ขนมหน้าโรงเรียน รสชาติความสุข ในราคาบาทเดียว

ตอนเย็นหลังเลิกเรียน เสียงกระดิ่งดังขึ้นเป็นสัญญาณให้เด็กที่อดทนรอคอยมานานกว่า 6 ชั่วโมงได้วิ่งออกจากประตูโรงเรียนไปพร้อมกัน ทิศทางที่พวกเขามุ่งหน้าไม่ใช่บ้าน แต่เป็นรถเข็นขนมหรือชั้นวางของต่ำเตี้ยในร้านขายของชำหน้าโรงเรียน...

ในยุคทศวรรษ 1990 ด้วยเงิน 1-2 บาทในกระเป๋าเสื้อ เด็กๆสามารถแลกเปลี่ยนความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวันนั้นได้ นั่นคือช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ "ขนมหน้าโรงเรียน" และ ขนมที่โดดเด่นที่สุดสองอย่างในยุคนั้น ได้แก่ "ขนมจี๊ดจ๊าด" ที่เปรี้ยวจนต้องหลบตาปี๋ กับ "หมากฝรั่งนกแก้ว" ที่ห่อด้วยกระดาษสีสันสดใส มีรสหวานแหลม และ มีสติ๊กทูลายต่างๆให้แปะเล่นกัน

หากจะเลือกตัวแทนที่ตรงที่สุดของ "ขนมหน้าโรงเรียนยุค 90" หมากฝรั่งนกแก้วต้องติดอันดับอย่างแน่นอน!! ผู้ที่เคยผ่านวัยเด็กในยุค 90 แทบจะจำได้ว่าในร้านขายของชำหน้าโรงเรียน มีห่อกระดาษสีสันสดใสวางขายในตะกร้าเล็กๆอยู่เสมอ กระดาษห่อของมันเลียนแบบขนนกแก้ว ใช้สีแดง เขียว เหลือง ฟ้า และสีอื่นๆ มาห่อหมากฝรั่งชิ้นเล็กๆทีละชิ้น เมื่อเด็กหยิบขึ้นมาเลือก พวกเขามักจะต้อง "เลือกสีให้ครบ" ตอนซื้อต้องซื้อแบบคละสี และ สีต้องไม่ซ้ำกัน แม้ว่าจะแกะออกมาแล้วรสชาติจริงๆ จะเหมือนกันหมดก็ตาม แต่การเลือกสีสันสดใสเหล่านั้นก็เป็นพิธีกรรมที่สนุกสนานในตัวมันเอง...

"หมากฝรั่งนกแก้ว" ผลิตโดย "โรงงานลูกกวาดเม่งเซ้ง" ในจังหวัดนครปฐม ประเทศไทย ซึ่งก่อตั้งโดย "ชาญ แต้มคงคา" ผู้ประกอบการเชื้อสายจีนในปี 1963 โดยนำเข้าเครื่องจักรจากต่างประเทศเพื่อเริ่มผลิตหมากฝรั่ง ในยุค 90 หมากฝรั่งนกแก้วครองตำแหน่งสำคัญในใจของเด็กไทยจำนวนนับไม่ถ้วน ด้วยรสหวานจัดและรสหวานแหลม อันเป็นเอกลักษณ์...

คำว่า "หวานบาดคอ" ที่คนไทยใช้กันอย่างแพร่หลาย คือ ความทรงจำร่วมกันของผู้ที่เคยชื่นชอบมันในวัยเด็ก ความหวานนั้นรุนแรงจนรู้สึกคันคอเล็กน้อย แต่ก็ทำให้หยุดเคี้ยวไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำให้เด็กๆ คลั่งไคล้ไม่ใช่แค่หมากฝรั่งเท่านั้น แต่เป็นของแถมที่ซ่อนอยู่ในกระดาษห่อ ในแต่ละห่อมักจะมี "สติ๊กทู" หรือ "รอยสักชั่วคราว" เล็กๆหนึ่งแผ่น เด็กๆแกะกระดาษห่อด้วยความคาดหวัง หวังว่าจะได้ลวดลายที่ยังไม่มีในคอลเลกชันของตัวเอง แล้วนำไปติดบนปกสมุดหรือโต๊ะเรียน แบ่งปันกับเพื่อนๆ ในยุคนั้นที่ยังไม่มีมือถือ ความสุขจากการสุ่ม "เปิดกล่อง" แบบนี้เล็กๆน้อยๆ ก็เพียงพอที่จะทำให้เด็กๆ ตื่นเต้นได้ทั้งบ่ายแล้ว

