รวม 6 เรือนจําที่เลวร้ายที่สุดในโลก!!

เรื่องของเรือนจำอาจฟังดูไกลตัว เพราะหลายคนคิดว่าเรือนจำก็เป็นเพียงสถานที่สำหรับขังคนที่ทำผิดกฎหมาย แต่ในประวัติศาสตร์มีเรือนจำบางแห่งที่มีชื่อเสียง ในด้านสภาพความเป็นอยู่ที่เลวร้าย ความแออัด ความรุนแรง การขาดแคลนอาหาร และ การรักษาพยาบาล รวมถึงการละเมิดสิทธิของผู้ต้องขัง จนกลายเป็นสถานที่ที่น่ากลัวอย่างมาก โดยบทความนี้ผมจะพาไปรู้จัก 6 เรือนจำที่มักถูกพูดถึงว่า "เป็นหนึ่งในเรือนจำที่โหดร้ายที่สุดในโลก" โดยบางแห่งยังมีอยู่ในปัจจุบัน ในขณะที่บางแห่งปิดไปแล้วและเหลือเพียงเรื่องราวในประวัติศาสตร์เท่านั้น...

แห่งแรก คือ "เรือนจำซานเควนติน" ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศอเมริกา โดยเรือนจำแห่งนี้มีประวัติยาวนานและเคยเป็นสถานที่ที่มีสภาพเลวร้ายมาก โดยเฉพาะในช่วงก่อนการปฏิรูปเรือนจำในช่วงทศวรรษ 1940 ในเวลานั้นผู้ต้องขังต้องอยู่ภายใต้กฎที่เข้มงวดมาก หลายคนถูกโกนศีรษะและต้องสวมชุดที่มีหมายเลข พวกเขาต้องกินอาหารจากถัง และผู้ที่ทำผิดกฎอาจถูกส่งไปขังเดี่ยว ในห้องที่มืดและมีอากาศถ่ายเทไม่ดี นอกจากนี้ยังมีปัญหาการทุจริตและความขัดแย้งระหว่างผู้ต้องขังอยู่เป็นระยะ ต่อมาผู้บริหารเรือนจำคนใหม่พยายามเปลี่ยนแปลงระบบและปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ให้ดีขึ้น ถึงแม้ว่าซานเควนตินจะเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่ชื่อของมันก็ยังคงเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์เรือนจำที่มีความรุนแรงของอเมริกาอยู่ดี...

แห่งต่อมา คือ "เรือนจำบางขวาง" ซึ่งตั้งอยู่ในประเทศไทย ซึ่งเป็นเรือนจำที่คนไทยจำนวนมากรู้จักกันดี และ เคยได้รับฉายาจากสื่อต่างประเทศว่า "บางกอก ฮิลตัน" ในอดีตบางขวางมีชื่อเสียงเรื่องความแออัด สภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบาก และ การควบคุมผู้ต้องขังอย่างเข้มงวด ผู้ต้องขังบางประเภท โดยเฉพาะผู้ที่ได้รับโทษหนัก ต้องเผชิญกับสภาพที่กดดันอย่างมาก ในอดีตยังมีการใช้เครื่องพันธนาการกับผู้ต้องขังบางกลุ่มด้วย นอกจากนี้การรักษาพยาบาลและสิ่งอำนวยความสะดวกในเรือนจำ ก็เคยถูกวิจารณ์อย่างหนัก สิ่งเหล่านี้ทำให้บางขวางกลายเป็นชื่อที่ถูกพูดถึงเมื่อมีการเล่าเรื่องเกี่ยวกับเรือนจำ ที่มีสภาพความเป็นอยู่รุนแรง อย่างไรก็ตาม เรื่องราวเกี่ยวกับบางขวางจำนวนมากที่เผยแพร่ในอินเทอร์เน็ตมาจากข้อมูลเก่า จึงไม่ควรนำสภาพในอดีตไปเหมารวมกับสถานการณ์ในปัจจุบันทั้งหมด

แห่งที่ 3 คือ "เรือนจำอัลคาทราซ" ที่ตั้งอยู่บนเกาะกลางอ่าวซานฟรานซิสโก ประเทศอเมริกา อัลคาทราซเป็นหนึ่งในเรือนจำที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก เพราะตั้งอยู่บนเกาะที่มีน้ำทะเลเย็นและกระแสน้ำแรง ทำให้การหลบหนีเป็นเรื่องยากมาก เรือนจำแห่งนี้เปิดใช้งานเป็นเรือนจำกลางในปี 1934 และ ใช้คุมขังนักโทษที่มีชื่อเสียงหรือถูกมองว่า "เป็นนักโทษที่มีปัญหาในการควบคุม" นักโทษต้องใช้ชีวิตภายใต้กฎที่เข้มงวดมาก และ ในช่วงหนึ่งมีการใช้กฎที่เรียกว่า "ความเงียบ" ซึ่งจำกัดการพูดคุยของผู้ต้องขังอย่างมาก การอยู่บนเกาะห่างไกลและการถูกจำกัดการติดต่อกับโลกภายนอก ทำให้ชีวิตในอัลคาทราซเต็มไปด้วยความกดดัน แม้จะมีเรื่องเล่าว่าการใช้ชีวิตที่นี่โหดร้ายจนทำให้นักโทษเสียสติ แต่รายละเอียดบางส่วนก็ถูกขยายให้ดูน่ากลัวมากขึ้น จากภาพยนตร์และเรื่องเล่าในภายหลัง อัลคาทราซปิดตัวลงในปี 1963 และ ปัจจุบันกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว และ แหล่งเรียนรู้ทางประวัติศาสตร์ของอเมริกา

