สาวเวียดนามวัย 23 ปี ป่วยหนักเกือบตาย แต่รอดมาได้เพราะได้ฟังคำพูดของแม่

คำพูดว่า "สู้ต่อไปนะลูก แม่อยู่ตรงนี้" เป็นแรงผลักดันให้ดิว เถือง วัย 23 ปี จากฮานอย เอาชนะโรคแพ้ภูมิตัวเอง (ลูปัส) อย่างรุนแรง อัมพาตครึ่งซีก และประสบการณ์เฉียดตายหลายครั้งได้ ในปี 2016 ขณะที่ยังเรียนมัธยมปลาย ดิวเริ่มมีอาการผิดปกติ เช่น ผมร่วงและผื่นแดง แต่คิดว่าเป็นสิววัยรุ่นและไม่ได้ไปพบแพทย์ สองปีต่อมา อาการแย่ลง ข้อต่อแข็งเกร็ง ยกแขนไม่ได้ และปวดหัวเข่า ทำให้เดินลำบาก

เมื่อได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง เธอไม่เข้าใจโรคนี้มากนัก แต่กังวลเกี่ยวกับแม่ที่ร้องไห้เสียใจ หลังจากนั้นเธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะไม่ง่าย เหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2566 เมื่อเธอประสบภาวะลำไส้แตก ต้องผ่าตัดฉุกเฉินและสร้างทวารหนักเทียม ร่างกายที่อ่อนแอทำให้แผลหายช้า ส่งผลให้เกิดภาวะแทรกซ้อนหลายอย่าง รวมถึงภาวะกรดในเลือดสูง

ในวันถัดมา เธอยังคงเผชิญกับความท้าทายมากมาย เช่น การฟอกไต การไอเป็นเลือด และการนอนโรงพยาบาลนาน สิ่งที่วิตกกังวลที่สุดคือระบบภูมิคุ้มกันที่อ่อนแอ ความเสี่ยงติดเชื้อในโรงพยาบาล และภาวะไตวายถาวร

เธอประสบกับภาวะอัมพาตบางส่วนและสายตาพร่ามัว แต่หลังจากแพทย์วิเคราะห์ เธอไม่ตื่นตระหนกมากนัก แม่ให้กำลังใจทำให้เธอมีแรงใจ เธอคิดว่าตราบใดที่ยังเดินได้ แม้ช้าแค่ไหน ก็ยังสามารถปรับตัวและใช้ชีวิตต่อไปได้

ในเดือนที่สิบสองของการใส่ทวารเทียม สภาพปอดไม่ดีขึ้น ค่าใช้จ่ายยาแพง และครอบครัวหมดแรงทางการเงิน เธอถามแม่ว่า “หนูควรยอมแพ้ดีไหม?” แม่ให้กำลังใจว่า “หนูผ่านมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว ใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว” คำพูดนี้ทำให้เธอกลับมาสู้ต่อ

เธอต้องเผชิญกับภาวะไตวาย หัวใจล้มเหลว และการติดเชื้อราในปอด แต่เธอมองว่ามันเป็นความท้าทาย การหยุดเรียนชั่วคราวหมายถึง "เริ่มต้นช้ากว่า" เพื่อนๆ ช่วงเวลานี้ช่วยให้เธอเห็นคุณค่าของสุขภาพ เห็นอกเห็นใจผู้อื่น และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

ตลอดการรักษา แม่ของเธออยู่เคียงข้างและดูแลเธอในทุกย่างก้าว ปรับเปลี่ยนอาหารให้เหมาะสม แม้หลายครั้งเธอจะทานอะไรไม่ได้ แม่ก็พยายามหาเมนูที่เธอชอบ “ตราบใดที่ลูกยังมีชีวิตอยู่กับแม่ แม่จะรักลูกและทำดีที่สุดเพื่อลูก” คำพูดนี้กลายเป็นแรงบันดาลใจสำคัญของเธอ

