แก้มลิงบึงคู้บอนเดือด! ปมโครงการ 1.1 หมื่นล้าน ถูกพับหรือคุ้มกว่า? “ชัชชาติ” แจงยิบ

แก้มลิงบึงคู้บอนเดือด! ปมโครงการ 1.1 หมื่นล้าน ถูกพับหรือคุ้มกว่า? “ชัชชาติ” แจงยิบ

กลายเป็นอีกประเด็นที่ถูกพูดถึงอย่างมากในช่วงที่กรุงเทพฯ ฝั่งตะวันออกเผชิญปัญหาน้ำท่วม หลังมีการหยิบเรื่อง “แก้มลิงบึงคู้บอน” กลับมาพูดถึงอีกครั้ง

ประเด็นไม่ได้อยู่แค่เรื่องน้ำท่วม แต่ลามไปถึงคำถามว่า ทำไมโครงการเดิมถึงถูกยุติ และเหตุผลเรื่องงบประมาณ 11,000 ล้านบาทนั้นคิดกันอย่างไร

เรื่องนี้เริ่มร้อนขึ้นหลัง นายอรรถวิชช์ สุวรรณภักดี สส.จากพรรครวมไทยสร้างชาติ ออกมาเปิดข้อมูลเกี่ยวกับโครงการ พร้อมตั้งคำถามถึงการตัดสินใจในช่วงที่ นายชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ดำรงตำแหน่งผู้ว่าฯ กทม.

---

อรรถวิชช์เปิดไทม์ไลน์ ชี้โครงการเดินมาไกลแล้ว

นายอรรถวิชช์ ระบุว่า ตนติดตามเรื่องบึงคู้บอนมาตั้งแต่ปี 2564 โดยโครงการมีการทำประชาพิจารณ์มาตั้งแต่ปี 2560 และอ้างว่าผลประชาพิจารณ์ในขณะนั้นประชาชนเห็นชอบ

จากนั้นในปี 2562 คณะรัฐมนตรีมีมติเกี่ยวกับการจัดทำงบประมาณ มีการออกแบบจำลองพื้นที่รับน้ำ รวมถึงมีการดำเนินการเกี่ยวกับร่างพระราชกฤษฎีกาเวนคืนที่ดิน และในปี 2564 ยังมีการปิดประกาศสถานที่ตั้งโครงการ

แต่เมื่อเข้าสู่ปี 2565 ซึ่งเป็นช่วงที่นายชัชชาติ เข้ารับตำแหน่งผู้ว่าฯ กทม. นายอรรถวิชช์ ระบุว่าโครงการถูกยุติลงในเวลาต่อมา

จุดนี้จึงกลายเป็นคำถามว่า อะไรคือเหตุผลสำคัญที่ทำให้โครงการซึ่งเดินหน้ามาหลายขั้นตอนต้องถูกพับไป

---

จากตัวเลข 254 ล้าน สู่ 11,000 ล้าน ต่างกันตรงไหน?

อีกประเด็นที่นายอรรถวิชช์หยิบขึ้นมาคือเรื่องค่าใช้จ่าย

เจ้าตัวนำเอกสารประชาสัมพันธ์โครงการในอดีตมาแสดง โดยระบุว่าค่าจัดสรรกรรมสิทธิ์ หรือค่าเวนคืนที่ดินบริเวณบึงคู้บอนในข้อมูลเดิมอยู่ที่ประมาณ 254 ล้านบาท และเป็นเพียงส่วนของค่าเวนคืน ยังไม่รวมค่าก่อสร้างโครงการ

นายอรรถวิชช์ ตั้งข้อสังเกตว่า เมื่อพื้นที่ไม่ได้ถูกนำเข้าสู่การวางผังเพื่อรองรับการทำแก้มลิงตามโครงการเดิม ที่ดินบางส่วนจึงถูกนำไปพัฒนาและมีมูลค่าสูงขึ้น

พร้อมตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับตัวเลข 11,000 ล้านบาท ว่าอาจเป็นการนำพื้นที่บึงบางชัน ซึ่งเป็นอีกพื้นที่หนึ่งมารวมคำนวณด้วย

ตรงนี้จึงกลายเป็นอีกจุดที่ทั้งสองฝ่ายอธิบายไม่เหมือนกัน

---

อีกคำถามที่ถูกโยนเข้ามา ปมที่ดินเอกชน

นอกจากเรื่องงบประมาณ นายอรรถวิชช์ยังตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับอดีตที่ปรึกษาของผู้ว่าฯ ชัชชาติ ซึ่งเขาระบุว่ามีความเกี่ยวข้องกับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งและมีกรรมสิทธิ์ในที่ดินบริเวณบึงคู้บอน

นายอรรถวิชช์ตั้งคำถามว่า การยุติโครงการแก้มลิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับประโยชน์ของเจ้าของที่ดินหรือไม่ เนื่องจากภายหลังพื้นที่ดังกล่าวสามารถนำไปพัฒนาเป็นโครงการหมู่บ้านจัดสรรได้

