5 แมงมุมสุดน่าขนลุกในภาพยนตร์ จากทารันทูล่ายักษ์ถึงชีลอบ

“แมงมุม” เป็นสัตว์ที่ผู้กำกับนำมาใช้สร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้ชมมาแล้วหลายยุคหลายสมัย ไม่ว่าจะเป็นแมงมุมยักษ์ที่ถล่มเมือง แมงมุมบนเตียงของสายลับชื่อดัง หรือฝูงทารันทูล่าที่คลานอยู่บนร่างกายมนุษย์

แม้เทคนิคการสร้างภาพยนตร์ในแต่ละยุคจะแตกต่างกัน แต่ความกลัวสัตว์แปดขาชนิดนี้ยังคงถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างน่าขนลุก บางเรื่องใช้เทคนิคภาพพิเศษ บางเรื่องใช้หุ่นจำลอง ขณะที่บางฉากเลือกใช้แมงมุมตัวเป็น ๆ จนกลายเป็นภาพจำของคนดู

ต่อไปนี้คือ 5 แมงมุมที่น่าขนลุกที่สุดในภาพยนตร์ ซึ่งแต่ละตัวสร้างความหวาดกลัวในแบบที่แตกต่างกัน

1. ทารันทูล่ายักษ์ จาก “Tarantula”

เริ่มต้นจากภาพยนตร์สัตว์ประหลาดยุคเก่าเรื่อง “Tarantula” ซึ่งออกฉายในปี 1955 เป็นช่วงเวลาที่ภาพยนตร์เกี่ยวกับสัตว์หรือสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังได้รับความนิยม หลังความสำเร็จของภาพยนตร์อย่าง “คิงคอง” และ “ก็อตซิลลา”

แม้เทคโนโลยีในสมัยนั้นจะยังไม่สามารถทำให้แมงมุมยักษ์วิ่งได้รวดเร็ว หรือดูสมจริงเท่าภาพยนตร์ในปัจจุบัน แต่การได้เห็นแมงมุมตัวใหญ่เกือบเท่าบ้านออกอาละวาด ไล่ล่าผู้คน และสร้างความเสียหายไปทั่วเมือง ก็นับว่าเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อยสำหรับผู้ชมในยุคนั้น

อีกหนึ่งเรื่องที่น่าสนใจคือ ภาพยนตร์เรื่องนี้มี คลินต์ อีสต์วูด ปรากฏตัวในบทนักบินฝูงบิน แม้จะเป็นเพียงบทเล็ก ๆ และไม่ได้รับการระบุชื่อในเครดิตก็ตาม

ถึงวันนี้ภาพของแมงมุมยักษ์อาจไม่ได้ดูน่ากลัวเท่าหนังสมัยใหม่ แต่ “Tarantula” ก็ยังเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ยุคบุกเบิกที่ทำให้แมงมุมกลายเป็นสัตว์ประหลาดบนจอภาพยนตร์อย่างเต็มตัว

2. ทารันทูล่าบนเตียง จาก “Dr. No”

ต่อมาในภาพยนตร์สายลับชื่อดัง “Dr. No” ตัวละครอย่าง “เจมส์ บอนด์” ยอดสายลับระดับโลก ก็ต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลาที่น่าหวาดหวั่น เมื่อพบแมงมุมทารันทูล่าตัวใหญ่กำลังไต่ขึ้นมาบนเตียง

ในยุคนั้นผู้ชมจำนวนมากยังมีความรู้เกี่ยวกับแมงมุมชนิดต่าง ๆ ไม่มากนัก ภาพของทารันทูล่าที่ค่อย ๆ คลานเข้าใกล้ตัวบอนด์จึงสร้างความตึงเครียดได้อย่างมาก

สิ่งที่ทำให้ฉากนี้น่ากลัวไม่ใช่การไล่ล่าหรือการใช้เทคนิคพิเศษ แต่เป็นการที่เจมส์ บอนด์ต้องพยายามนอนนิ่งอยู่บนเตียง ขณะที่แมงมุมค่อย ๆ คลานผ่านร่างกาย

ความเงียบและการเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังรอว่า แมงมุมจะกัดเมื่อใด จนกลายเป็นหนึ่งในฉากเกี่ยวกับสัตว์ที่หลายคนยังจดจำจากภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ยุคแรก

ส่วนจุดจบของแมงมุมตัวนั้นก็เป็นไปอย่างไม่ใยดี เมื่อบอนด์จัดการมันทันทีหลังจากหลุดพ้นจากสถานการณ์อันน่าหวาดเสียว

3. ฝูงแมงมุมกินใบหน้า จาก “The Beyond”

ข้ามมาที่ภาพยนตร์สยองขวัญจากประเทศอิตาลีเรื่อง “The Beyond” ในปี 1981 ผลงานของผู้กำกับ ลูซิโอ ฟุลชี

เรื่องราวเกี่ยวข้องกับโรงแรมที่อาจเป็นหนึ่งในประตูสู่โลกหลังความตาย ก่อนจะนำไปสู่เหตุการณ์เหนือธรรมชาติและฉากสยองจำนวนมาก

หนึ่งในฉากที่โดดเด่นที่สุดเกิดขึ้นเมื่อบรรณารักษ์คนหนึ่งตกจากบันไดจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ก่อนที่ฝูงแมงมุมจำนวนมากจะค่อย ๆ คลานเข้ามารุมกัดใบหน้า

ฉากนี้ผสมทั้งแมงมุมจริง หุ่นแมงมุม และเทคนิคแต่งเอฟเฟกต์ โดยแมงมุมที่ปรากฏในภาพระยะใกล้ขณะกัดบริเวณปากและใบหน้าบางส่วนเป็นอุปกรณ์จำลอง

ความน่ากลัวของฉากไม่ได้อยู่แค่ภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเสียงประกอบแปลก ๆ เช่น เสียงการเดินของแมงมุมที่คล้ายบานพับประตูขึ้นสนิม และเสียงกัดกินที่ฟังดูผิดธรรมชาติ

เมื่อทุกอย่างรวมกัน ฉากนี้จึงให้ความรู้สึกทั้งน่ากลัว แปลกประหลาด และเกินจริงเล็กน้อย จนกลายเป็นหนึ่งในฉากที่แฟนหนังสยองยุคเก่ายังคงพูดถึง

4. “ชีลอบ” แมงมุมยักษ์แห่ง The Lord of the Rings

สำหรับภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์อย่าง “The Lord of the Rings: The Return of the King” ผู้สร้างได้นำเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์กราฟิกมาสร้างแมงมุมยักษ์ชื่อ “ชีลอบ” หรือ Shelob ขึ้นมาได้อย่างสมจริงและน่าสยดสยอง

ชีลอบมีทั้งเขี้ยวยาว ดวงตาหลายดวง ขนรุงรัง และเหล็กในที่สามารถโจมตีได้อย่างรวดเร็ว เมื่อมันไล่ล่าโฟรโดภายในถ้ำแคบและมืด ฉากดังกล่าวจึงสร้างความกดดันได้มาก แม้ผู้ชมจะรู้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่สร้างขึ้นด้วยเทคนิคพิเศษก็ตาม

รูปลักษณ์ของชีลอบได้รับอิทธิพลจากลักษณะของแมงมุมในนิวซีแลนด์ โดยเฉพาะแมงมุมกลุ่ม Tunnel-web ซึ่งมีรูปร่างและพฤติกรรมที่เหมาะกับภาพของนักล่าที่ซ่อนตัวรอเหยื่อ

ส่วนในประวัติศาสตร์ของโลก “มิดเดิลเอิร์ธ” ยังมีแมงมุมดึกดำบรรพ์ที่ยิ่งใหญ่กว่าอย่าง “อุนโกเลียนท์” หรือ Ungoliant ซึ่งถูกกล่าวถึงว่าเป็นต้นกำเนิดของชีลอบ

