ปลาบางชนิดใน "เกรตเลกส์" อาจมีอายุมากกว่า 400 ปี

"ปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบ" อาจเป็นหนึ่งในสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีอายุยืนยาวที่สุด รองจาก "ฉลามกรีนแลนด์" เท่านั้น!! อย่างไรก็ตาม นักวิทยาศาสตร์ตั้งข้อสังเกตว่า "งานติดตามผลเป็นสิ่งจําเป็นเพื่อชี้แจงอายุขัยของสายพันธุ์"

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 17 กล้องโทรทรรศน์รุ่นปรับปรุงจากกล้องโทรทรรศน์รุ่นแรก สามารถใช้สังเกตดวงจันทร์บางดวงของดาวพฤหัสบดีได้ โดยดาวพฤหัสบดีอยู่ห่างออกไปไกลถึง 54 นาทีแสง ในยุคนั้น การขี่ม้าคือวิธีการเดินทางทางบกที่รวดเร็วที่สุด และ โรคฝีดาษกำลังแพร่ระบาดอย่างหนัก แต่ 400 ปีต่อมา มนุษย์สามารถค้นพบกาแล็กซีที่อยู่ห่างออกไปถึง 13,500 ล้านปีแสง รถไฟที่มีมนุษย์โดยสารที่เร็วที่สุดในโลกสามารถทำความเร็วได้ถึง 375 ไมล์ต่อชั่วโมง และ เราสามารถกำจัดโรคฝีดาษให้หมดไปจากโลกได้สำเร็จ และ อาจมีปลาบางตัวในทะเลสาบ "เกรตเลกส์" ที่มีชีวิตอยู่มาตลอดช่วงเวลานี้

งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปีนี้ในวารสารชีววิทยาปลา ชี้ให้เห็นว่า "ปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบ อาจมีอายุยืนอย่างน่าเหลือเชื่อ" โดยผลการศึกษาสรุปว่า "ปลาสเตอร์เจียนเพศผู้ อาจมีอายุได้ถึง 435 ปี หรือ อาจมากกว่านั้นด้วยซ้ำ!! ซึ่งเกือบจะเป็น 3 เท่าของอายุสูงสุดของปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบ ที่เคยบันทึกไว้ก่อนหน้านี้" อย่างไรก็ตาม นักวิจัยระบุว่า "ยังจำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อยืนยันผลการค้นพบนี้"

นักมีนวิทยา "โปรซานตา จักรวาร์ตี" จากมหาวิทยาลัยรัฐลุยเซียนา ซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมในการศึกษาครั้งนี้กล่าวว่า "ตอนนี้ปลาสเตอร์เจียนทุกสายพันธุ์ จำเป็นต้องได้รับการประเมินอายุใหม่ เพราะงานวิจัยชิ้นนี้!!"

"ปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบ" เป็นปลาที่มีโครงสร้างกระดูกอ่อน โดยบรรพบุรุษของพวกมันมีชีวิตอยู่มาตั้งแต่ยุคเดียวกับไดโนเสาร์ เมื่อประมาณ 200 ล้านปีก่อน ปัจจุบันพวกมันเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทะเลสาบเกรตเลกส์ โดยทั่วไปมีความยาวประมาณ 4-6 ฟุต และ มีน้ำหนัก 30-80 ปอนด์ โดยงานวิจัยที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ระบุว่า "พวกมันมีอายุเฉลี่ยประมาณ 50-100 ปี ส่วนปลาสเตอร์เจียนอายุ 154 ปี ซึ่งถูกจับได้บริเวณชายแดนรัฐมินนิโซตากับแคนาดา ในปี 1953 เคยได้รับการยอมรับว่าเป็น "ปลาสเตอร์เจียนที่มีอายุมากที่สุดเท่าที่เคยพบ!!" อย่างไรก็ตาม การประเมินอายุขัยของปลาที่อาศัยอยู่ในธรรมชาตินั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

วงแหวนสีเข้มแต่ละวงบนเกล็ดปลา หรือ บนก้านครีบอกของปลาที่ไม่มีเกล็ด เช่น ปลาสเตอร์เจียน สามารถบ่งบอกถึงอายุ 1 ปีของปลา โดยการนับวงแหวนเหล่านี้ เรียกว่า "แอนนูลี่" ซึ่งสามารถใช้ประมาณอายุของปลาที่เติบโตเร็ว และ ยังมีอายุไม่มากได้!!

นักวิจัยด้านประมง "เอ็ดเวิร์ด เบเกอร์" จากกรมทรัพยากรธรรมชาติมิชิแกน และ เป็นหนึ่งในผู้เขียนงานวิจัยกล่าวว่า "สำหรับปลาสเตอร์เจียนที่มีอายุยืนและเติบโตช้า เมื่อเวลาผ่านไปวงแหวนเหล่านี้จะเริ่มก่อตัวอยู่ใกล้กันมาก จนไม่สามารถแยกออกจากกันได้ หรือ บางครั้งก็ไม่เกิดวงแหวนขึ้นเลย..." ในการศึกษาครั้งนี้ "เอ็ดเวิร์ด เบเกอร์" และ ทีมงานจึงใช้วิธีอื่นในการประเมินอายุ พวกเขาวิเคราะห์ข้อมูลของปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบหลายพันตัว ที่เก็บรวบรวมตั้งแต่ปี 1980 ถึง 2024 โดยทำงานร่วมกับหน่วยงานด้านทรัพยากรธรรมชาติและมหาวิทยาลัยหลายแห่ง ซึ่งทีมวิจัยติดตามประชากรปลาสเตอร์เจียน ในแหล่งน้ำ 5 แห่งบริเวณตอนบนของเกรตเลกส์ และ ตลอดระยะเวลา 44 ปี นักวิจัยจับปลาสเตอร์เจียน ระบุเพศ วัดความยาว และ ฉีดเครื่องหมายระบุชนิดของปลาไว้ใต้ผิวหนัง จากนั้นจึงปล่อยปลากลับลงไปในน้ำ หากในเวลาต่อมาพวกเขาจับปลาตัวเดิมที่ติดเครื่องหมายไว้ได้อีก ก็จะทำการวัดขนาดใหม่และปล่อยกลับลงไปอีกครั้ง ทำให้เกิดข้อมูลว่าปลาแต่ละตัวเติบโตขึ้นมากเพียงใดเมื่อเวลาผ่านไป