อย่างไรก็ตาม ประเด็นนี้เป็นข้อสงสัยและข้อกล่าวอ้างที่นายอรรถวิชช์ตั้งขึ้น ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ได้รับการยืนยันแล้ว

---

ชัชชาติแจงกลับ บึงคู้บอนกับบางชันต้องใช้งบสูง

ด้านนายชัชชาติออกมาชี้แจงถึงที่มาของโครงการ โดยระบุว่า แนวคิดเรื่องแก้มลิงเป็นการนำแนวพระราชดำริมาประยุกต์ใช้ แต่ไม่ได้หมายความว่ามีการกำหนดว่าจะต้องสร้างแก้มลิงที่บึงคู้บอนโดยเฉพาะ

นายชัชชาติอธิบายว่า เดิมมีพื้นที่ที่พิจารณาไว้ทั้งหมด 6 โครงการ ก่อนจะเหลือ 2 พื้นที่ คือ บึงคู้บอน และบึงบางชัน

เมื่อพิจารณารวมกันแล้ว งบประมาณที่ต้องใช้สูงถึงประมาณ 11,000 ล้านบาท โดยเฉพาะค่าเวนคืนที่ดินอยู่ที่ราว 5,000 ล้านบาท

จึงเกิดคำถามสำคัญขึ้นมาว่า หากต้องใช้งบประมาณจำนวนมาก มีทางเลือกอื่นที่สามารถแก้ปัญหาน้ำได้หรือไม่

---

ทางเลือกใหม่ “อุโมงค์น้ำ” งบประมาณลดลง

นายชัชชาติระบุว่า กทม.จึงหันมาพิจารณาแนวทางอื่น โดยหนึ่งในทางเลือกคือ อุโมงค์ระบายน้ำ

ตามคำชี้แจงของผู้ว่าฯ กทม. แนวทางดังกล่าวใช้งบประมาณประมาณ 6,500 ล้านบาท ซึ่งต่ำกว่าตัวเลขของโครงการแก้มลิงที่นำมาเปรียบเทียบกัน

เหตุผลที่เลือกพิจารณาแนวทางนี้ นายชัชชาติระบุว่า ต้องการดูทั้งประสิทธิภาพและความคุ้มค่าของงบประมาณ รวมถึงมองว่าเป็นหนึ่งในแนวทางที่สามารถนำแนวพระราชดำริมาประยุกต์ใช้ได้

---

ส่วนเรื่องเอื้อเอกชน ชัชชาติตอบว่าไม่เกี่ยว

สำหรับข้อสงสัยเรื่องที่ดินเอกชน นายชัชชาติชี้แจงว่า การเวนคืนที่ดินไม่ว่าจะเป็นของใคร กทม.ก็ต้องดำเนินการตามกระบวนการและจ่ายค่าชดเชยตามราคาที่เกี่ยวข้อง

พร้อมระบุว่า ตนไม่ทราบว่าใครเป็นเจ้าของที่ดินดังกล่าว และการตัดสินใจเรื่องโครงการไม่ได้พิจารณาว่าเป็นที่ดินของเอกชนรายใด

นายชัชชาติยืนยันว่า การตัดสินใจของ กทม. พิจารณาจาก ประโยชน์ของประชาชนและความคุ้มค่าของงบประมาณ เป็นหลัก

---

ประเด็นที่ยังต้องดูข้อมูลกันต่อ

สุดท้ายแล้ว เรื่องนี้มีอย่างน้อย 2 มุมที่กำลังถูกนำมาเปรียบเทียบกัน

ฝั่งหนึ่งตั้งคำถามว่า โครงการแก้มลิงบึงคู้บอนที่เคยผ่านขั้นตอนต่าง ๆ มาแล้ว เหตุใดจึงถูกยุติ และตัวเลขงบประมาณที่นำมาอ้างนั้นมีรายละเอียดอย่างไร

อีกฝั่งชี้แจงว่า การเลือกพื้นที่ทำแก้มลิงไม่ใช่การกำหนดพื้นที่แบบตายตัว และเมื่อเปรียบเทียบต้นทุนกับประสิทธิภาพแล้ว อุโมงค์ระบายน้ำอาจเป็นทางเลือกที่เหมาะสมกว่าในเวลานั้น

ส่วนข้อกล่าวหาเรื่องการเอื้อประโยชน์ให้เอกชน ยังเป็นประเด็นที่ควรแยกออกจากเรื่องการเลือกแนวทางแก้ปัญหาน้ำ และควรพิจารณาจากเอกสาร ข้อมูลการเวนคืน และกระบวนการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องโดยตรง

งานนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่อง “ทำหรือไม่ทำแก้มลิง” แต่เป็นเรื่องของ งบประมาณ การเลือกพื้นที่ ประสิทธิภาพการระบายน้ำ และกระบวนการตัดสินใจของภาครัฐ ซึ่งยังเป็นประเด็นที่สังคมกำลังจับตากันต่อไป