เรื่องราวของอุนโกเลียนท์เต็มไปด้วยความหิวโหยที่ไม่รู้จักจบสิ้น และมีเรื่องเล่าว่าในท้ายที่สุดมันอาจกินตัวเองเพราะไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้กินอีก

5. ฝูงทารันทูล่าตัวเป็น ๆ จาก “This Night I’ll Possess Your Corpse”

สุดท้ายคือภาพยนตร์สยองขวัญจากประเทศบราซิลเรื่อง “This Night I’ll Possess Your Corpse” ซึ่งออกฉายในปี 1967 และเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ชุดของตัวละครชื่อดังอย่าง “คอฟฟินโจ” หรือ Coffin Joe

เรื่องราวเกี่ยวกับคอฟฟินโจ ชายผู้หมกมุ่นกับการตามหาผู้หญิงที่เขาเชื่อว่าเหมาะสมจะให้กำเนิดทายาทของตนเอง

ภาพยนตร์มีฉากหนึ่งที่สร้างความขนลุกอย่างมาก เมื่อมีการปล่อยแมงมุมทารันทูล่าตัวเป็น ๆ สีดำจำนวนหลายสิบตัว ให้คลานไปบนร่างกายและใบหน้าของผู้หญิงหลายคนที่กำลังนอนหลับอยู่

ความน่ากลัวของฉากนี้ไม่ได้มาจากภาพพิเศษหรือสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ แต่เกิดจากการที่แมงมุมเหล่านั้นเป็นตัวจริง และค่อย ๆ คลานอยู่บนตัวนักแสดง

เมื่อผู้หญิงในฉากตื่นขึ้นมาและพบว่ามีฝูงแมงมุมอยู่รอบตัว เสียงกรีดร้องและความแตกตื่นจึงทำให้ฉากดังกล่าวกลายเป็นอีกหนึ่งภาพจำของหนังสยองขวัญยุคเก่า

ทำไม “แมงมุม” จึงถูกใช้สร้างความกลัวในภาพยนตร์อยู่เสมอ?

สิ่งที่ทำให้แมงมุมเหมาะกับภาพยนตร์สยองขวัญ อาจไม่ใช่เพียงรูปร่างเท่านั้น แต่ยังรวมถึงวิธีการเคลื่อนไหวที่คาดเดาได้ยาก ขาหลายข้าง ดวงตาหลายดวง และพฤติกรรมการซ่อนตัวอยู่ตามมุมมืดหรือพื้นที่แคบ

ผู้กำกับจึงสามารถนำแมงมุมไปสร้างความกลัวได้หลายรูปแบบ ตั้งแต่การขยายให้มีขนาดใหญ่จนกลายเป็นสัตว์ประหลาด ไปจนถึงการใช้แมงมุมตัวเล็กจำนวนมากค่อย ๆ คลานเข้าใกล้ตัวละคร

บางครั้งฉากที่น่ากลัวที่สุดอาจไม่จำเป็นต้องมีแมงมุมยักษ์ เพราะเพียงแค่เห็นขาเล็ก ๆ ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านใบหน้าของมนุษย์ ก็อาจทำให้คนดูรู้สึกขนลุกได้แล้ว

ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา เทคนิคการสร้างภาพยนตร์อาจเปลี่ยนจากการใช้สัตว์จริงและหุ่นจำลอง ไปสู่ภาพคอมพิวเตอร์ที่สมจริงมากขึ้น แต่ “แมงมุม” ก็ยังคงเป็นหนึ่งในสัตว์ที่สร้างความหวาดกลัวบนจอภาพยนตร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

และไม่ว่าจะเป็นทารันทูล่ายักษ์ในหนังยุค 1950 ฉากแมงมุมบนเตียงของเจมส์ บอนด์ หรือชีลอบแห่งมิดเดิลเอิร์ธ สัตว์แปดขาเหล่านี้ก็ยังคงมีพื้นที่อยู่ในความทรงจำของแฟนภาพยนตร์สยองขวัญเสมอ