แผลที่ทรมานยิ่งกว่าตาย: เปิดนาทีลิงแสนรักกระชาก "อวัยวะเพศ" พ่อเลี้ยงในวันเกิด

ไม่มีใครคาดคิดว่าวันเกิดครบรอบ 39 ปีของ "โม" (Moe) ลิงชิมแปนซีที่ถูกเลี้ยงดูเหมือนลูกมนุษย์มาตลอด 30 ปี จะกลายเป็นฉากการฆาตกรรมกลางสังเวียนสัตว์ป่าที่นองเลือดที่สุดฉากหนึ่ง และเหยื่อในวันนั้นกลับเป็น เซนต์ เจมส์ เดวิส (St. James Davis) ชายผู้ที่เคยอุ้มชูและป้อนนมมันมาตั้งแต่ยังเป็นทารก

ในวันที่ 3 มีนาคม 2005 ครบรอบวันเกิดของโม ขณะที่เซนต์ เจมส์ และภรรยา ยืนอยู่หน้ากรงของโม ณ ศูนย์อนุบาลสัตว์ป่า Animal Haven จู่ๆ เสียงกรงเหล็กข้างเคียงก็พังคลืนลงมา บั๊ดดี้ (Buddy) และ ออลลี่ (Ollie) สองชิมแปนซีตัวผู้รุ่นหนุ่มหนักกว่า 90 กิโลกรัม หลุดออกมา และพวกมันไม่ได้มองเซนต์ เจมส์ เป็นมิตร แต่มองเขาเป็น "ศัตรูที่ต้องกำจัดให้สิ้นซาก"

นาทีสังหาร: รอยแผลและความทรมานทีละส่วน

ชิมแปนซีไม่ได้ทำร้ายเหมือนเสือหรือสิงโตที่กัดเจาะลำคอให้ตายในทันที แต่มันใช้พละกำลังที่มากกว่ามนุษย์ถึง 5 เท่า "กัด ดึง และฉีก" อวัยวะส่วนสำคัญของร่างกายอย่างก้าวร้าวและจงใจทีละชิ้นส่วน:

• ใบหน้าและศีรษะ: ชิมแปนซีพุ่งเป้าไปที่ใบหน้าก่อนเป็นอันดับแรก บั๊ดดี้เข้าจู่โจมด้วยการ กัดฉีกใบหูทั้งสองข้างจนหลุด, กัดขบจมูกจนแหลกละเอียด และดึงหนังศีรษะกับส่วนของริมฝีปากจนใบหน้าของเขาเพียบแปร้ไม่เหลือเค้าเดิม

• มือและนิ้วมือ: ในขณะที่เซนต์ เจมส์ พยายามยกมือขึ้นปกป้องใบหน้า ชิมแปนซีอีกตัวก็งับเข้าที่มือของเขา มันใช้ฟันเขี้ยวที่คมกริบ กัดและฉีกนิ้วมือของเขาทั้งสองข้างจนขาดหายไปทั้งหมด ทำให้เขาไม่สามารถใช้มือปัดป้องหรือช่วยเหลือตัวเองได้อีก

• อวัยวะเพศและลำตัว: เมื่อเหยื่อล้มลงและหมดทางสู้ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในการข่มเหงศัตรูยิ่งแสดงผลร้ายกาจ พวกมัน กัดเข้าที่อวัยวะเพศของเขาจนสูญเสียไปทั้งหมด รวมถึงกัดเจาะลึกเข้าไปในเนื้อบริเวณอวัยวะเพศและก้น

• เท้าและขา: พวกมันกัดขย้ำลงบนเท้าและส้นเท้า ขยี้กล้ามเนื้อและกระดูกจนแหลกเหลว เพื่อไม่ให้เหยื่อสามารถคลานหรือหนีไปไหนได้

"เนื้อตัวของเขาร่วงหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ มันไม่ได้แค่กัด แต่พวกมันพยายามกินและฉีกร่างเขาออกเป็นส่วนๆ เหมือนเหยื่อ"

— ลินดา เดวิส ภรรยาผู้เห็นเหตุการณ์ซึ่งพยายามใช้มีดปอกผลไม้เล็กๆ แทงชิมแปนซีแต่หยุดพวกมันไม่ได้

การรอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์ และบาดแผลทางกายภาพตลอดชีวิต

เหตุการณ์จบลงเมื่อเจ้าหน้าที่ของศูนย์ฯ ใช้อาวุธปืนยิงชิมแปนซีทั้งสองตัวจนเสียชีวิต เซนต์ เจมส์ ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในสภาพที่แพทย์อุทานว่า "แทบไม่เหลือสภาพความเป็นมนุษย์"

เขาต้องสลบไสลอยู่ในสภาวะโคม่านานหลายสัปดาห์ ผ่านการผ่าตัดศัลยกรรมตกแต่งและต่อเติมอวัยวะมากกว่า 60 ครั้งตลอดหลายปีที่ตามมา แม้เขาจะรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่บาดแผลในวันนั้นได้พรากทั้งใบหน้า นิ้วมือ และความสามารถในการดำเนินชีวิตตามปกติไปตลอดกาล — เป็นบทเรียนราคาแพงที่สุดที่เตือนให้โลกรับรู้ว่า "ต่อให้เราจะให้ความรักกับสัตว์ป่ามากเพียงใด แต่มนุษย์ไม่เคยลบสัญชาตญาณนักล่าออกจาก DNA ของพวกมันได้เลย"