จากค่าตั๋ว 500 วอน สู่เงิน 5 ล้านวอน คุณยายกลับมาตอบแทนน้ำใจหลังผ่านไป 48 ปี

หญิงวัย 80 กว่าปีในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เดินทางมายังสถานีรถไฟยองดึงโพด้วยตนเอง พร้อมเงินสด 5 ล้านวอนและจดหมายลายมือ เพื่อขอบคุณความช่วยเหลือที่เธอเคยได้รับเมื่อ 48 ปีก่อน

เรื่องราวย้อนกลับไปเมื่อเดือนตุลาคม 1978 ขณะนั้นเธอมีฐานะยากจนและต้องเดินทางจากเมืองจองอึบมายังกรุงโซลพร้อมลูกชายซึ่งยังเรียนชั้นประถมศึกษา แต่มีเงินพอซื้อตั๋วรถไฟของตนเองเพียงคนเดียว และไม่เหลือเงินอีก 500 วอนสำหรับค่าโดยสารของลูกชาย

เมื่อเธออธิบายความลำบากให้เจ้าหน้าที่สถานีฟัง เจ้าหน้าที่ไม่ได้เรียกเก็บเงินค่าโดยสารส่วนที่ขาด และช่วยให้แม่ลูกผ่านเหตุการณ์ในวันนั้นไปได้ ความเมตตาเล็ก ๆ กลายเป็น “หนี้ในใจ” ที่เธอไม่เคยลืม แม้เวลาจะผ่านมานานเกือบครึ่งศตวรรษ

กระทั่งช่วงเช้าวันที่ 26 สิงหาคม 2026 เธอเดินทางมาที่สถานียองดึงโพ พร้อมมอบซองบรรจุเงินสด 5 ล้านวอนและจดหมายที่เขียนด้วยลายมือให้เจ้าหน้าที่ โดยเขียนไว้ว่า “ฉันตั้งใจจะชำระหนี้ที่ค้างคามานานแล้ว”

หญิงชราตัดสินใจทำตามความตั้งใจที่เก็บไว้มานาน หลังจากลูกชายซึ่งป่วยอยู่เสียชีวิต เธอรู้สึกว่าไม่ควรรออีกต่อไป จึงนำเงินมาตอบแทนความกรุณาที่แม่ลูกเคยได้รับในปี 1978

เจ้าหน้าที่พยายามปฏิเสธเงินหลายครั้ง แต่เธอยืนยันว่าต้องการมอบให้สถานียองดึงโพโดยเฉพาะ สถานีจึงรับเงินไว้ตามความประสงค์ของเธอ

เนื่องจากหญิงชราไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน เธอจึงลงท้ายจดหมายว่า “คุณยายแห่งนันกกดง” ตามชื่อย่านที่พักอาศัยในเขตควานัก กรุงโซล

หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่สถานียองดึงโพได้ติดจดหมายตอบถึง “คุณยายแห่งนันกกดง” บนกระดานภายในสถานี เพื่อขอบคุณสำหรับน้ำใจที่เธอมอบให้

ในจดหมายตอบ เจ้าหน้าที่ระบุว่า สิ่งที่หญิงชรานำมาไม่ได้มีเพียงเงิน แต่ยังรวมถึงความกล้าหาญ ความอบอุ่น และความประทับใจ ซึ่งทำให้พวกเขากลับมาทบทวนว่าควรปฏิบัติต่อผู้โดยสารแต่ละคนด้วยความรู้สึกเช่นไร

เจ้าหน้าที่ให้คำมั่นว่าจะไม่ลืมเรื่องราวนี้ และจะพยายามส่งต่อความอบอุ่นกับความทรงจำที่ดีให้แก่ผู้โดยสารคนอื่นต่อไป

สำนักงานเขตเมืองหลวงตะวันตกของการรถไฟเกาหลีระบุว่า เงินจำนวน 5 ล้านวอนได้รับการบันทึกเป็นรายได้อื่นของหน่วยงาน ส่วนแนวทางนำเงินไปใช้ยังอยู่ระหว่างการพิจารณา

จากค่าโดยสารที่ขาดไปเพียง 500 วอนในวันนั้น สู่เงิน 5 ล้านวอนในอีก 48 ปีต่อมา เรื่องราวของ “คุณยายแห่งนันกกดง” สะท้อนให้เห็นว่า ความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยอาจกลายเป็นความทรงจำที่ใครบางคนเก็บรักษาไว้ตลอดชีวิต