หนัง 4 เรื่องที่ถ่ายทำในสถานบำบัด และ โรงพยาบาลจิตเวชในชีวิตจริง!!

ภาพยนตร์จำนวนมาก มันเลือกใช้โรงพยาบาลจิตเวชเป็นฉากหลัง เพราะสถานที่เหล่านี้เต็มไปด้วยเรื่องราว ความลึกลับ และ บรรยากาศที่สามารถสร้างความรู้สึกกดดัน หรือ ชวนให้ผู้ชมตั้งคำถามเกี่ยวกับสังคม มนุษย์ และ ความหมายของคำว่า "ความปกติ" ได้เป็นอย่างดี... อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าหนังหลายเรื่องจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลจิตเวช แต่ส่วนใหญ่กลับถ่ายทำในสตูดิโอหรืออาคาร ที่สร้างขึ้นเพื่อเลียนแบบสถานที่จริง มากกว่าจะใช้โรงพยาบาลจิตเวชจริงๆในการถ่ายทำ ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย ความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วย และ ข้อจำกัดด้านการดำเนินงาน

อย่างไรก็ตาม มีภาพยนตร์บางเรื่องที่เลือกใช้ "โรงพยาบาลจิตเวชจริง" เป็นสถานที่ถ่ายทำ ไม่ว่าจะเป็นในช่วงที่โรงพยาบาลยังเปิดใช้งานอยู่ หรือ หลังจากที่ปิดตัวลงแล้วก็ตาม การใช้สถานที่จริงช่วยเพิ่มความสมจริงให้กับภาพยนตร์อย่างมาก เพราะสถาปัตยกรรม บรรยากาศ และ รายละเอียดต่างๆภายในอาคาร ล้วนเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นจากประวัติศาสตร์จริง ไม่ใช่ฉากจำลอง ทำให้ผู้ชมสามารถสัมผัสถึงความหนักอึ้งของสถานที่และ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นได้อย่างลึกซึ้ง

ซึ่งหนึ่งในตัวอย่างที่โด่งดังที่สุดคือ "One Flew Over the Cuckoo’s Nest" ภาพยนตร์คลาสสิกที่ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของ "เคน คีซีย์" และ กำกับโดย "มิโลส ฟอร์แมน" ซึ่งหนังเรื่องนี้เล่าเรื่องของ "แรนเดิล แมคเมอร์ฟี" ชายผู้มีนิสัยรักอิสระซึ่งถูกส่งตัวเข้ามาอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช และ ต้องเผชิญหน้ากับพยาบาล "แรตเชด" ผู้เป็นตัวแทนของระเบียบ กฎเกณฑ์ และ อำนาจที่เข้มงวด ภาพยนตร์ถ่ายทำที่ "โรงพยาบาลรัฐซาเลม" ในรัฐโอเรกอน ซึ่งเป็นโรงพยาบาลจิตเวชที่เปิดมาตั้งแต่ปี 1883 ความพิเศษคือ "ทีมงานได้รับอนุญาตให้ใช้พื้นที่จริงของโรงพยาบาล" และ "ผู้ป่วยบางส่วนในขณะนั้นยังปรากฏตัวเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์อีกด้วย!!" ซึ่งนักแสดงหลายคนพักอาศัยอยู่ในอาคารเดียวกับที่ใช้ถ่ายทำ เพื่อให้ซึมซับบรรยากาศและเข้าใจชีวิตภายในสถาบันมากขึ้น ซึ่งผลลัพธ์คือภาพยนตร์ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในหนังที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประวัติศาสตร์ และ สามารถกวาดรางวัลออสการ์สำคัญได้ถึง 5 สาขา รวมถึงภาพยนตร์ยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และ นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม!!

"Session 9" ก็เลือกใช้สถานที่จริงเช่นเดียวกันกับ "One Flew Over the Cuckoo’s Nest" เพื่อสร้างความหวาดกลัวและความไม่สบายใจให้กับผู้ชม ซึ่งหนังสยองขวัญเรื่องนี้กำกับโดย "แบรด แอนเดอร์สัน" และ ถ่ายทำใน "โรงพยาบาลรัฐแดนเวอร์ส" รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งเปิดใช้งานในปี 1878 และ ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในโรงพยาบาลจิตเวช ที่มีสถาปัตยกรรมโดดเด่นที่สุดในอเมริกา หลังจากปิดตัวลงในปี 1992 อาคารขนาดมหึมาสไตล์โกธิกแห่งนี้ ก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของความรกร้างและเรื่องเล่าลึกลับต่างๆ ภาพยนตร์เล่าเรื่องของทีมกำจัดใยหิน ที่เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ ก่อนจะเริ่มเผชิญเหตุการณ์ประหลาด และ แรงกดดันทางจิตใจที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งจุดเด่นของหนังไม่ได้อยู่ที่ฉากตกใจหรือภาพสยองขวัญรุนแรง แต่เป็นการค่อยๆสร้างบรรยากาศอึดอัด และ ความรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังซ่อนตัวอยู่ภายในอาคารเก่าแก่แห่งนี้ ซึ่งการเลือกใช้สถานที่จริงทำให้ผู้ชมรู้สึกได้ถึงความเย็นชาและความโดดเดี่ยวของโรงพยาบาลร้าง ในแบบที่ฉากจำลองแทบไม่สามารถทดแทนได้!!