"เอ็ดเวิร์ด เบเกอร์" กล่าวอธิบายว่า "สัตวแพทย์ใช้เครื่องส่งสัญญาณชนิดเดียวกันนี้ ในการระบุตัวแมวและสุนัข เครื่องหมายดังกล่าวมีหมายเลขเฉพาะ 15 หลักที่แตกต่างกันสำหรับปลาแต่ละตัว และ มีอัตราการคงอยู่ในตัวปลาสูงเกือบ 100 เปอร์เซ็นต์" สิ่งนี้เองที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถระบุตัวปลาสเตอร์เจียน ที่พบได้อย่างน่าเชื่อถือ ถึงแม้จะเป็นปลาที่ไม่ได้ถูกจับอีกเลย เป็นเวลานานถึง 42 ปีหลังจากการจับครั้งก่อน

จากข้อมูลดังกล่าว เรียกว่า "ข้อมูลการจับ > ทำเครื่องหมาย >จับซ้ำ" ซึ่งนักวิจัยสามารถคำนวณอัตราการเติบโตเฉลี่ยต่อปี ของประชากรปลาสเตอร์เจียนในแต่ละแหล่งน้ำได้ พวกเขาคำนวณโดยนำความแตกต่างระหว่างความยาวของปลาสเตอร์เจียน ในวันที่จับได้ครั้งล่าสุดกับความยาวในวันที่จับได้ครั้งแรก แล้วหารด้วยจำนวนปีที่ผ่านไป ระหว่างการจับทั้ง 2 ครั้ง อัตราการเติบโตของปลาสเตอร์เจียนแตกต่างกันไป เพราะโดยทั่วไปปลาตัวเมียจะเติบโตมากกว่าตัวผู้ และ ปริมาณอาหารที่มีอยู่ก็ส่งผลต่อการเติบโตของปลาเช่นกัน

ในการคำนวณอายุ ทีมวิจัยจึงคำนึงถึงความแตกต่างของอัตราการเติบโต ระหว่างเพศและประชากรแต่ละแห่ง รวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่า "อัตราการเติบโตต่อปีของปลาจะลดลง เมื่อพวกมันมีอายุมากขึ้น" จากนั้นพวกเขาสร้างสมการเพื่อประมาณว่า "ปลาสเตอร์เจียนเพศผู้ที่มีความยาว 5 ฟุต 3 นิ้ว และ เพศเมียที่มีความยาว 5 ฟุต 11 นิ้ว ซึ่งเป็นขนาดสูงสุดโดยประมาณของปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบ ในประชากรเหล่านี้จะมีอายุเท่าใด เพื่อใช้ประเมินอายุขัยของปลานั่นเอง" ผลการคำนวณพบว่า "ปลาสเตอร์เจียนเพศผู้ที่มีขนาดดังกล่าว จะมีอายุค่ามัธยฐานอยู่ในช่วง 87-215 ปี ส่วนเพศเมียอยู่ในช่วง 90-248 ปี" อย่างไรก็ตาม ปลาบางตัวที่มีขนาดใหญ่กว่านั้นในชุดข้อมูล มีอายุค่ามัธยฐานที่คาดการณ์ไว้สูงถึง 435 ปีสำหรับเพศผู้ และ  292 ปีสำหรับเพศเมีย

"เอ็ดเวิร์ด เบเกอร์" กล่าวอีกว่า "การประมาณอายุของปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ที่เราจับได้จากแต่ละประชากร ไม่ได้หมายความว่า... นั่นคืออายุสูงสุดที่ปลาจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้" และ "อาจยังมีปลาสเตอร์เจียนที่มีขนาดใหญ่และมีอายุมากกว่านี้อยู่ในธรรมชาติ" และ "ทั้งปลาตัวผู้และตัวเมียอาจสามารถมีอายุสูงสุดได้ใกล้เคียงกัน..." ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า "ปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบอาจมีอายุยืน เกือบเทียบเท่าฉลามกรีนแลนด์ ซึ่งเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีอายุยืนที่สุดในโลก" และ "มีอายุประมาณ 2 เท่าของปลา "ปลาร็อกฟิช ร็อกอาย" ซึ่งเป็นปลาที่ขึ้นชื่อว่า "มีอายุยืนมากเช่นกัน!!" จากผลการค้นพบใหม่นี้ ปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบอาจเป็นปลาน้ำจืด ที่มีอายุยืนที่สุดในโลก แม้ "เอ็ดเวิร์ด เบเกอร์" จะระบุว่า "ปลาสเตอร์เจียนสายพันธุ์อื่น อาจมีอายุยืนยาวในระดับเดียวกันก็ได้"

"เอ็ดเวิร์ด เบเกอร์" กล่าวทิ้งท้ายว่า "เราจำเป็นต้องปกป้องสายพันธุ์นี้จากการจับ หรือ อย่างน้อยที่สุดก็ต้อง จำกัดปริมาณการจับอย่างเข้มงวด เพื่อเปิดโอกาสให้ประชากรสามารถฟื้นตัวได้"