เงินประชาชนไม่ใช่กระปุกออมสินของอดีต สส.-สว.

เงินประชาชนไม่ใช่กระปุกออมสินของอดีต สส.-สว.

เรื่องนี้ไม่ควรถูกมองว่าเป็นแค่ “สิทธิประโยชน์ของนักการเมือง” เพราะปลายทางคือ เงินภาษีของประชาชน
ตามข้อมูลที่มีการเปิดเผย กองทุนเพื่อผู้เคยเป็นสมาชิกรัฐสภาตาม พ.ร.บ. ปี 2556 จ่ายเงินเลี้ยงชีพให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาที่พ้นตำแหน่งไปแล้วต่อเนื่องจนถึงแก่ชีวิต และมีการใช้งบประมาณไปแล้วเกือบ 4,000 ล้านบาท คำถามคือ ประชาชนได้อะไรจากเงินจำนวนนี้

ที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือ ในปีงบประมาณ 2569 กองทุนมีการเบิกจ่ายสูงถึง 161% ของงบที่ตั้งไว้ จนต้องใช้งบกลางเข้ามาสมทบอีกประมาณ 302 ล้านบาท ขณะที่ปีก่อนก็เคยมีการนำงบกลางมาสนับสนุนมากกว่า 500 ล้านบาท
งบกลางควรมีไว้สำหรับเรื่องจำเป็นและฉุกเฉินของประเทศ

ภัยพิบัติ น้ำท่วม ไฟป่า วิกฤตเศรษฐกิจ หรือช่วยประชาชนในยามเดือดร้อน
ไม่ใช่ตั้งงบไม่พอแล้วค่อยควักงบกลางมาเติมให้กองทุนของอดีตนักการเมือง
ขณะเดียวกัน ประเทศไทยกำลังเผชิญปัญหาขาดดุลงบประมาณ หนี้สาธารณะและภาระรายจ่ายประจำที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ปีงบประมาณ 2570 รัฐมีรายจ่ายสูงกว่ารายได้เกือบ 8 แสนล้านบาท
แล้วเรายังจะปล่อยให้ระบบสิทธิประโยชน์ของคนที่เคยมีอำนาจทางการเมืองดำเนินต่อไป โดยไม่ทบทวนอะไรเลยหรือ

นี่ไม่ใช่เรื่องว่า “เกลียด สส. หรือ สว.”
แต่เป็นเรื่องของ วินัยการเงินการคลังและความเป็นธรรมกับคนเสียภาษี
ถ้าพรรคการเมืองทุกพรรคบอกว่าต้องการแก้ปัญหาประเทศ ต้องการช่วยคนจน ต้องการรักษาวินัยการคลัง
ก็ถึงเวลาต้องตอบประชาชนให้ชัดว่า
จะยกเลิกหรือปฏิรูประบบนี้หรือไม่?
อย่าให้ประชาชนต้องประหยัดทุกบาททุกสตางค์

แต่เงินของรัฐกลับถูกใช้กับสิทธิประโยชน์ของคนการเมืองโดยไม่มีใครกล้าตั้งคำถามประเทศไม่ได้ล่มเพราะเงินก้อนเดียวแต่ประเทศอาจมีปัญหาได้ เมื่อผู้มีอำนาจคิดว่า เงินภาษีประชาชนเป็นเรื่องที่ใช้ไปเท่าไรก็ได้ประชาชนควรได้คำตอบ ไม่ใช่ความเงียบ