ต่อมาในปี 2011 ภาพยนตร์แนวฟุตเทจที่ค้นพบอย่าง "Grave Encounters" ได้นำเสนออีกมุมหนึ่งของโรงพยาบาลจิตเวชร้าง โดยหนังเล่าเรื่องของทีมงานรายการล่าท้าผี ที่มักสร้างสถานการณ์ปลอมเพื่อหลอกผู้ชมให้เชื่อว่า "มีสิ่งเหนือธรรมชาติอยู่จริง" พวกเขาเดินทางไปยังโรงพยาบาลจิตเวชร้าง และ ตั้งใจจะใช้เวลาทั้งคืนอยู่ภายในอาคาร เพื่อถ่ายทำรายการ แต่สิ่งที่เริ่มต้นจากการแสดงกลับกลายเป็นความสยองขวัญที่ควบคุมไม่ได้ โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ "โรงพยาบาลริเวอร์วิว" ในเมืองโคควิทลัม ประเทศแคนาดา เป็นสถานที่ถ่ายทำ โรงพยาบาลแห่งนี้เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ปี 1913 และ เคยถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์และซีรีส์หลายเรื่อง เนื่องจากยังคงสภาพอาคารเดิมไว้ได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าพื้นที่ๆใช้ถ่ายทำจะเป็นส่วนที่ถูกทิ้งร้างแล้ว แต่ความสมจริงของสถานที่ช่วยเสริมให้ผู้ชม รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในอาคารจริงที่เต็มไปด้วยความลับและอดีตอันมืดมน ยิ่งเมื่อหนังใช้เทคนิคการถ่ายทำแบบถือกล้องด้วยตัวละครเอง ความรู้สึกอึดอัดและความหวาดกลัวก็ยิ่งทวีคูณขึ้น!!

ส่วน "The Professor and the Madman" เป็นภาพยนตร์ที่แตกต่างจาก 3 เรื่องก่อนหน้า เพราะไม่ได้มุ่งเน้นความสยองขวัญ หรือ การวิพากษ์ระบบสถาบันเป็นหลัก แต่เล่าเรื่องจริงของ "วิลเลียม ไมเนอร์" ชายผู้มีปัญหาทางจิตเวช ซึ่งถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจิตเวช "บรอดมัวร์" ของอังกฤษ หลังจากก่อเหตุยิงชายคนหนึ่งเสียชีวิตด้วยความเชื่อผิดๆว่า "ตนกำลังถูกสะกดรอยตาม" ถึงแม้จะถูกกักตัวอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช แต่ "วิลเลียม ไมเนอร์" กลับกลายเป็นหนึ่งในผู้มีบทบาทสำคัญ ในการรวบรวมคำศัพท์และคำจำกัดความสำหรับโครง การจัดทำพจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับแรกของ "มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด" โดยภาพยนตร์นำแสดงโดย "ฌอน เพนน์" และ "เมล กิ๊บสัน" และ เลือกใช้ "โรงพยาบาลเซนต์อิตา" ในประเทศไอร์แลนด์ เป็นสถานที่ถ่ายทำหลัก โดยโรงพยาบาลแห่งนี้เดิมเปิดในชื่อ "สถานสงเคราะห์เขตดับลิน" เมื่อปี 1903 และ เคยเป็นหนึ่งในโครงการก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดของไอร์แลนด์ในยุคนั้น อาคารขนาดมหึมาที่มีทางเดินยาวและสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น ช่วยถ่ายทอดบรรยากาศของโรงพยาบาลจิตเวช ในศตวรรษที่ 19 ได้อย่างน่าเชื่อถือ และ ยังสะท้อนให้เห็นว่าภายในสถานที่ซึ่งผู้คนมักมองว่า "เต็มไปด้วยความทุกข์และความบ้าคลั่ง" ก็ยังสามารถเป็นพื้นที่ ที่ก่อกำเนิดผลงานทางปัญญาที่ยิ่งใหญ่ได้เช่นกัน!!