ไทยค่าครองชีพถูกจริงหรือ? ทำไมต่างชาติมองว่าถูก แต่คนไทยยังรู้สึกเหนื่อย

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา กระแสที่ว่า ประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศค่าครองชีพถูกที่สุด ถูกพูดถึงกันเยอะบนโลกออนไลน์ หลายคนเห็นแล้วอาจรู้สึกภูมิใจ เพราะภาพจำของไทยในสายตาชาวต่างชาติคือ อาหารราคาไม่แรง เดินทางสะดวก และยังมีที่พักให้เลือกหลายระดับ แต่คำถามที่ตามมาคือ ถ้าไทยถูกจริง ทำไมคนไทยจำนวนมากยังรู้สึกว่าใช้ชีวิตยากขึ้นทุกปี

เอาจริง ๆ นะ ผมว่าเรื่องนี้ต้องแยกให้ออกก่อนว่า ถูกสำหรับใคร เพราะคำว่า “ค่าครองชีพถูก” ไม่ได้แปลว่า “คนในประเทศอยู่สบาย” เสมอไป หลายแพลตฟอร์มที่จัดอันดับค่าครองชีพ เช่น Numbeo หรือเว็บไซต์เปรียบเทียบค่าใช้จ่ายสำหรับชาวต่างชาติ มักวัดจากราคาสินค้า ค่าเช่า ค่าอาหาร ค่าเดินทาง และบริการพื้นฐาน แล้วนำไปเทียบกับประเทศอื่น โดยเฉพาะประเทศที่มีค่าครองชีพสูงกว่าไทยมาก

ข้อมูลจาก Numbeo ในหมวด Cost of Living Index by Country 2026 ระบุว่า ประเทศไทยอยู่แถวอันดับที่ 98 ด้วยดัชนีค่าครองชีพประมาณ 38.0 ไม่ใช่อันดับ 1 ของโลก ส่วนข้อมูลในหน้า Cost of Living in Thailand ของ Numbeo ประเมินค่าใช้จ่ายรายเดือนของคนคนเดียวในไทยไว้ราว 19,672 บาทต่อเดือน ยังไม่รวมค่าเช่าบ้าน ตัวเลขนี้อาจดูไม่สูงเมื่อเทียบกับเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น หรือประเทศยุโรป แต่ถ้าเอามาเทียบกับรายได้จริงของคนไทย ภาพจะเปลี่ยนทันที

ที่หลายคนเข้าใจผิดคือ การเห็นอาหารจานละ 50–70 บาท หรือค่าเดินทางบางเส้นทางที่ยังพอรับได้ ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างในชีวิตถูกตามไปด้วย ค่าเช่าห้องในเมืองใหญ่ ค่าไฟ ค่าน้ำมัน ค่าเดินทางไปทำงาน ค่าอาหารนอกบ้าน และหนี้ครัวเรือน ล้วนเป็นภาระที่กินรายได้แบบเงียบ ๆ โดยเฉพาะคนทำงานในกรุงเทพฯ หรือหัวเมืองท่องเที่ยวที่ราคาหลายอย่างขยับตามกำลังซื้อของนักท่องเที่ยวและชาวต่างชาติ

Livingcost ประเมินค่าครองชีพเฉลี่ยในไทยไว้ประมาณ 914 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน และจัดไทยอยู่ลำดับราว 110 จาก 197 ประเทศ ในด้านค่าครองชีพ ข้อมูลชุดนี้สะท้อนว่าไทยยังถือว่าถูกเมื่อเทียบกับหลายประเทศจริง แต่ไม่ได้แปลว่าไทยเป็นประเทศที่ถูกที่สุดในโลก และไม่ได้ตอบแทนความรู้สึกของคนที่รับเงินเดือนเป็นบาททั้งหมด

ผมว่าแก่นของเรื่องนี้อยู่ตรงนี้แหละ ไทยอาจถูกมากสำหรับคนที่มีรายได้จากต่างประเทศ หรือคนที่ถือเงินสกุลแข็งกว่าเข้ามาใช้ชีวิต แต่สำหรับคนไทยที่มีรายได้เท่าเดิมมาหลายปี คำว่า “ถูก” อาจฟังดูห่างไกลจากชีวิตจริงมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเมื่อราคาสินค้าหลายอย่างขยับขึ้น แต่เงินเดือนของคนจำนวนไม่น้อยไม่ได้ขยับตามในจังหวะเดียวกัน

ภาพของไทยในฐานะสวรรค์ของนักท่องเที่ยวจึงจริงแค่บางส่วน นักท่องเที่ยวอาจรู้สึกว่าอาหารไทยอร่อยและราคาไม่แรง ชาวต่างชาติบางกลุ่มอาจมองว่าค่าเช่าบ้าน ค่ารักษาพยาบาลเอกชน หรือค่าบริการต่าง ๆ ยังถูกกว่าในประเทศตัวเอง แต่คนในประเทศต้องคิดละเอียดกว่านั้น เพราะชีวิตไม่ได้มีแค่มื้ออาหารราคาถูกหรือค่ารถเที่ยวเดียว

คำว่า ค่าครองชีพถูก จึงควรมองคู่กับ รายได้จริง กำลังซื้อ และคุณภาพชีวิต ถ้าราคาถูกแต่รายได้ต่ำ คนก็ยังเหนื่อยอยู่ดี ถ้าของใช้จำเป็นแพงขึ้นเร็วกว่ารายได้ ต่อให้ประเทศถูกในสายตาต่างชาติ คนในประเทศก็อาจไม่รู้สึกว่าชีวิตเบาลง

ข่าวนี้จึงไม่ควรถูกเล่าแค่ในมุมว่าไทยติดอันดับประเทศน่าอยู่ราคาประหยัด แต่ควรถูกใช้เป็นคำถามกลับมาที่สังคมไทยมากกว่า ว่าเราจะทำอย่างไรให้ค่าครองชีพที่ดู “พอจับต้องได้” กลายเป็นชีวิตที่คนทำงานธรรมดาอยู่ได้จริง ไม่ใช่ถูกเฉพาะในสายตาคนที่มีรายได้สูงกว่าเรา