คำพูดว่า "สู้ต่อไปนะลูก แม่มาอยู่ตรงนี้แล้ว" ทำให้เธอตระหนักว่ามีคนรอให้เธอหายดี เธอรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณแม่และคนที่รัก จึงไม่ยอมแพ้ การเห็นความลำบากของแม่ทำให้เธอมีความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

หลังจากการรักษานาน กำลังใจจากครูและเพื่อนทำให้เธออยากกลับไปเรียน ในวันแรกที่กลับเข้าห้องเรียน เธอรู้สึกประหม่าแต่ปรับตัวได้เร็ว ความยากลำบากที่สุดคือข้อจำกัดด้านการเคลื่อนไหว แต่ความกระตือรือร้นในการเรียนยังสูง

เธอเปลี่ยนนิสัยการเรียน ทำงานมากขึ้นในระหว่างวัน เข้านอนเร็ว และตื่นเช้าหากมีงานเยอะ หลายคนบอกว่าเรียนสถาปัตยกรรมยากเกินไปสำหรับเธอ แต่เธอเชื่อว่าทุกอาชีพมีอุปสรรค ตราบใดที่เธอคิดและปรับตัวได้ เธอจึงอยากลองทำ เป้าหมายปัจจุบันคือการเรียนให้จบในหลักสูตรที่ยังไม่จบ

วันของเถืองเริ่มต้นเวลา 6-7 โมงเช้าด้วยการทานยาและอาหารเช้า ตามด้วยการทำการบ้าน พักรับประทานอาหารกลางวัน และไปโรงเรียนหากมีกำหนด ในช่วงบ่าย เธอออกกำลังกายเบาๆ ช่วยแม่ทำงานบ้าน และพักผ่อนในตอนเย็น ค่าใช้จ่ายในการรักษาอยู่ที่ประมาณ 3-5 ล้านดงต่อเดือน แต่บางครั้งอาจสูงถึง 50 ล้านดง ทำให้ครอบครัวต้องกู้ยืมเงินและขอความช่วยเหลือจากหลายคน

เธอมีความกังวลเกี่ยวกับภาระทางการเงินหากโรคกลับมาเป็นซ้ำ แต่ยังคงมองโลกในแง่ดี “ใช้ชีวิตให้เต็มที่ในวันนี้ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังมีโอกาส” เถืองกล่าว วลี “ตราบใดที่ฉันยังลืมตาได้ในวันนี้” เกิดขึ้นหลังจากที่เธอหัวใจหยุดเต้น เมื่อเห็นความกังวลของแม่ เธอจึงยิ้มและปลอบโยนแม่ จากนั้นเธอก็สัญญากับตัวเองว่าจะพยายามต่อไป

เถืองรู้สึกว่าตัวเองเติบโตเป็นผู้ใหญ่และเห็นคุณค่าของทุกสิ่ง เป้าหมายระยะสั้นของเธอคือการเรียนให้จบและศึกษาต่อในสาขาสถาปัตยกรรม หากมีโอกาส ในอีกห้าปีข้างหน้า เธอหวังว่าจะมีสุขภาพแข็งแรง มีรายได้ เดินทางท่องเที่ยว และใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เธอรัก

เธอหวังว่าสักวันจะมีวิธีรักษาโรคนี้ได้ เพื่อให้ผู้คนที่มีสถานการณ์คล้ายคลึงกันสามารถทำความฝันให้เป็นจริง “คุณหมอบอกว่า 50% ของโอกาสที่จะเอาชนะโรคนี้ขึ้นอยู่กับกำลังใจของผู้ป่วย ดังนั้นจงมองโลกในแง่ดี เชื่อมั่นในตัวเอง และอย่าลังเลที่จะไปพบแพทย์หากมีอาการผิดปกติ” เถืองกล่าว

เรื่องราวของหญิงสาววัย 23 ปีจบลงด้วยความปรารถนาง่ายๆ ว่า ตราบใดที่เธอยังลืมตาดูโลกได้ในแต่ละวัน เธอก็จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า