นาซ่ากังวลว่าฝุ่นบนดวงจันทร์ อาจกลืนกินนักบินอวกาศได้

ในขณะที่วางแผนภารกิจอะพอลโลไปยังดวงจันทร์ ยังมีสิ่งที่ไม่ทราบอีกมากมาย และ หนึ่งในข้อกังวลก็คือ "โมดูลลงจอดบนดวงจันทร์ อาจจมลงไปในชั้นฝุ่นที่หลวมหนาได้" นักวิทยาศาสตร์รู้ว่า "พื้นผิวดวงจันทร์ปกคลุมไปด้วยเรโกลิธ แต่ไม่แน่ใจว่าวัสดุนั้นอัดแน่นแค่ไหน? หรือ สามารถรองรับน้ำหนักของยานอวกาศได้หรือไม่?" บางคนเกรงว่า "พื้นผิวดวงจันทร์อาจมีลักษณะคล้ายทรายดูดแห้ง ต่างจากทรายดูดทั่วไปที่มีน้ำเป็นส่วนประกอบ"

ทรายดูดแห้งที่ผลิตขึ้นในห้องทดลองนั้น ประกอบด้วยเม็ดทรายที่หลวมมากและไม่เสถียรเนื่องจากอากาศ วัสดุที่เป็นเม็ดคล้ายกันนี้ยังสามารถสร้างอันตรายถึงชีวิตได้ หากติดอยู่ในไซโลเก็บเมล็ดพืช หากพื้นผิวดวงจันทร์มีชั้นฝุ่นที่หนาและไม่เสถียรมากพอ ยานอวกาศและนักบินอวกาศอาจจมหายไปจนมองไม่เห็น และ เพื่อตรวจสอบอันตรายนี้และอันตรายอื่นๆ ยานอวกาศหุ่นยนต์จึงถูกส่งไปสำรวจพื้นผิว "ยานสำรวจลูน่า 9" ของโซเวียตประสบความสำเร็จในการลงจอดอย่างนุ่มนวลบนดวงจันทร์เป็นครั้งแรก ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 ตามมาด้วย "ยานสำรวจเซอร์เวอเรียร์ 1" ของนาซา ในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน ภารกิจเซอร์เวอเรียร์แสดงให้เห็นว่า "พื้นผิวดวงจันทร์มีความแข็งพอที่จะรองรับยานลงจอดได้!!"

นักบินอวกาศ "บัซ อัลดริน" เขียนไว้ในหนังสือ "Return to Earth" ว่า "การลงจอดของยานสำรวจไร้คนขับบ่งชี้ว่า พื้นผิวมีความแน่นหนาดี ซึ่งสามารถรองรับน้ำหนักของยาน ที่ลงจอดบนดวงจันทร์ได้พอดี" และ "ในตอนแรกพวกเรากังวลกันมากเลย เพราะไม่มีใครรู้แน่ชัดจนกว่าเราจะจอดได้ไหม?"