คนอื่นอยากรีบออกจากจุดเกิดเหตุ แต่คนเป็นแม่อยากไปให้ถึงลูกให้เร็วที่สุด

“คนอื่นอยากอยู่ให้ห่างจากจุดเกิดเหตุ แต่คนเป็นแม่…อยากไปให้ถึงลูกให้เร็วที่สุด”

มือสั่น หัวใจเต้นแรง น้ำตาไหลไม่หยุด… พอตั้งสติได้จึงรู้ว่าเหตุการณ์กำลังเกิดขึ้นที่อาคารซึ่งลูกเรียนอยู่ สิ่งแรกที่ทำำคือรีบมุ่งหน้าไปโรงเรียนทันที

ตอนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนก่อเหตุ สถานการณ์รุนแรงแค่ไหน หรือจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น รู้เพียงอย่างเดียวว่า ต้องไปหาลูกให้เร็วที่สุด ยิ่งเมื่อลูกบอกว่า “รักแม่” ยิ่งทำให้หัวใจคนเป็นแม่หล่นวูบ รู้ทันทีว่าเหตุการณ์ครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็ก

ขับรถไปร้องไห้ไป ทั้งกลัว ทั้งเป็นห่วง และคิดไปต่างๆ นานา เพราะมันคือเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิิดว่าจะเกิดขึ้นกับลูกของตัวเอง

“ไทปันบอกแม่มาไวมาก” คำพูดสั้นๆ ที่สะเทือนใจที่สุด เพราะในขณะที่คนทั่วไปพยายามอยู่ให้ห่างจากสถานที่เกิดเหตุ แต่สำหรับคนเป็นแม่กลับคิดตรงกันข้าม—ขอเพียงได้ไปอยู่ใกล้ลูกให้เร็วที่สุดก็พอ

วันนี้ได้แต่ขอบคุณที่ลูกปลอดภัย และยังอดคิดไม่ได้ว่า การที่แม่เลือกทำงานอยู่ใกล้โรงเรียนของลูกไว้ตั้งแต่แรก อย่างน้อยก็ทำให้ในวันที่เกิดเหตุฉุกเฉิน แม่สามารถไปหาลูกได้อย่างรวดเร็ว

แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงไม่แพ้กันคือสภาพจิตใจของเด็กๆ หลายคนต้องเผชิญกับภาพเหตุการณ์ที่รุนแรง บางคนเห็นเหตุการณ์ต่อหน้า บางคนเห็นผู้บาดเจ็บ และต้องอยู่กับความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

เหตุการณ์ครั้งนี้อาจจบลงสำหรับผู้ใหญ่ในวันที่เหตุการณ์สงบ แต่สำหรับเด็กๆ ภาพที่พวกเขาเห็นอาจยังติดอยู่ในความทรงจำอีกนาน

ขอแสดงความเสียใจกับทุกครอบครัวที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักจากเหตุการณ์ครั้งนี้ และขอเป็นกำลังใจให้เด็กๆ ทุกคน รวมถึงผู้ปกครองและครอบครัวที่กำลังผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุด