ดาวพุธกำลังหดตัว! รัศมีของมันลดลงไป 11.6 กิโลเมตร นักวิทยาศาสตร์ได้เปิดเผยสาเหตุที่น่าตกใจนี้แล้ว

มีการค้นพบว่าดาวพุธ ดาวเคราะห์ที่เล็กที่สุดในระบบสุริยะของเรา กำลังหดตัวลง การศึกษาใหม่โดยสถาบันอวกาศของศูนย์การบินและอวกาศแห่งเยอรมนี (DLR) พบว่าภายในของดาวพุธกำลังเย็นลงอย่างต่อเนื่อง ตามการประมาณการล่าสุด การหดตัวของรัศมีดาวพุธอาจมากกว่าที่เคยประมาณการไว้ถึง 10% ถึง 30% ซึ่งเทียบเท่ากับการลดลงประมาณ 11.6 กิโลเมตร

รายงานจาก CNN ระบุว่า การศึกษาใหม่ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Geophysical Research Letters โดย DLR แสดงให้เห็นว่า ดาวพุธ ดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุดในระบบสุริยะ อาจเย็นตัวลงและหดตัวลงมากกว่าที่เคยคาดการณ์ไว้มาก การวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ของรอยแตกและภูมิประเทศคล้ายหน้าผาบนพื้นผิวของดาวพุธ เผยให้เห็นว่าเศษซากจากการชนของอุกกาบาตและดาวหางในช่วงหลายปีที่ผ่านมาได้บดบังรอยแตกบนพื้นผิวจำนวนมาก ทำให้การประเมินการหดตัวของดาวพุธในงานวิจัยก่อนหน้านี้ต่ำกว่าความเป็นจริงอย่างมาก

ทีมวิจัยคำนวณว่ารัศมีของดาวพุธอาจหดตัวลงมากกว่าที่เคยประมาณไว้ถึง 10% ถึง 30% ซึ่งเทียบเท่ากับการลดลงประมาณ 11.6 กิโลเมตร ดาวพุธเป็นดาวเคราะห์หินที่มีความหนาแน่นมากเป็นอันดับสองในระบบสุริยะรองจากโลก ในช่วงการก่อตัวครั้งแรกเมื่อ 4.5 พันล้านปีก่อน ดาวพุธอยู่ในสถานะหลอมเหลว เมื่อเวลาผ่านไป ความร้อนภายในค่อยๆ สลายไป ทำให้ภายในของดาวเคราะห์เย็นลงและหดตัว ส่งผลให้เกิดรอยแตกขนาดใหญ่สูงถึง 1.6 กิโลเมตรและทอดยาวหลายร้อยกิโลเมตร

ทีมวิจัยที่นำโดยนักวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ กาคุ นิชิยามะ จาก DLR ใช้ข้อมูลการทำแผนที่จากยานอวกาศ MESSENGER ของ NASA เพื่อสร้างแผนที่ความขรุขระของพื้นผิวโลก พวกเขาพบว่าโครงสร้างที่เป็นรอยย่นนั้นลดลงอย่างเห็นได้ชัดในพื้นที่ขรุขระ ซึ่งยืนยันว่าเศษซากจากการชนได้ปกปิดร่องรอยการหดตัวทางธรณีวิทยาจำนวนมากไว้จริง

กาคุ นิชิยามะ ชี้ให้เห็นว่า การวัดปริมาณการหดตัวอย่างแม่นยำสามารถช่วยในการอนุมานโครงสร้างภายใน ความหนาของเปลือกโลก และกลไกการสร้างสนามแม่เหล็กของดาวพุธได้ เนื่องจากดาวพุธมีแกนโลหะขนาดใหญ่ผิดปกติ การหดตัวที่มากขึ้นจะหมายความว่าแกนโลหะของมันอาจมีขนาดใหญ่กว่าที่คาดไว้ องค์ประกอบภายในของธาตุเบาอาจน้อยลง หรืออุณหภูมิในช่วงเริ่มต้นอาจสูงกว่าที่เคยคิดไว้ ซึ่งเป็นเบาะแสอันล้ำค่าสำหรับการทำความเข้าใจวิวัฒนาการของดาวเคราะห์ในระบบสุริยะชั้นใน

พอล ไบรน์ รองศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยวอชิงตันในเซนต์หลุยส์ และฮันเนส เบิร์นฮาร์ดต์ ผู้ช่วยนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแมริแลนด์ ซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมในการศึกษาครั้งนี้ ต่างก็ชื่นชมข้อสรุปที่ก้าวล้ำนี้ โดยชี้ให้เห็นว่าดาวพุธเป็นสนามทดลองทางธรรมชาติที่ดีที่สุดสำหรับการศึกษาการก่อตัวและวิวัฒนาการของวัตถุทางดาราศาสตร์ที่เป็นหิน แม้ว่าทฤษฎีการหดตัวอย่างมีนัยสำคัญยังคงต้องการหลักฐานทางธรณีวิทยาเพิ่มเติมเพื่อสนับสนุน แต่แบบจำลองเชิงวิเคราะห์ที่เสนอในงานวิจัยนี้มีความเข้มงวดทางตรรกะและได้เปิดมิติใหม่แห่งความคิดสำหรับธรณีวิทยาของดาวเคราะห์อย่างแท้จริง