บุ๋ม ปนัดดา ฝากถึงรัฐบาล อยากเห็นงบหนุนกู้ภัย-โรงครัวฉุกเฉิน หลังเห็นอาสาต้องควักเงินช่วยน้ำท่วมเอง

บุ๋ม ปนัดดา ฝากถึงรัฐบาล อยากเห็นงบหนุนกู้ภัย-โรงครัวฉุกเฉิน หลังเห็นอาสาต้องควักเงินช่วยน้ำท่วมเอง

ท่ามกลางสถานการณ์น้ำท่วมที่ยังมีภารกิจช่วยเหลือประชาชนในหลายพื้นที่ หนึ่งในคนที่ออกมาพูดถึงเรื่องการทำงานของทีมกู้ภัยและอาสาสมัครอย่างตรงไปตรงมาคือ บุ๋ม ปนัดดา วงศ์ผู้ดี ประธานมูลนิธิองค์กรทำดี

ล่าสุด บุ๋มออกมาโพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว โดยฝากข้อเสนอไปยังผู้ที่เกี่ยวข้องในภาครัฐ หลังจากที่เธอมองเห็นปัญหาของทีมกู้ภัยและทีมตอบโต้ภัยพิบัติขนาดเล็กที่ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายในการลงพื้นที่ด้วยตัวเองอยู่ไม่น้อย

ประเด็นที่เธอหยิบขึ้นมาพูดไม่ได้มีแค่เรื่อง “เงินช่วยเหลือ” แต่รวมไปถึง ค่าน้ำมัน ค่าซ่อมอุปกรณ์ การฝึกอบรม รวมถึงอาหารและที่พักระหว่างภารกิจ

บุ๋มชี้ กู้ภัยลงพื้นที่ช่วยคน แต่ค่าใช้จ่ายตามมาทีหลัง

จากข้อความของบุ๋ม เธอเสนอว่าเมื่อทีมกู้ภัยและทีมตอบโต้ภัยพิบัติเข้ามาลงทะเบียนกับหน่วยงานอย่างเป็นระบบแล้ว ภาครัฐควรมีงบสนับสนุนที่ชัดเจนมากขึ้น เช่น ค่าเชื้อเพลิง ค่าซ่อมแซมอุปกรณ์ที่ได้รับความเสียหาย รวมถึงการฝึกอบรมเพื่อเพิ่มศักยภาพของทีม

เธอมองว่า หากทีมกู้ภัยขนาดเล็กต้องพึ่งเงินส่วนตัวหรือเปิดรับบริจาคทุกครั้งที่ออกปฏิบัติการ ก็อาจกลายเป็นภาระสะสมสำหรับคนที่เข้ามาช่วยเหลือด้วยจิตอาสา

โดยบุ๋มระบุในโพสต์ว่า ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติงานอาจตั้งแต่ระดับ หลักหมื่นสำหรับการออกภารกิจ หลักแสนเมื่ออุปกรณ์เสียหาย และอาจสูงถึงหลักล้านหากเข้าสู่ขั้นตอนฟื้นฟูบ้านเรือน ทั้งนี้เป็นตัวเลขจากประสบการณ์และมุมมองที่เธอระบุในโพสต์ ไม่ใช่ตัวเลขงบประมาณมาตรฐานของกู้ภัยทุกทีม

อีกเรื่องที่เธออยากเห็น คือ “โรงครัวเฉพาะกิจ” ที่วางระบบไว้ล่วงหน้า

นอกจากเรื่องงบกู้ภัยแล้ว บุ๋มยังเสนอแนวคิดเกี่ยวกับ โรงครัวเฉพาะกิจ สำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน

เธอมองว่า ในบางพื้นที่โรงครัวที่จัดตั้งใกล้จุดเกิดเหตุอาจช่วยลดปัญหาเรื่องการเดินทางและทำให้การส่งอาหารถึงผู้ประสบภัยทำได้รวดเร็วขึ้น

แนวคิดที่เธอเสนอคือควรมีการแบ่งหน้าที่ให้ชัดเจนว่า

พื้นที่ไหนเป็นจุดทำอาหาร

พื้นที่ไหนเป็นจุดกระจายอาหาร

และพื้นที่ไหนเป็นจุดส่งต่อให้ผู้ประสบภัย

พร้อมเสนอว่าหากมีระบบตรวจสอบคุณภาพอาหารและการใช้งบประมาณ หรือมีระบบ QC เข้ามากำกับ ก็อาจช่วยให้การทำงานของโรงครัวเฉพาะกิจเป็นระบบมากขึ้น

แนวคิดเรื่องโรงครัวไม่ได้เป็นเรื่องใหม่สำหรับบุ๋ม เพราะที่ผ่านมาเธอและมูลนิธิองค์กรทำดีเคยระดมวัตถุดิบและจัดทำอาหารช่วยผู้ประสบภัยจากน้ำท่วมมาแล้ว เช่น ในเหตุการณ์น้ำท่วมเชียงรายเมื่อปี 2567 และยังมีการจัดทำโรงครัวช่วยผู้ประสบภัยในพื้นที่ต่างๆ ต่อเนื่อง

คำถามที่บุ๋มฝากไปถึงภาครัฐ

ใจความสำคัญของโพสต์ครั้งนี้จึงไม่ได้อยู่ที่การเรียกร้องให้ใครคนหนึ่งเข้ามาช่วยแทนทั้งหมด แต่เป็นข้อเสนอว่า จะทำอย่างไรให้ทีมอาสาที่ลงพื้นที่ช่วยประชาชนสามารถทำงานได้โดยไม่ต้องแบกต้นทุนจนกลายเป็นหนี้ของตัวเอง

บุ๋มระบุว่า เธอเห็นใจทีมกู้ภัยขนาดเล็กที่ลงพื้นที่ด้วยความตั้งใจช่วยเหลือประชาชน แต่บางรายต้องเจอกับรถหรือเรือเสียหาย รวมถึงปัญหาสุขภาพหลังจบภารกิจ จนบางคนมีภาระหนี้สินตามมา

เมื่อมองจากมุมนี้ คำถามที่น่าคิดจึงอาจไม่ใช่แค่ “จะช่วยผู้ประสบภัยอย่างไร” แต่รวมถึง

“จะออกแบบระบบสนับสนุนคนที่กำลังช่วยผู้ประสบภัยอย่างไร ให้พวกเขาสามารถทำงานต่อได้โดยไม่ต้องแบกภาระทั้งหมดไว้เอง?”

ข้อเสนอของบุ๋มจะถูกนำไปต่อยอดเป็นนโยบายหรือระบบสนับสนุนในรูปแบบใดหรือไม่ คงต้องติดตามกันต่อ รวมถึงต้องรอดูว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะมีแนวทางจัดการเรื่องงบกู้ภัย โรงครัวฉุกเฉิน และระบบสนับสนุนอาสาสมัครอย่างไรต่อไป

เพราะในวันที่เกิดภัยพิบัติ คนที่ลงเรือออกไปช่วยคนอื่นก็ต้องมีระบบที่ช่วยดูแลพวกเขาเช่นกัน

แล้วคุณล่ะ มองอย่างไรกับแนวคิดนี้?

ควรมีงบสนับสนุนกู้ภัยโดยตรง หรือควรเน้นระบบโรงครัวฉุกเฉินและการจัดการพื้นที่ให้เป็นระบบก่อน?