จังหวัดต่างๆในญี่ปุ่น เรียกร้องให้รับรองออนเซ็น เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ตอนนี้ผู้ว่าราชการจังหวัดของญี่ปุ่น กำลังเร่งดำเนินการรณรงค์ เพื่อให้วัฒนธรรมบ่อน้ำพุร้อน ได้รับการยอมรับเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ของยูเนสโกในปี 2030 โดยได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสุดยอดระดับโลก ด้านวัฒนธรรมบ่อน้ำพุร้อนครั้งแรก ในจังหวัดทตโตริเมื่อวันที่ 7 กันยายนที่ผ่านมา 

การประชุมครั้งนี้จัดขึ้นที่ "ฮาวาย ออนเซ็น" ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีน้ำพุร้อนไหลขึ้นมาจากก้นทะเลสาบโตโก และ เป็นที่นิยมมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 โดยมีผู้เข้าร่วม 450 คนจากทั้ง 47 จังหวัด เพื่อหารือเกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้วัฒนธรรมน้ำพุร้อนของประเทศนี้ มีความพิเศษกว่าที่ไหนๆ โดยญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีภูเขาไฟจำนวนมาก จึงมีแหล่งน้ำพุร้อนธรรมชาติประมาณ 28,000 แห่ง ซึ่งหลายแห่งถูกใช้มาตั้งแต่สมัยโบราณ

ผู้ว่าราชการจังหวัดทตโตริ "ชินจิ ฮิไร" ซึ่งเป็นเจ้าภาพการประชุมกล่าวว่า "ทุกวันนี้ ออนเซ็นยังคงเป็นแหล่งแห่งความสุขสำหรับชาวญี่ปุ่น ช่วยส่งเสริมสุขภาพและความสามัคคีในชุมชน"

"เคนจิ ชายามะ" รองประธานสมาคมศึกษาบ่อน้ำพุร้อนแห่งญี่ปุ่น กล่าวว่า "แม้ว่าบ่อน้ำพุร้อนจะพบได้ทั่วไปทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามแนววงแหวนไฟแปซิฟิก แต่การใช้ประโยชน์จากบ่อน้ำพุร้อนนั้น แตกต่างกันอย่างมาก!!" และ "ในญี่ปุ่น ออนเซ็นเป็นสถานที่สำหรับการพักผ่อนอย่างเงียบสงบ แม้กระทั่งการทำสมาธิ และ กำหนดให้ต้องเปลือยกาย ล้างตัวก่อนแช่ และ ปฏิบัติตามมารยาท เช่น ห้ามนำผ้าเช็ดตัวลงไปในอ่าง ในทางตรงกันข้าม ประเทศอื่นๆ มักจะสวมชุดว่ายน้ำในสระน้ำพุร้อน  และ ถือว่าเป็นสถานที่สำหรับกิจกรรมสันทนาการ หรือ เป็นฐานสำหรับรีสอร์ทและสปา"

โฆษกขององค์กรผู้ว่าราชการจังหวัด ซึ่งเป็นผู้นำการประชุมสุดยอดกล่าวว่า "ตลอดประวัติศาสตร์ ออนเซ็นเป็นสถานที่บำบัดรักษาสำหรับชาวญี่ปุ่น ประสบการณ์ทางจิตวิญญาณของการอยู่ร่วมกับธรรมชาติ และ ฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลงไป ช่วยเยียวยาจิตใจและจิตวิญญาณ ในขณะที่คุณสมบัติของน้ำช่วยเยียวยาร่างกาย ประโยชน์ทางด้านจิตใจ ร่างกาย และ จิตวิญญาณที่ได้รับจากประเพณีนี้ คือ สิ่งที่กำหนดวัฒนธรรมออนเซ็น และ ทำให้มันหยั่งรากลึกในวัฒนธรรมญี่ปุ่น" และ "วัฒนธรรมออนเซ็นของญี่ปุ่นนั้น มีความหมายมากกว่าแค่การอาบน้ำ มันยังรวมถึงประวัติศาสตร์ จิตวิญญาณแห่งการต้อนรับ [ โอโมเตนาชิ] และ การฝึกฝนศิลปะการแสดงที่สืบทอดกันมาในเมืองน้ำพุร้อน ตลอดจนประเพณีต่างๆ เช่น การใช้ออนเซ็นในการปรุงอาหาร"

ตัวอย่างเช่น "ที่โรงอาบน้ำเน็ตสึโนยุอันเก่าแก่ ในคุซัตสึออนเซ็น จังหวัดกุนมะ หญิงชาวบ้านใช้ไม้พายขนาดใหญ่ ในการลดอุณหภูมิของน้ำพุร้อน อุณหภูมิ 90 องศาเซลเซียส ที่ไหลออกมาจากแหล่งกำเนิดโดยตรง" ซึ่งเป็นประเพณีที่สืบทอดกันมานานกว่า 400 ปี การกระทำของพวกเธอ ช่วยลดความจำเป็นในการเติมน้ำเย็น ทำให้คงความเข้มข้นของแร่ธาตุเดิมไว้ได้นั้น ถูกนำเสนอในรูปแบบการเต้นรำพื้นเมือง พร้อมเพลงพื้นบ้านประกอบ และ ที่บ่อน้ำพุร้อนยูโนมิเนะ ในจังหวัดวาคายามะ ซึ่งเป็นจุดพักสำหรับผู้แสวงบุญบนเส้นทางคุมาโมะโคโดมาอย่างยาวนาน มีบ่อน้ำพุร้อนสาธารณะสำหรับปรุงอาหารที่เรียกว่า "ยูซึสึ" ซึ่งเปิดโอกาสให้ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวได้ต้มไข่ ผัก และ เกาลัด ในแบบเดียวกับที่ผู้คนทำกันมาหลายศตวรรษ  

ตามข้อมูลจากองค์กรผู้ว่าราชการจังหวัด ประเพณีและวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาเหล่านี้ ทำให้วัฒนธรรมออนเซ็นของญี่ปุ่นมีคุณสมบัติเหมาะสม ที่จะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ตามคำจำกัดความของยูเนสโก โดยโฆษกขององค์กรกล่าวว่า "การได้รับการขึ้นทะเบียนนี้ จะไม่เพียงแต่ช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวและกระตุ้นเศรษฐกิจในพื้นที่เท่านั้น แต่ยังช่วยอนุรักษ์วิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชุมชนท้องถิ่น ในเมืองออนเซ็นอีกด้วย!!"

"ชินจิ ฮิไร" กล่าวเสริมว่า "ระหว่างนี้จนถึงปี 2030 เราต้องการพิสูจน์ให้โลกเห็นถึงคุณค่า ของวัฒนธรรมออนเซ็นของเรา" และ "เผยแพร่ความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมนี้ ไปทั่วโลกให้มากขึ้น!!"