คำพูดแข็ง แต่สายตาไม่แข็งตาม! จับตาท่าที “ประธาน กกต.” ปมฮั้ว สว. อ่านแล้วมีอะไรให้คิด

คำพูดแข็ง แต่สายตาไม่แข็งตาม! จับตาท่าที “ประธาน กกต.” ปมฮั้ว สว. อ่านแล้วมีอะไรให้คิด

ประเด็น คดีฮั้ว สว. ยังคงเป็นเรื่องที่ถูกจับตามองอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะท่าทีของประธาน กกต. ที่ออกมาแถลงและยืนยันถึงการทำงานของคณะกรรมการว่าเป็นไปตามกฎหมาย
ประโยคที่ฟังแล้วสะดุดหูผมมากที่สุดคือแนวประมาณว่า “ใครอยากฟ้องก็ฟ้องไป” รวมถึงการย้ำว่า กกต. ทำตามกฎหมายและไม่ได้ปิดบังอะไร

ถ้าอ่านเฉพาะข้อความ ก็ต้องบอกว่าเป็นท่าทีที่ค่อนข้างชัดเจนและแข็งพอสมควร เหมือนคนที่พร้อมเดินหน้าต่อและไม่ได้หวั่นกับแรงกดดันที่กำลังเกิดขึ้น
แต่พอผมลองย้อนกลับไปดูคลิปและไม่ได้ฟังแค่คำพูด กลับรู้สึกว่ามีรายละเอียดเล็กๆ บางอย่างที่น่าสนใจ โดยเฉพาะ สีหน้า จังหวะสายตา และท่าทางระหว่างการพูด

ตรงนี้ผมไม่ได้หมายความว่าเห็นภาษากายแล้วจะสามารถตัดสินได้ทันทีว่าใครพูดจริงหรือพูดไม่จริงนะครับ เพราะเรื่องแบบนี้มีหลายปัจจัย ทั้งวัย ความเหนื่อยล้า บุคลิก รวมถึงความกดดันจากสถานการณ์

แต่ถ้าถามว่า “ดูแล้วรู้สึกอย่างไร” สำหรับผมมันมีความแตกต่างระหว่างน้ำเสียงกับภาษากายบางช่วงที่น่าหยิบมาคุยกัน
คำพูดมั่นใจ แต่สายตาบางจังหวะกลับไม่ได้ตามน้ำเสียง
สิ่งแรกที่ผมสังเกตคือจังหวะการใช้สายตา

ในบางช่วงที่พูดถึงประเด็นสำคัญ สายตาไม่ได้มองตรงตลอดเวลา มีจังหวะมองต่ำหรือเปลี่ยนทิศทางสายตาอยู่บ้าง ก่อนจะกลับมามองด้านหน้าอีกครั้ง
ถ้ามองแบบคนดูทั่วไป อาจไม่ได้มีอะไรผิดปกติ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นในช่วงที่กำลังย้ำถึงความถูกต้องของการทำงาน ผมเลยรู้สึกว่า มันดูต่างจากน้ำเสียงที่ค่อนข้างแข็งและมั่นใจ

แต่จะเอาเรื่องนี้ไปแปลว่า “หลบตาเพราะโกหก” ผมว่าเร็วเกินไป เพราะไม่มีภาษากายตัวไหนที่ใช้เป็นหลักฐานยืนยันเรื่องนั้นได้เพียงอย่างเดียว
อีกอย่างที่เห็นคือความตึงของสีหน้า
ช่วงที่พูดถึงเรื่องที่เป็นประเด็นร้อน สีหน้าและการกะพริบตาดูมีความตึงอยู่พอสมควร

ผมมองว่ามันอาจสะท้อน ความกดดันของสถานการณ์ มากกว่าจะสรุปว่าเป็นความรู้สึกผิด เพราะเวลาคนต้องตอบคำถามเกี่ยวกับคดีใหญ่ๆ และอยู่ต่อหน้าสื่อจำนวนมาก ใครก็น่าจะมีความเครียดได้
ดังนั้นจุดนี้ผมไม่ได้มองว่าเป็น “หลักฐานจับพิรุธ” แต่เป็นรายละเอียดที่ทำให้ผมรู้สึกว่า ภายใต้คำพูดที่ดูหนักแน่นนั้น เจ้าตัวเองก็น่าจะกำลังรับแรงกดดันอยู่ไม่น้อย

แล้วประโยค “อยากฟ้องก็ฟ้องไป” ล่ะ?
สำหรับผม ประโยคนี้น่าสนใจตรงที่มันมีน้ำหนักในตัวเอง
ฟังเผินๆ เหมือนเป็นการประกาศจุดยืนว่า พร้อมรับการตรวจสอบ และไม่ได้คิดจะถอย

แต่ในอีกมุมหนึ่ง คนที่กำลังถูกตั้งคำถามอย่างหนักก็อาจเลือกใช้ถ้อยคำที่แข็งเพื่อยืนยันจุดยืนของตัวเองเช่นกัน
เพราะฉะนั้นผมจึงไม่อยากรีบตัดสินว่าเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง

มั่นใจจริง หรือกำลังตั้งรับ?
คำตอบสุดท้ายคงไม่ได้อยู่ที่แววตาเพียงไม่กี่วินาที และไม่ได้อยู่ที่ประโยคเด็ดเพียงประโยคเดียวด้วย

สิ่งที่สำคัญกว่าคือ ข้อเท็จจริงของคดี กระบวนการทำงานของ กกต. และหลักฐานที่สามารถตรวจสอบได้
ส่วนภาษากายที่เราเห็นในคลิปนั้น ผมมองว่ามันเป็นเพียงอีกมุมหนึ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าสนใจขึ้น

เพราะบางครั้ง คำพูดบอกว่า “ไม่กังวล” แต่สีหน้ากลับทำให้คนดูรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง

แต่ความรู้สึกของคนดู กับข้อเท็จจริงของคดี เป็นคนละเรื่องกัน

สุดท้ายแล้วผมว่าเรื่องนี้ต้องแยกให้ออกว่า อะไรคือสิ่งที่เราเห็น อะไรคือสิ่งที่เรารู้สึก และอะไรคือข้อเท็จจริงที่พิสูจน์ได้
แล้วสำหรับคุณล่ะครับ