ย้อนคดี Pos Tohoi เด็ก 7 คนหลงป่า 47 วัน รอดชีวิตเพียง 2 คน

เหตุการณ์ Pos Tohoi ปี 2015 คือคดีเด็กนักเรียน Orang Asli 7 คนหายจากหอพักในมาเลเซีย ก่อนพบผู้รอดชีวิตเพียง 2 คนหลังหลงป่านาน 47 วัน เรื่องนี้ยังถูกพูดถึงอีกครั้ง เพราะหนึ่งในผู้รอดชีวิตยอมรับว่าเธอยังฝันร้ายและไม่กล้าเข้าป่าจนถึงวันนี้

คดีนี้เกิดขึ้นที่ Pos Tohoi เมือง Gua Musang รัฐ Kelantan ประเทศมาเลเซีย เด็กทั้งหมดเป็นนักเรียนจากโรงเรียน Sekolah Kebangsaan Tohoi หรือ SK Tohoi ซึ่งเป็นโรงเรียนของเด็กชุมชน Orang Asli

ตามรายงานของสื่อมาเลเซีย เด็กทั้ง 7 คนหายตัวไปเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2015 หลังออกจากหอพัก เพราะกลัวถูกลงโทษจากการไปเล่นน้ำในแม่น้ำโดยไม่ได้รับอนุญาต พวกเขายังเป็นเด็กเล็ก อายุราว 7–12 ปี และไม่มีอุปกรณ์สำหรับเอาชีวิตรอดในป่า

จากการหนีออกไปเพียงชั่ววูบ เหตุการณ์กลับกลายเป็นการหลงป่าครั้งใหญ่ พื้นที่รอบ Pos Tohoi เป็นป่าหนาแน่น มีลำธาร รากไม้ ทางลาด และภูมิประเทศที่ซับซ้อน เด็ก ๆ เดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนหาทางกลับไม่ได้

การค้นหาเริ่มขึ้นหลังเด็กหายตัวไป แต่เวลาผ่านไปหลายวันก็ยังไม่มีวี่แวว หลายหน่วยงานและชาวบ้านออกค้นหาในป่า ขณะที่ครอบครัวของเด็กแต่ละคนรอข่าวด้วยความหวัง

หนึ่งในผู้รอดชีวิตคือ มิกซูเดียร์ อาลูจ หรือ Miksudiar Aluj ตอนเกิดเหตุเธอยังเป็นเด็กอายุประมาณ 11 ปี เธออยู่กับเพื่อนชื่อ โนรีน ยาคอบ หรือ Norieen Yaakob ทั้งสองพยายามอยู่ใกล้ลำธาร เพราะอย่างน้อยยังมีน้ำดื่ม

มิกซูเดียร์เล่าว่า ระหว่างซ่อนตัวอยู่ในป่า เธอเคยได้ยินเสียงคนออกค้นหาและเสียงเรียกชื่อ แต่กลับมองไม่เห็นใคร ป่าที่หนาทึบทำให้เสียงอยู่ใกล้ แต่ตัวคนกลับคลาดกันไปมา

เด็ก ๆ ประทังชีวิตด้วยใบไม้ ผลไม้ป่า และน้ำจากลำธาร เมื่อหิวมากจึงค่อยออกจากที่ซ่อน แต่การอยู่ในป่านานหลายสัปดาห์ทำให้ร่างกายอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ทั้งความหิว ความหนาว ความกลัว และความไม่รู้ว่าจะมีใครเจอหรือไม่

วันที่ 9 ตุลาคม 2015 หลังหายตัวไปนาน 47 วัน ทีมค้นหาพบมิกซูเดียร์และโนรีนยังมีชีวิตอยู่บริเวณริม Sungai Perias ทั้งสองอยู่ในสภาพอ่อนแรงและขาดสารอาหารอย่างหนัก ก่อนถูกส่งเข้ารับการรักษา

แต่ข่าวการพบผู้รอดชีวิตมาพร้อมความสูญเสียครั้งใหญ่ เด็กอีก 5 คนไม่รอดชีวิต ได้แก่ Ika Ayel, Haikal Yaakob, Sasa Sobrie, Linda Rosli และ Juvina David

จุดที่ควรเขียนอย่างระวังคือ รายละเอียดเรื่องการพบร่างเด็กทั้งหมดไม่ได้ถูกรายงานเหมือนกันทุกแหล่ง บางรายงานระบุว่าเด็ก 5 คนเสียชีวิตในป่า ขณะที่รายงานปี 2023 บางแหล่งระบุว่า พบผู้เสียชีวิต 4 คน และ Sasa Sobrie ยังไม่พบร่าง ดังนั้นการเขียนว่า “พบร่างทั้งหมดในที่เดียวกัน” อาจไม่แม่นพอ

หลายปีหลังเหตุการณ์ ครอบครัวของเด็กทั้ง 7 คนได้ยื่นฟ้องในประเด็นความประมาทเกี่ยวกับการดูแลเด็กในหอพักโรงเรียน ต่อมาในปี 2023 มีรายงานว่ารัฐบาลมาเลเซียตกลงจ่ายเงินชดเชยแบบยุติคดีให้ครอบครัว รวมถึงค่าใช้จ่ายตามเงื่อนไขการประนีประนอม โดยไม่มีการยอมรับความรับผิดจากฝ่ายจำเลย

ในปี 2026 เรื่องนี้ถูกพูดถึงอีกครั้งหลังมิกซูเดียร์ ซึ่งปัจจุบันอายุ 22 ปี ให้สัมภาษณ์ว่าเธอยังถูกความทรงจำในป่าตามหลอกหลอน เธอยังฝันถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น และหลีกเลี่ยงการเข้าป่าตั้งแต่วันที่ได้รับการช่วยเหลือ

เธอบอกด้วยว่า แม้จะเคยพบโนรีนเป็นครั้งคราว แต่ทั้งสองแทบไม่พูดถึงเหตุการณ์ในป่า เพราะเป็นความทรงจำที่เจ็บปวดเกินกว่าจะย้อนกลับไปเล่าได้ง่าย ๆ

คดี Pos Tohoi จึงไม่ใช่แค่เรื่องเด็กหลงป่า 47 วัน แต่เป็นบทเรียนเรื่องการดูแลเด็กในระบบหอพัก การลงโทษที่ทำให้เด็กกลัวจนหนีออกไป และช่องว่างด้านความปลอดภัยที่อาจเปลี่ยนการตัดสินใจของเด็กเพียงครั้งเดียวให้กลายเป็นโศกนาฏกรรม

สำหรับคนอ่านไทย เรื่องนี้เตือนให้เห็นว่าเด็กเล็กอาจตัดสินใจหนีหรือซ่อนตัวเมื่อรู้สึกกลัวการลงโทษ ผู้ใหญ่จึงควรมีพื้นที่ให้เด็กพูดความจริงได้โดยไม่หวาดกลัว และโรงเรียนหรือหอพักต้องมีระบบติดตามเด็กที่เข้มงวดกว่าการรอให้เกิดเหตุแล้วค่อยค้นหา

สิ่งที่ยังอยู่หลังข่าวนี้ ไม่ใช่แค่คำว่า “รอดชีวิต” แต่คือชีวิตของคนที่ต้องอยู่กับบาดแผลนั้นไปอีกนาน รวมถึงครอบครัวของเด็กที่ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย