เจแปน ลูกป้าแมว เปิดใจเรื่องเตียงกรง ยอมรับเคยทักแม่แล้วว่าไม่ควรทำ

เจแปน ลูกป้าแมว เปิดใจเรื่องเตียงกรง ยอมรับเคยทักแม่แล้วว่าไม่ควรทำ

กลายเป็นประเด็นที่สังคมจับตามองต่อเนื่อง สำหรับกรณี เตียงกรงเหล็ก ภายใน “โสธรชัย เนอร์สซิ่งโฮม” จ.กาญจนบุรี หลังภาพที่เผยแพร่ออกมาทำให้หลายคนตั้งคำถามว่า เหตุใดเตียงสำหรับผู้สูงอายุหรือผู้มีภาวะพึ่งพิงจึงต้องมีโครงเหล็กครอบลักษณะคล้ายกรง

ล่าสุดในรายการ โหนกระแส วันที่ 8 ตุลาคม 2569 “เจแปน” ลูกชายของป้าแมว ซึ่งอยู่ในทีมบริหารรุ่นสืบทอดของศูนย์ดังกล่าว ออกมาชี้แจงเรื่องนี้ด้วยตัวเอง พร้อมยอมรับตรง ๆ ว่า เมื่อเห็นการออกแบบเตียงลักษณะดังกล่าวครั้งแรก ตนเองก็เคยพูดกับแม่ว่า ไม่ควรทำแบบนี้

เจแปนเล่าย้อนกลับไปถึงตอนกลับจากนิวซีแลนด์

เจแปนเปิดเผยว่า ตัวเขาเห็นเตียงกรงเหล็กมาตั้งแต่ปี 2567 หลังเดินทางกลับจากการศึกษาที่ประเทศนิวซีแลนด์

ที่ผ่านมาเจ้าตัวไม่อยากพาดพิงถึงคนในครอบครัว แต่เมื่อเรื่องกลายเป็นประเด็นใหญ่ จึงตัดสินใจออกมาเล่าถึงที่มาของเตียงดังกล่าว โดยระบุว่าคนที่ออกแบบคือ คุณแม่ หรือป้าแมว

เหตุผลที่เลือกทำโครงเตียงลักษณะนี้ ตามคำชี้แจงของเจแปน คือ ต้องการหลีกเลี่ยงการมัดมือผู้สูงอายุ เพราะหากมัดเป็นเวลานานอาจทำให้แขนหรือมือเกิดอาการบวม อีกทั้งยังต้องการป้องกันไม่ให้ผู้ป่วยบางรายปีนออกจากเตียงในช่วงกลางคืน

แต่ลูกชายยอมรับเองว่า ตอนแรกก็ไม่เห็นด้วย

ประเด็นที่หลายคนสนใจคือ เจแปนไม่ได้บอกว่าเห็นด้วยกับการออกแบบตั้งแต่แรก ตรงกันข้าม เจ้าตัวยอมรับว่าเมื่อกลับมาจากต่างประเทศแล้วเห็นเตียงรูปแบบนี้ เคยพูดคุยกับแม่และมองว่า ไม่ควรทำ

เพราะเมื่อมองจากภาพภายนอก เตียงดังกล่าวมีโครงเหล็กครอบตัวผู้ป่วย ทำให้คนจำนวนมากรู้สึกว่ามีลักษณะคล้ายกรง และเกิดคำถามตามมาถึงเรื่องความเหมาะสมในการดูแลผู้สูงอายุ

เรื่องนี้จึงไม่ได้จบแค่คำถามว่า “ทำเตียงขึ้นมาทำไม” แต่ยังลามไปถึงเรื่องวิธีดูแลผู้สูงอายุ สิทธิของผู้รับบริการ และความเหมาะสมของสถานที่ด้วย

ก่อนหน้านี้ สบส. สั่งเพิกถอนใบอนุญาตแล้ว

ประเด็นนี้ต้องแยกออกจากคำชี้แจงของเจแปน เพราะก่อนหน้ารายการโหนกระแส กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ หรือ สบส. ได้ลงตรวจสอบสถานที่และมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตของโสธรชัย เนอร์สซิ่งโฮมแล้ว

ผลการตรวจสอบระบุว่าพบการดัดแปลงพื้นที่ มีห้องลูกกรงเหล็กที่สามารถล็อกจากด้านนอก รวมถึงมีการติดตั้งลวดหนาม และพบเตียงที่ดัดแปลงเพิ่มโครงเหล็กครอบไว้ ซึ่ง สบส. มองว่าไม่เป็นไปตามมาตรฐานด้านความปลอดภัยและกระทบต่อความเป็นส่วนตัวและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้รับบริการ นอกจากนี้ยังพบประเด็นเรื่องการให้บริการนอกพื้นที่ที่ได้รับอนุญาตและการรับผู้ป่วยจิตเวชโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วย

คำชี้แจงของเจแปนจึงกลายเป็นอีกมุมของเรื่อง

สิ่งที่น่าสนใจจากการให้สัมภาษณ์ครั้งนี้ คือ เจแปนไม่ได้ปฏิเสธว่าเตียงกรงมีอยู่จริง แต่พยายามอธิบายถึง เหตุผลเบื้องหลังการออกแบบ ว่ามาจากแนวคิดเรื่องการป้องกันอันตรายและหลีกเลี่ยงการมัดผู้สูงอายุ

ขณะเดียวกัน เจ้าตัวก็ยอมรับด้วยว่า เคยทักท้วงแม่มาก่อนว่าการทำเตียงลักษณะนี้ไม่ควรเกิดขึ้น

จุดนี้เองที่ทำให้เรื่องราวมีอีกด้าน เพราะสิ่งที่คนภายนอกเห็นคือกรงเหล็ก แต่คนที่อยู่ภายในสถานที่ย่อมมีเหตุผลของตัวเองว่าทำไมถึงสร้างมันขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม เหตุผลในการออกแบบกับเรื่อง ถูกหรือผิดตามมาตรฐานการดูแล เป็นคนละเรื่องกัน และประเด็นหลังยังต้องยึดตามการตรวจสอบของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ “เตียงกรง”

หลังภาพของเตียงกรงถูกเผยแพร่ สิ่งที่ตามมาคือคำถามใหญ่กว่าเดิมว่า การดูแลผู้สูงอายุและผู้มีภาวะพึ่งพิงควรมีขอบเขตแค่ไหน ระหว่างการป้องกันไม่ให้ผู้ป่วยได้รับอันตรายกับการเคารพสิทธิและศักดิ์ศรีของคนที่อยู่ในความดูแล

สำหรับผม จุดที่น่าติดตามต่อจากนี้จึงไม่ใช่แค่คำถามว่า ใครเป็นคนออกแบบเตียง แต่คือเหตุผลทั้งหมดที่อยู่เบื้องหลังการใช้งาน และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะตรวจสอบเรื่องนี้ต่อไปอย่างไร

เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่อยู่บนเตียงก็คือผู้สูงอายุและผู้มีภาวะพึ่งพิง ซึ่งควรได้รับการดูแลอย่างปลอดภัย ขณะเดียวกันก็ต้องได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพเช่นกัน