้คือส่งกลับไปอนาคต แต่โดราเอมอนจะจำโนบิตะไม่ได้เลยตลอดชีวิต หรือ ไม่ก็รอให้ใครสักคนที่เก่งพอจะซ่อมมันได้ ณ ตอนนั้น โนบิตะเลือกทางที่ 2 เขาตัดสินใจว่าจะเป็นคนนั้นเองให้ได้!! จากวันนั้นโนบิตะเปลี่ยนไปเลยครับ จากเด็กขี้เกียจที่เอาแต่พึ่งโดราเอมอน กลายเป็นคนที่ตั้งใจเรียนจนสอบได้ที่หนึ่งของประเทศ แซงหน้า "เดคิสุงิ" เพื่อนที่เก่งที่สุดในห้องไปได้ด้วยซ้ำ พอโตขึ้นเขาก็เป็นศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมศาสตร์ได้จริงๆ และได้แต่งงานกับ "ชิซูกะ" ตามที่ฝันไว้... แล้ววันหนึ่งโนบิตะพาชิซูกะไปที่ห้องลับห้องหนึ่ง ซึ่งข้างในนั้นมีโดราเอมอนที่นอนนิ่งอยู่รอเขามาตลอดหลายสิบปี โนบิตะกดปุ่มเปิดเครื่อง แล้วโดราเอมอนก็ลืมตาขึ้นมา พูดประโยคเดิมที่คุ้นเคยว่า "โนบิตะ! การบ้านทำรึยัง?"... ผมบอกเลยว่าอ่านถึงตรงนี้ทีไรน้ำตามันไหลทุกที ไม่ใช่เพราะเศร้านะครับ แต่มันดีใจแทนโนบิตะที่ความพยายามทั้งหมดมันคุ้มค่า!!"

อีกตอนที่ผมคิดว่าซึ้งไม่แพ้กัน คือ ตอน "วันเกิดของผม" หรือ ตอนที่โนบิตะสงสัยว่าทำไม ไม่มีรูปถ่ายของตัวเองช่วงเดือนแรกหลังคลอด เลยย้อนอดีตกลับไปดู พอไปถึงก็เห็นแม่กับพ่อกำลังเลี้ยงดูเขาตอนแบเบาะ แล้วก็ได้รู้ว่าชื่อ "โนบิตะ" ที่เขาเคยคิดว่ามันน่าอายจริงๆนั้น พ่อกับแม่ตั้งให้ด้วยความรักและความหวังเต็มเปี่ยม... ตอนนี้ไม่ได้มีดราม่าหนักหรือน้ำตาแตกอะไรหรอกครับ แต่มันเป็นความอบอุ่นแบบเงียบๆ ที่ทำให้เรารู้สึกว่า "ตัวเองโชคดีแค่ไหนที่มีคนรักเรา แบบไม่มีเงื่อนไข..."

จริงๆยุค 90 ยังมีอีกหลายตอนที่ซึ้งเหมือนกัน เช่น ตอนที่โนบิตะกับคุณยาย หรือ ตอนที่ชิซูกะกับต้นซากุระ แต่สำหรับผม 2 ตอนที่เล่าไปข้างต้นมันคือที่สุดแล้วล่ะครับ!! มันสอนอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าการใช้ของวิเศษแก้ปัญหา มันสอนเรื่องความรับผิดชอบ เรื่องการเติบโต และ สอนเรื่องความรักที่แท้จริง!! ซึ่งนั่นแหละคือเหตุผลที่ "โดราเอมอน" ยังคงอยู่ในใจคนดูมาทุกยุคทุกสมัยเลย...