หากหมากฝรั่งนกแก้วคือความหวานในยุค 90 แล้ว "ขนมจี๊ดจ๊าด" ก็คือความเปรี้ยวของยุคนั้น!! ยี่ห้อนี้ถือกำเนิดขึ้นในปี 2003 ในตอนแรก "นิธิโรจน์ ศิริมังคโลดม" เพียงแค่ต้องการแก้อาหารว่างที่ "กินมะขามยาก" ในชีวิตประจำวัน ซึ่งมะขามสดต้องปอกเปลือกและเอาเมล็ดออก ยุ่งยากมาก เขาจึงคิดค้นมะขามอบบ๊วยที่ไม่มีเมล็ดและเคี้ยวเหนียวหนึบขึ้นมา และ ในไม่ช้าก็ส่งเข้าตู้โชว์ของร้านสะดวกซื้อเซเว่น ในรูปแบบซองเล็กๆ ราคา 5 บาท สำหรับนักเรียนในยุค 90 ซองเล็กๆ นี้คือ "ยาเพิ่มพลัง" ในช่วงพักกลางวันหรือคาบเรียนที่ง่วงนอน เพราะมันมีรสชาติเปรี้ยวจนกำหมัด หวานจนยิ้มได้ จากนั้นก็เคี้ยวเหนียวหนึบจนวางไม่ลง

เสน่ห์ของขนมจี๊ดจ๊าดอยู่ที่ความ "ดุดัน" ของรสชาติ มันไม่ใช่ขนมที่กลมกล่อมแบบพอดีคำ แต่เป็นการระเบิดของมะขามเปรี้ยว ผงบ๊วยเค็ม และน้ำตาลหวานที่รวมตัวกันในปาก ความเปรี้ยวสดชื่นนั้นแรงจนถึงขั้น "ปลุก" สมองที่ง่วงนอนได้จริงๆ!! ในบันทึกความทรงจำของนักเรียนหลายคน ซองขนมจี๊ดจ๊าดที่ซื้อจากร้านขายของชำหน้าโรงเรียน มักจะต้องแบ่งกับเพื่อน เวลาแกะออกมา เทเม็ดกลมๆ ลงบนฝ่ามือ แล้วแบ่งกันคนละไม่กี่เม็ด เคี้ยวไปคุยไป เปรี้ยวจนต้องสูดลมหายใจ แต่ก็หัวเราะกันไม่หยุด

ที่น่าสนใจคือ "แบรนด์จี๊ดจ๊าด" เคยใช้กลยุทธ์ "เจาะตลาดโรงเรียน" อย่างชัดเจนในยุคที่เพิ่งเริ่มก่อตั้ง แพ็คเกจขนาดเล็กและการตั้งราคาที่ต่ำทำให้มันกลายเป็นขนมที่นักเรียน ซื้อได้บ่อยครั้งโดยไม่ต้องคิดมาก และ ผู้ที่เติบโตมากับมันในตอนนี้ก็กลายเป็นกลุ่มผู้บริโภคหลักของแบรนด์นี้ไปแล้ว

ทุกวันนี้ "หมากฝรั่งนกแก้ว" ไม่ได้หาง่ายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และ "ขนมจี๊ดจ๊าด" ก็กลายเป็นสินค้าส่งออกที่วางขายในต่างประเทศกว่า 20 แห่ง มีรายได้ต่อปีสูงถึง 170 ล้านบาท แต่เมื่อคนที่เคยเป็นเด็กในยุค 90 เห็นกระดาษห่อสีสันสดใสนั้นอีกครั้ง หรือได้ลิ้มรสมะขามเปรี้ยวที่คุ้นเคยอีกครั้ง สิ่งที่พวกเขาคิดถึงไม่ใช่รสชาติของขนมนั้น แต่เป็นช่วงบ่ายวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ที่แสงแดดสาดส่องอยู่หน้าโรงเรียน เพื่อนๆรุมล้อมรถเข็นขนม หยิบเหรียญที่อุ่นอยู่ในกระเป๋าออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วแลกเปลี่ยนกับความสุขที่เรียบง่าย แต่เต็มเปี่ยมที่สุดในวันนั้น ซึ่งความสุขแบบนั้น 1 บาทซื้อไม่ได้อีกต่อไปแล้ว และ ก็ไม่มีอะไรทดแทนได้เช่นกัน...