แห่งที่ 4 คือ "เรือนจำดิยาร์บากีร์" ในประเทศตุรกี โดยเฉพาะเรือนจำหมายเลข 5 ซึ่งมีชื่อเสียงอย่างมากจากการละเมิดสิทธิมนุษยชน ในช่วงหลังการรัฐประหารของตุรกีในปี 1980 ช่วงต้นทศวรรษ 1980 ผู้ต้องขังจำนวนมากถูกปฏิบัติอย่างรุนแรง มีรายงานเกี่ยวกับการทรมาน การทำร้ายร่างกาย การอดอาหาร และ การปฏิบัติที่โหดร้ายในรูปแบบต่างๆ นักโทษบางคนประท้วงด้วยการอดอาหาร ในขณะที่บางคนเลือกทำร้ายตัวเองหรือเสียชีวิตเพื่อประท้วง สภาพที่พวกเขาต้องเผชิญ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรือนจำแห่งนี้จึงกลายเป็นหนึ่งในบทที่มืดมนของประวัติศาสตร์เรือนจำตุรกี และ มีความเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งทางการเมือง และ ปัญหาชาวเคิร์ดในประเทศ เรื่องราวของดิยาร์บากีร์จึงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของเรือนจำที่มีสภาพเลวร้ายเท่านั้น แต่ยังสะท้อนให้เห็นว่าการใช้อำนาจอย่างรุนแรงต่อผู้ต้องขัง สามารถสร้างบาดแผลให้กับสังคมได้ยาวนานเพียงใด...

แห่งที่ 5 คือ "เรือนจำลาซาบาเนตา" ในประเทศเวเนซุเอลา ที่นี่เคยเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของปัญหาเรือนจำ ที่มีความแออัดและขาดทรัพยากรอย่างหนัก ผู้ต้องขังจำนวนมากต้องอยู่ในพื้นที่ที่ไม่เพียงพอกับจำนวนคน มีปัญหาเรื่องอาหาร การรักษาพยาบาล และ ความปลอดภัย นอกจากนี้ยังมีความรุนแรงระหว่างผู้ต้องขังและการควบคุมเรือนจำที่ไม่ทั่วถึง จนบางครั้งกลุ่มผู้ต้องขังสามารถมีอำนาจภายในเรือนจำได้มาก เหตุการณ์รุนแรงหลายครั้งเกิดขึ้นที่นี่ รวมถึงเหตุการณ์ในปี 1994 ที่มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก นอกจากความรุนแรงแล้ว โรคติดต่อก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง เพราะเมื่อคนจำนวนมากต้องอยู่รวมกันในพื้นที่แออัดและไม่มีการรักษาที่เพียงพอ โรคก็สามารถแพร่กระจายได้ง่าย

แห่งสุดท้าย คือ "เรือนจำการานดิรู" ในเมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล เรือนจำแห่งนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีเหตุการณ์รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์เรือนจำของบราซิล โดยในปี 1992 เกิดเหตุจลาจลภายในเรือนจำ และ ตำรวจถูกส่งเข้าไปควบคุมสถานการณ์ เหตุการณ์จบลงด้วยผู้ต้องขังจำนวนมากเสียชีวิต เหตุการณ์นี้กลายเป็นเรื่องอื้อฉาวระดับประเทศ เพราะมีข้อกล่าวหาว่า "ตำรวจใช้กำลังอย่างรุนแรงเกินความจำเป็นต่อผู้ต้องขัง ที่ไม่สามารถต่อสู้หรือป้องกันตัวได้" ซึ่งเหตุการณ์การสังหารหมู่ที่การานดิรูจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของปัญหาการใช้ความรุนแรง และ การละเมิดสิทธิมนุษยชนในระบบเรือนจำบราซิล นอกจากความรุนแรงแล้ว เรือนจำแห่งนี้ยังประสบปัญหาความแออัดและโรคติดต่ออย่างหนัก ก่อนที่เรือนจำจะถูกปิดในปี 2002 ปัจจุบันสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นเรือนจำอีกต่อไป และ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังคงถูกนำมาศึกษาและพูดถึงอยู่เสมอ...