การสะสมของเป็นงานอดิเรกที่อยู่กับมนุษย์มานาน หลายคนเลือกเก็บสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไป เช่น แสตมป์ เหรียญ ธนบัตร โมเดล หรือการ์ดต่าง ๆ เพื่อความชอบ ความทรงจำ หรือความสนุก

ขณะเดียวกันก็มีคนเลือกสะสมของที่คนทั่วไปอาจมองว่าแปลกประหลาด ตั้งแต่ป้ายทะเบียนรถไปจนถึงวัตถุทางกายวิภาค อย่างไรก็ตาม ของบางอย่างมีหลักฐานว่าถูกสะสมจริง ส่วนบางเรื่องเป็นเพียงคำบอกเล่าที่ยังตรวจสอบไม่ได้ จึงต้องแยกออกจากกันให้ชัดเจน

1. ป้ายทะเบียนรถและชิ้นส่วนรถยนต์เก่า

หนึ่งในของสะสมที่ดูธรรมดาแต่มีผู้ชื่นชอบทั่วโลกคือ ป้ายทะเบียนรถ นักสะสมบางคนตามหาป้ายจากรัฐ ประเทศ หรือช่วงเวลาที่แตกต่างกัน แล้วนำมาจัดเรียงไว้บนผนังโรงรถหรือห้องสะสมส่วนตัว

การสะสมป้ายทะเบียนมีชุมชนรองรับอย่างจริงจัง ตัวอย่างเช่น Automobile License Plate Collectors’ Association ซึ่งก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1954 และมีสมาชิกจากหลายประเทศ สำหรับนักสะสม ป้ายแต่ละใบจึงไม่ใช่แค่แผ่นโลหะเก่า แต่ยังสะท้อนรูปแบบการออกแบบ ระบบทะเบียน และประวัติศาสตร์การเดินทางในแต่ละยุคได้ด้วย

ส่วนฝาครอบล้อ ตราหน้ารถ และชิ้นส่วนรถรุ่นเก่าก็อาจถูกเก็บสะสมในลักษณะเดียวกัน โดยเฉพาะชิ้นส่วนของรถที่เลิกผลิตหรือหาได้ยาก

2. เทปกาวหลากสีและลวดลาย

ของสะสมที่หลายคนคาดไม่ถึงอีกอย่างคือ เทปกาวชนิดเหนียวหรือดักต์เทป เพราะปัจจุบันมีทั้งสีพื้น ลวดลาย และรุ่นพิเศษให้เลือกจำนวนมาก นักสะสมบางคนจึงเก็บไว้ทั้งเพื่อใช้งานและจัดเป็นคอลเล็กชัน

Guinness World Records เคยบันทึกคอลเล็กชันดักต์เทปจำนวน 189 ม้วนของ Selea Nielsen ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งเริ่มสะสมตั้งแต่ปี 2004 นอกจากเก็บเป็นชุดแล้ว เธอยังนำเทปไปทำกระเป๋าสตางค์ ประติมากรรม และชุดสำหรับงานพรอมด้วย

เทปกาวจึงไม่ได้มีไว้ซ่อมของเพียงอย่างเดียว แต่ยังสามารถนำไปทำกระเป๋า หมวก เข็มขัด เครื่องประดับ หรือผลงานศิลปะได้อีกหลายรูปแบบ

3. กะโหลกสัตว์ ฟอสซิล และแบบจำลอง

ของสะสมที่ดูน่ากลัวขึ้นมาอีกระดับคือ กะโหลก แต่ควรแยกให้ชัดว่ากะโหลกที่พบในชุดสะสมทั่วไปมักเป็นกะโหลกสัตว์ ฟอสซิล หรือแบบจำลองสำหรับการศึกษา ไม่ใช่กะโหลกมนุษย์ที่นำมาครอบครองโดยไม่มีที่มา

กะโหลกสัตว์มีคุณค่าด้านกายวิภาคศาสตร์ เพราะรูปร่างของฟัน เบ้าตา และโครงสร้างกระดูกช่วยให้นักวิทยาศาสตร์ศึกษาชนิดอาหาร พฤติกรรม และการเคลื่อนไหวของสัตว์ได้ Smithsonian National Museum of Natural History ก็จัดทำชุดกะโหลกสัตว์เพื่อใช้เป็นสื่อการเรียนรู้ในลักษณะนี้

ผู้ที่สนใจสะสมควรตรวจสอบที่มา ชนิดสัตว์ และกฎหมายที่เกี่ยวข้องเสมอ โดยเฉพาะสัตว์ป่าคุ้มครองหรือชิ้นส่วนที่ไม่สามารถระบุแหล่งที่มาได้

4. “ขี้มูก” เรื่องเล่าที่ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน

อีกสิ่งหนึ่งที่มักปรากฏในรายชื่อของสะสมสุดประหลาดคือ ขี้มูก โดยมีคำบอกเล่าว่าบางคนนำไปติดหรือเก็บไว้ตามสถานที่เฉพาะ

อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบครั้งนี้ยังไม่พบแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือซึ่งยืนยันว่า การเก็บขี้มูกเป็นงานอดิเรกหรือคอลเล็กชันที่มีผู้สะสมอย่างเป็นกิจจะลักษณะ จึงควรมองว่าเป็นเรื่องเล่าบนอินเทอร์เน็ตมากกว่าจะเขียนยืนยันว่าเป็นข้อเท็จจริง

ไม่ว่าเรื่องเล่าดังกล่าวจะเริ่มต้นจากที่ใด การนำสารคัดหลั่งไปติดหรือทิ้งไว้ตามพื้นผิวก็เป็นพฤติกรรมที่ไม่ถูกสุขลักษณะและไม่ควรทำตาม

5. ของตกแต่งรูปดวงตาและตัวอย่างทางการแพทย์

ของสะสมที่ทำให้หลายคนรู้สึกขนลุกที่สุดอาจเป็น สิ่งของรูปดวงตา เช่น ลูกแก้ว ของเล่น โมเดล หมอน เครื่องประดับ หรืองานศิลปะที่ออกแบบให้มีลักษณะคล้ายดวงตา ซึ่งพบได้ในกลุ่มผู้ชื่นชอบของแปลกและงานแนวเหนือจริง

ส่วนดวงตามนุษย์จริงที่เก็บรักษาไว้ในสารเคมีนั้น ไม่ควรถูกเรียกว่า “ของสะสมส่วนตัว” เพราะโดยทั่วไปจะเป็นตัวอย่างเนื้อเยื่อจากผู้บริจาคที่จัดเก็บโดยธนาคารดวงตา สถานพยาบาล หรือสถาบันวิจัย ภายใต้กระบวนการอนุญาต จริยธรรมการวิจัย และกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

ดังนั้น แม้สิ่งของแทบทุกชนิดอาจกลายเป็นคอลเล็กชันได้ แต่ก่อนเชื่อรายชื่อ “ของสะสมสุดแปลก” ที่แชร์ต่อกัน ควรตรวจสอบก่อนว่าเป็นการสะสมที่มีหลักฐานจริง เป็นวัตถุจำลอง หรือเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ถูกนำมาเล่าซ้ำเพื่อสร้างความประหลาดใจ