สะเทือนใจกลางโหนกระแส! ลุงช้างเล่าชีวิตในศูนย์ เจอชายวัย 40 อยู่ยาว 10 ปี ไม่รู้จะกลับไปเริ่มชีวิตตรงไหน

สะเทือนใจกลางโหนกระแส! ลุงช้างเล่าชีวิตในศูนย์ เจอชายวัย 40 อยู่ยาว 10 ปี ไม่รู้จะกลับไปเริ่มชีวิตตรงไหน

เรื่องหนึ่งที่ถูกหยิบมาเล่ากลางรายการ โหนกระแส ฟังแล้วอดตั้งคำถามไม่ได้ เมื่อ “ลุงช้าง” ผู้ที่เคยเข้าไปพักอยู่ในศูนย์ดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยพึ่งพิงแห่งหนึ่งใน จ.กาญจนบุรี ออกมาเล่าประสบการณ์ที่เจอกับตัวเอง รวมถึงสิ่งที่พบเห็นระหว่างอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้นนานกว่า 3 เดือน

ลุงช้างเล่าว่า จุดเริ่มต้นของตัวเองไม่ได้เกิดจากการสมัครใจเข้าไปอยู่ แต่ถูกภรรยาจ้างคนให้อุ้มมาส่งที่ศูนย์ โดยมีค่าใช้จ่ายในการดูแลประมาณ 18,000 บาทต่อเดือน

ช่วงเวลาที่อยู่ภายในศูนย์ เจ้าตัวอ้างว่าต้องเจอกับกฎและวิธีดูแลหลายอย่างที่ทำให้รู้สึกอึดอัด หนึ่งในนั้นคือการถูกให้นอนบนเตียงที่มีลักษณะเป็นกรงเหล็ก โดยอ้างว่าใช้เพื่อควบคุมอารมณ์ รวมถึงเรื่องการขับถ่ายที่ต้องใช้แพมเพิสและภาชนะที่นำมาใช้รองรับ

ต่อมาลุงช้างถูกย้ายไปพักห้องเดียวกับอดีตทหารที่มีอาการป่วยทางจิตเวช ยิ่งทำให้รู้สึกว่าไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่ดังกล่าวต่อไปได้ จึงพยายามหาทางออกด้วยการเสนอเงินให้เจ้าหน้าที่ เพื่อขอกลับบ้าน พร้อมยืนยันว่า ตนเองไม่ได้เป็นผู้ป่วยจิตเวช

แต่เรื่องที่ทำให้ลุงช้างรู้สึกติดใจไม่ได้มีเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะระหว่างอยู่ในศูนย์ เจ้าตัวยังพบกับคนอีกหลายราย และมีอยู่คนหนึ่งที่จำได้เป็นพิเศษ

บุคคลดังกล่าวเป็นชายอายุประมาณ 40 ปี แต่กลับใช้ชีวิตอยู่ภายในศูนย์แห่งนี้มานานถึง 10 ปี

เวลาที่ผ่านไปนานขนาดนั้น ทำให้ลุงช้างมองว่าชายคนนี้แทบจะใช้ชีวิตอยู่กับสถานที่แห่งนี้จนคุ้นเคยไปแล้ว เจ้าตัวเปรียบภาพที่เห็นว่าเหมือน “นกน้อยในกรงทอง”

เพราะคำถามไม่ได้อยู่แค่ว่าเหตุใดถึงเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่ถ้าวันหนึ่งต้องออกไปจริง ๆ แล้ว ชายคนนี้จะใช้ชีวิตอย่างไร จะไปทำงานอะไร และจะสามารถกลับไปใช้ชีวิตข้างนอกได้หรือไม่

ลุงช้างบอกด้วยว่า ตัวเองไม่ทราบรายละเอียดว่าแท้จริงแล้วชายวัยประมาณ 40 ปีรายนี้มีอาการหรือเหตุผลอะไรที่ต้องพักอยู่ในศูนย์เป็นเวลานานถึง 10 ปี จึงไม่สามารถตอบได้ว่าเหตุใดจึงยังไม่ได้ออกไปใช้ชีวิตภายนอก

เรื่องที่ถูกเล่ากลางรายการครั้งนี้จึงมีทั้งประสบการณ์ของคนที่เคยอยู่ในศูนย์ และอีกด้านที่ชวนให้มองไปถึงชีวิตของผู้ที่อยู่ในสถานดูแลเป็นเวลานาน ว่าสุดท้ายแล้ว เมื่อถึงวันที่ต้องกลับออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง พวกเขาจะพร้อมแค่ไหน