ไม่ใช่ป๊อกกี้ แต่คือเพรทซ์ ขนมที่เด็กหนวดคิดถึงที่สุด

จริงๆแล้ว ขนมในยุค 90 ที่ผมอยากหยิบมารำลึกถึงอีกยี่ห้อนึงที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้ นั่นก็คือ "เพรทซ์" (Pretz) ของ "กูลิโกะ" หลายคนอาจจะคิดว่า "กูลิโกะ" คือ "ป๊อกกี้" แต่สำหรับผมแล้ว "เพรทซ์" ต่างหากที่เป็นเพื่อนคู่ใจในวัยเด็ก...!! จำได้ว่าตอนนั้นซองเพรทซ์เป็นแท่งบางๆ ยาวๆ กรอบๆ เค็มๆ ต่างจากขนมหวานๆทั่วไปโดยสิ้นเชิง... ตอนเด็กๆ เวลาซื้อเพรทซ์ สิ่งแรกที่ผมทำคือเลือกซองที่มีสีสันที่สุดบนชั้นวางสินค้า ซองพลาสติกสีสันสดใสแบบนั้นมันสะดุดตามากในตอนนั้น...

"เพรทซ์" มีรสชาติให้เลือกหลากหลายจริงๆ ตั้งแต่รสซาวด์ รสข้าวโพด ไปจนถึงรสลาบที่จัดจ้าน แต่รสโปรดของผมในวัยเด็กต้องยกให้ "รสข้าวโพด" ครับ หวานนิดๆ หอมกลิ่นข้าวโพด กัดทีหนึ่งกรอบๆ เค็มๆ หวานๆ ผสมกัน แล้วก็หยุดไม่ได้จริงๆ และ สิ่งที่ดีที่สุดของเพรทซ์ก็คือ มันกินได้ทุกที่ทุกเวลา ใส่กระเป๋านักเรียนไปโรงเรียนก็ได้ เปิดซองตอนพักเที่ยงแบ่งให้เพื่อนๆ กินก็ได้ ครูยังไม่ค่อยว่าอะไรด้วยซ้ำ เพราะคิดว่ามันเป็นแค่บิสกิต ไม่เหมือนลูกอม...

จริงๆแล้ว "เพรทซ์" เข้ามาในประเทศไทยตั้งแต่ปี 1970 แล้ว เป็นผลิตภัณฑ์แรกที่ "กูลิโกะ" ผลิตในประเทศไทยด้วย ถึงแม้ว่าตอนนั้นผมยังไม่เกิด แต่ในความทรงจำวัยเด็กของผม มันคือขนมที่อยู่บนชั้นวางสินค้าตามซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านขายของชำทุกแห่ง ราคาไม่แพง หยิบได้ทุกครั้งที่อยากกิน... สิ่งที่ตลกก็คือ ตอนเด็กๆผมชอบเอาแท่งเพรทซ์มาเล่นมากกว่ากิน บางทีก็ถือเป็นดาบ บางทีก็ต่อเป็นไม้บรรทัด บางทีก็เปรียบเทียบว่าใครถือได้ยาวกว่ากัน ตอนนี้คิดแล้วก็ตลกดี...

ภายหลังมีครั้งหนึ่งที่เพรทซ์หายไปจากตลาดพักหนึ่ง ตอนนั้นผมยังคิดว่า "ทำไมขนมที่กินตั้งแต่เด็กหายไปเลย?" แต่พอปี 2012 กลับมาอีกครั้งพร้อมกันถึง 6 รสชาติ ตอนนั้นผมดีใจมากที่ได้เห็นมันกลับมาอยู่บนชั้นวางสินค้าอีกครั้ง จริงๆแล้วตอนนี้ก็ยังมีขายอยู่นะครับ รสชาติอาจจะเยอะกว่าเดิม มีรสใหม่ๆ ออกมาเรื่อยๆ แต่ทุกครั้งที่ผมกิน มันก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม เหมือนกับช่วงบ่ายของวันไหนสักวันในวัยเด็ก ที่แดดส่องเข้ามาในห้องเรียน ผมแอบหยิบแท่งออกมาจากในกระเป๋านักเรียนอย่างเงียบๆ แล้วกัดคำหนึ่ง... ขนมบางอย่างก็เป็นแบบนี้แหละครับ ถึงจะไม่หวานเท่าคุกกี้ ถึงจะไม่มันเท่ามันฝรั่งทอดกรอบ แต่มันก็ครองตำแหน่งในใจของคน ยุค 90 อย่างเราไว้ได้เสมอ...