ทำไม "ไจแอนท์" ถึงรักแม่ของเขามากที่สุด?

พูดถึง "ไจแอนท์" หรือ "โกดะ ทาเคชิ" [จากเรื่อง "โดราเอมอน"] หลายคนคงนึกถึงภาพเด็กอ้วนร่างยักษ์ที่ชอบรังแก "โนบิตะ" ร้องเพลงจนคนฟังอยากหนี แต่ถ้าเราดูโดราเอมอนจริงๆจนทะลุเปลือกนอกของ "อันธพาลประจำหมู่บ้าน" เราจะพบความจริงข้อหนึ่งที่ทั้งตลกและน่าประทับใจ นั่นคือ "คนที่ไจแอนท์กลัวที่สุดในโลกและก็รักที่สุดในโลก ก็คือ "แม่" คนเดียวกันนี่แหละ...!!" ผมว่าความสัมพันธ์ระหว่าง "ไจแอนท์" กับแม่ของเขาเนี่ย มันเป็นหนึ่งในความสัมพันธ์ที่ "จริง" ที่สุดในโดราเอมอนเลยนะ...

ก่อนอื่นต้องยอมรับก่อนว่าแม่ของไจแอนท์ ไม่ใช่คุณแม่ที่อ่อนโยนและพูดจาไพเราะอะไร เธอเป็นเจ้าของร้านขายของชำแถวบ้าน หน้าตาและรูปร่างคล้ายไจแอนท์เป๊ะ นิสัยก็จัดจ้านสุดๆ ไจแอนท์ก่อเรื่องข้างนอกมา พอเจอ "ทาเคชิ! แกแกล้งเพื่อนอีกแล้วใช่ไหม!?" แค่ประโยคเดียวก็ขาสั่นแล้ว... ในเรื่องมีอยู่หลายครั้งที่ไจแอนท์กำลังจะทำอะไรแผลงๆ แต่พอได้ยินเสียงแม่ปุ๊บนี่คือหยุดทันที บางคนบอกว่า "นี่มันความกลัว ไม่ใช่ความรัก" แต่ผมคิดว่ามันเป็น 2 ด้านของเหรียญเดียวกัน...

คุณลองคิดดูสิ เด็กผู้ชายที่ข้างนอกแสดงเป็นพี่ใหญ่ ใครก็ไม่กล่ายุ่ง กลับบ้านมาโดนแม่ดุทีเดียวก็หงอ นี่มันไม่ใช่เพราะกลัวอย่างเดียว แต่เพราะเขารู้ในใจลึกๆว่า "แม่คนนี้แหละคือคนที่เขาจะทำอะไรก็ได้ แต่จะเสียเธอไปไม่ได้เช่นกัน..." และแม่ของไจแอนท์ก็ไม่ได้มีแค่การดุ การตี หรือการให้ทำงานบ้านเท่านั้น เธอเป็นคนที่ทำให้ไจแอนท์เข้าใจว่าอะไรคือ "ขอบเขต" โลกของไจแอนท์ข้างนอกเต็มไปด้วยการทดสอบกำลังและการช่วงชิง แต่ที่บ้าน... แม่คือกฎเกณฑ์เพียงหนึ่งเดียวที่เขาเต็มใจเชื่อฟัง มีช่วงหนึ่งในอนิเมะที่ไจแอนท์แสดงออกชัดเจนมาก เขาอยากช่วยแม่ปรับปรุงร้าน จึงยอมทำงานหนักที่ปกติไม่ยอมทำเลย ตอนนั้นเขาไม่ได้กลัวการถูกดุ แต่เขาอยากให้แม่เห็นว่าเขาเอง ก็เป็นลูกที่ไว้ใจได้เหมือนกัน...

นอกจากนี้ยังมีรายละเอียดเล็กๆน่ารักอีกอย่าง ไจแอนท์มีความฝันสองอย่าง คือเป็นนักร้องและเป็นเชฟ เสียงร้องของเขาน่ะเหรอ... เอ่อ... ถ้าพูดตามตรงก็คืออาชญากรรมต่อโสตประสาทเลยล่ะ แต่แม่ของเขาจะจัดการเขาเฉพาะตอนที่เขาจะไป "รบกวนชาวบ้าน" ร้องเพลงใส่คนอื่นเท่านั้น เธอไม่เคยบอกว่า "ความฝันของแกมันตลก" เธอแค่บอกว่า "อย่าไปก่อความเดือดร้อนให้คนอื่น..." ความแตกต่างนี้สำคัญมากนะ เพราะแม่ไม่ได้ปฏิเสธตัวเขา เธอแค่ปฏิเสธพฤติกรรมของเขา ไจแอนท์อาจจะไม่เข้าใจปรัชญาชีวิตอะไรพวกนี้ แต่เขารู้สึกได้ว่าแม่ไม่ได้ดูถูกเขา...

จริงๆแล้วผมคิดว่าความรักที่ไจแอนท์มีต่อแม่ พูดง่ายๆคือ "การยอมจำนน" แบบเด็กผู้ชาย ไม่ใช่ความอ่อนโยนแบบพูดจาหวานๆ แต่เป็นการที่เขายอมให้ผู้หญิงคนนี้เห็นด้านที่อ่อนแอที่สุดของเขา ยอมให้เธอเห็นตอนเขาร้องไห้ ตอนเขากลัว ตอนเขาไม่เอาถ่าน ในโลกทั้งใบมีแค่ผู้หญิงคนเดียวที่ไจแอนท์ยอมให้เป็นแบบนี้... ดังนั้นถามว่ารักไหม? ก็รักสิ รักแบบที่ตัวเองอาจจะไม่ได้คิดมากด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่แม่เรียกชื่อเต็มๆว่า "ทาเคชิ" เขาก็เดินกลับบ้านแต่โดยดี...