เรื่องลึกลับของเกมซ่อนหาคนเดียวของญี่ปุ่น

     ในช่วงต้นยุคอินเทอร์เน็ตของญี่ปุ่น มีเรื่องเล่าหนึ่งแพร่กระจายอยู่ตามเว็บบอร์ดและห้องแชต มันไม่ใช่แค่เรื่องผีธรรมดา แต่เป็น "พิธีกรรม" ที่คนจำนวนมากอ้างว่า "สามารถทดลองได้จริงในบ้านของตัวเอง..." โดยพิธีนี้ถูกเรียกว่า "ฮิโตริ คาคุเรนโบ" หรือ "เกมซ่อนหาคนเดียว" โดยชื่อฟังดูเหมือนเกมเด็กธรรมดา แต่รายละเอียดกลับน่าขนลุกอย่างประหลาด

     ตำนานเล่าว่า "พิธีกรรมนี้มีต้นกำเนิดจากความเชื่อแบบญี่ปุ่นโบราณ ที่ว่า "สิ่งของ" สามารถมีวิญญาณสิงสถิตได้ หากถูกใช้งานเป็นเวลานาน แนวคิดนี้เกี่ยวข้องกับ "สึคุโมะกามิ" หรือ วิญญาณของเครื่องใช้ที่มีอายุเกินร้อยปี โดยผู้เล่นต้องใช้ตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่ง แกะไส้ออก แล้วใส่ข้าวสารกับเศษเล็บหรือเส้นผมของตัวเองเข้าไปแทน จากนั้นเย็บปิดด้วยด้ายสีแดง แล้วตั้งชื่อตุ๊กตา หลังเที่ยงคืน ผู้เล่นจะปิดไฟทั้งบ้าน เปิดทีวีทิ้งไว้ แล้วประกาศว่า "ถึงเวลาซ่อนหาแล้ว" จากนั้นนำตุ๊กตาไปแช่น้ำในห้องน้ำ พร้อมพูดว่า "ตุ๊กตาเป็นคนหา"

     ซึ่งสิ่งที่น่ากลัวคือ ขั้นตอนต่อไป... โดยผู้เล่นต้องไปซ่อนในห้องมืด โดยถือแก้วน้ำเกลือไว้ตลอดเวลา เพราะเชื่อว่าเกลือช่วยป้องกันวิญญาณ ระหว่างนั้นห้ามส่งเสียง ห้ามออกจากที่ซ่อน และห้ามมองกระจก... ซึ่งตำนานกล่าวว่า "หากพิธีสำเร็จ จะเริ่มได้ยินเสียงแปลกๆในบ้าน เช่น เสียงฝีเท้า, เสียงเปิดประตู หรือ เสียงทีวีที่ติดเอง" โดยบางคนอ้างว่า "เห็นตุ๊กตาเปลี่ยนตำแหน่ง ทั้งๆที่ไม่มีใครจับ..."

     ในเว็บบอร์ดญี่ปุ่นยุคแรก มีชาวเน็ตจำนวนมากโพสต์เล่าประสบการณ์เกี่ยวกับพิธีนี้ โดยบางคนอัปโหลดภาพบ้านมืดๆ พร้อมข้อความสั้นๆ เช่น "มันไม่อยู่ที่เดิมแล้ว" หรือ "ได้ยินเสียงในครัว" โดยหลายโพสต์จบลงกะทันหัน จนกลายเป็นเรื่องเล่าต่อกันไป...

     แน่นอนว่า ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ว่า "พิธีนี้เรียกวิญญาณได้จริง" โดยนักจิตวิทยาหลายคน กล่าวอธิบายว่า "ความเงียบ ความมืด และ ความคาดหวัง ทำให้สมองมนุษย์เริ่มตีความสิ่งธรรมดา เป็นเรื่องน่ากลัว เมื่ออยู่ในบ้านมืดเพียงลำพัง สมองจะไวต่อเสียงเล็กๆมากขึ้น เสียงไม้ลั่น เสียงตู้เย็น หรือ เงาที่เกิดจากแสงทีวี อาจถูกตีความว่า "มีบางอย่างอยู่""

     แต่สิ่งที่ทำให้ "ฮิโตริ คาคุเรนโบ" น่ากลัวไม่ใช่แค่ตัวพิธี หากเป็นบรรยากาศของมัน ซึ่งความสยองแบบญี่ปุ่น มักไม่ได้มาจากปีศาจที่กระโจนใส่ แต่มาจากความรู้สึกว่า "โลกปกติของคุณค่อยๆไม่ปกติทีละนิดทีละนิด... บ้านที่เคยปลอดภัยเริ่มดูแปลก... ตุ๊กตาที่เคยน่ารัก เริ่มดูเหมือนกำลังจ้องมอง... ความเงียบเริ่มดังเกินไป..."

     นักวิชาการด้านวัฒนธรรมญี่ปุ่น บางคนมองว่า "เรื่องเล่าแบบนี้สะท้อนความสัมพันธ์ของคนญี่ปุ่น กับพื้นที่และสิ่งของ" ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น มีความเชื่อว่าสถานที่หรือวัตถุบางอย่าง สามารถเก็บร่องรอยของอารมณ์และความทรงจำไว้ได้ บ้านเก่า โรงเรียนร้าง หรือ ของใช้ส่วนตัว จึงมักถูกมองว่ามีบางอย่างหลงเหลืออยู่ และ นี่คือเหตุผลที่เรื่องผีญี่ปุ่นจำนวนมากเกิดใน "สถานที่ธรรมดา" ไม่ใช่ปราสาทหรือสุสาน แต่เป็นอพาร์ตเมนต์ ห้องน้ำ โรงเรียน หรือ รถไฟ เพราะสิ่งที่ใกล้ตัวที่สุด มักกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดได้ง่ายที่สุด!!

เขียนโดย : ไม่รู้ ไม่รู้
รูปภาพ : กูเกิ้ล