ผู้โดยสารกว่า 200 คนถูกสั่งลงจากเรือสำราญในกัมพูชา หลังบริษัทผู้ให้บริการเผชิญวิกฤตการเงิน

การใช้ชีวิตบนเรือสำราญที่เดินทางรอบโลกฟังดูเหมือนความฝันของผู้เกษียณอายุและผู้ที่ต้องการเปลี่ยนที่อยู่อาศัยให้กลายเป็นการเดินทางไม่รู้จบ แต่สำหรับผู้โดยสารของเรือสำราญ Odyssey ความฝันดังกล่าวกลับต้องสะดุดลง เมื่อผู้โดยสารกว่า 200 คนได้รับคำสั่งให้ออกจากเรือขณะจอดเทียบท่าที่เมืองสีหนุวิลล์ ประเทศกัมพูชา โดยมีเวลาเตรียมตัวและเก็บสัมภาระเพียง 7 ชั่วโมงเท่านั้น เหตุการณ์นี้สร้างความกังวลอย่างหนักต่อผู้ที่ตั้งใจใช้ชีวิตบนเรือเป็นที่พักอาศัยระยะยาว

กรณีนี้เกิดขึ้นกับบริษัท Villa Vie Residences ซึ่งดำเนินธุรกิจเรือสำราญสำหรับผู้ที่ต้องการซื้อหรือเช่าห้องพักเพื่อใช้ชีวิตระหว่างเดินทางไปยังจุดหมายต่าง ๆ ทั่วโลก ทว่าเมื่อบริษัทเผชิญแรงกดดันด้านต้นทุนและปัญหาการบริหารจัดการ ผู้โดยสารที่คาดหวังว่าจะมีบ้านลอยน้ำจึงต้องเผชิญกับความไม่แน่นอนว่าจะเดินทางต่อหรือหาที่พักบนบกได้อย่างไร

ต้นทุนเชื้อเพลิงพุ่ง กระทบธุรกิจเรือสำราญ

ตามรายงานข่าวเมื่อปลายเดือนตุลาคม 2569 บริษัท Villa Vie Residences ระบุว่า ต้นทุนเชื้อเพลิงที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องจากสถานการณ์ความตึงเครียดในตะวันออกกลาง ส่งผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายในการเดินเรืออย่างรุนแรง โดยค่าใช้จ่ายด้านเชื้อเพลิงเฉลี่ยต่อห้องพักต่อเดือน ซึ่งเดิมอยู่ที่ราว 1,800 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 60,000 บาท) พุ่งสูงขึ้นเป็น 6,000–8,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ราว 200,000–270,000 บาท) ทำให้แผนธุรกิจที่เคยวางไว้ไม่สามารถดำเนินต่อไปในรูปแบบเดิมได้

ธุรกิจของ Villa Vie Residences แตกต่างจากเรือสำราญทั่วไป เพราะห้องพักไม่ได้มีไว้สำหรับนักท่องเที่ยวระยะสั้นเพียงอย่างเดียว แต่มีผู้โดยสารที่ซื้อขาดหรือเช่าระยะยาวเพื่อใช้เป็นบ้านถาวร เมื่อต้นทุนพลังงานเพิ่มสูงขึ้น บริษัทจึงไม่สามารถผลักภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมดไปให้ผู้พักอาศัยได้ จนนำไปสู่ปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างเรื่องราคาเชื้อเพลิงเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น เนื่องจากผู้โดยสารบางรายยังชี้ว่าเกิดจากปัญหาการจัดการภายในด้วย

ผู้โดยสาร 203 คน ต้องลงจากเรือกะทันหันที่สีหนุวิลล์

เรือสำราญ Odyssey สัญชาติบาฮามาส เดินทางมาจากประเทศไทยเข้าสู่เมืองสีหนุวิลล์ จังหวัดพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา พร้อมผู้โดยสาร 203 คน และลูกเรือ 156 คน โดยมีกำหนดเดิมที่จะเดินทางต่อไปยังประเทศเวียดนาม แต่ในระหว่างแวะจอด ผู้โดยสารกลับได้รับแจ้งให้ย้ายออกจากเรืออย่างกะทันหันภายในเวลาเพียง 7 ชั่วโมง

รองผู้ว่าราชการจังหวัดพระสีหนุเปิดเผยว่า เหตุการณ์นี้กระทบต่อผู้โดยสารหลายกลุ่ม โดยเฉพาะกลุ่มผู้สูงอายุและผู้ที่ทำงานจากระยะไกล (Remote Workers) ซึ่งหลายคนขายทรัพย์สินทั้งหมดบนบกเพื่อมาอยู่บนเรือเป็นการถาวร ผู้โดยสารบางส่วนจึงตัดสินใจซื้อตั๋วเครื่องบินเดินทางกลับ ขณะที่อีกส่วนหนึ่งยังคงตกค้างอยู่ในเมืองสีหนุวิลล์เพื่อรอความชัดเจนจากบริษัท

ปัญหาเรื้อรังสะสมตั้งแต่ก่อนเริ่มเดินทาง

แรนดี แคสซิงแฮม (Randy Cassingham) หนึ่งในผู้โดยสารที่บันทึกเรื่องราวผ่านบล็อกส่วนตัวในชื่อหัวข้อ "Abandon Ship!" (สละเรือ!) ระบุว่า ปัญหาของเรือลำนี้สะสมมาอย่างต่อเนื่อง เริ่มตั้งแต่การเลื่อนกำหนดการเดินทางออกจากเมืองเบลฟาสต์ ประเทศไอร์แลนด์เหนือ ล่าช้ากว่ากำหนดเดิมถึง 4 เดือน นอกจากนี้ จำนวนผู้พักอาศัยจริงมีเพียงราว 350 คน ซึ่งไม่เต็มความจุสูงสุดที่รองรับได้ถึง 650 คน ส่งผลให้รายได้จากการขายและเช่าพื้นที่ไม่เพียงพอกับค่าใช้จ่ายในการเดินเรือระยะยาว

บทเรียนของการเปลี่ยนบ้านให้กลายเป็นเรือสำราญ

แม้แนวคิดการใช้ชีวิตท่องเที่ยวรอบโลกบนเรือสำราญจะมอบอิสระและประสบการณ์ที่แปลกใหม่ แต่รูปแบบการอยู่อาศัยลักษณะนี้มีความเสี่ยงสูง เพราะต้องพึ่งพาความมั่นคงทางการเงินและการบริหารจัดการของผู้ประกอบการเป็นหลัก เมื่อเกิดวิกฤตขึ้น ผู้พักอาศัยจึงได้รับผลกระทบทั้งในแง่การเดินทางและที่อยู่อาศัยพร้อมกัน

เหตุการณ์นี้นับเป็นอุทาหรณ์สำคัญสำหรับผู้ที่วางแผนจะใช้ชีวิตวัยเกษียณหรือใช้ชีวิตระยะยาวบนเรือสำราญ ควรศึกษาความมั่นคงของผู้ประกอบการ เงื่อนไขการยกเลิกสัญญา การชดเชยค่าเสียหาย รวมถึงต้องมีเงินสำรองและแผนรองรับที่พักอาศัยบนบกในกรณีฉุกเฉินอยู่เสมอ