ด็อกเตอร์ประวัติศาสตร์ ผันตัวเป็น "รปภ. สนามบิน" สะท้อนวิกฤตสายศิลป์หางานยากจริงหรือ?

กลายเป็นประเด็นร้อนบนโลกโซเชียลฮ่องกง เมื่อมีการเปิดเผยเรื่องราวของชายหนุ่มดีกรี "ปริญญาเอก (PhD) ด้านประวัติศาสตร์" แต่กลับเลือกสวมชุดยูนิฟอร์มทำงานเป็น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย (รปภ.) ณ สนามบินนานาชาติฮ่องกง เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ข่าวซุบซิบ แต่ได้กลายเป็นบทสนทนาสำคัญที่จี้จุดอ่อนของระบบการศึกษาและตลาดแรงงานในยุคปัจจุบัน

ด็อกเตอร์ รปภ. : เมื่อใบปริญญาสวนทางกับอาชีพ

จุดเริ่มต้นของกระแสวิจารณ์เกิดขึ้นจากโพสต์ในฟอรัมออนไลน์ที่เผยแพร่โปรไฟล์พนักงานสนามบินรายหนึ่ง ซึ่งมีวุฒิการศึกษาสูงสุดถึงระดับด็อกเตอร์ในสาขาประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่ปัจจุบันเขากลับปฏิบัติหน้าที่ตรวจตราความเรียบร้อยและรักษาความปลอดภัย ซึ่งเป็นงานที่ถูกมองว่าใช้ทักษะพื้นฐานและไม่จำเป็นต้องมีวุฒิการศึกษาสูงขนาดนั้น

เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดคำถามตามมาว่า นี่คือการ "ใช้คนไม่ตรงกับงาน" (Underemployment) หรือเป็นความล้มเหลวของบัณฑิตสายมนุษยศาสตร์ที่หาที่ยืนในโลกทุนนิยมไม่ได้?

ทำไมสายศิลป์ถึงเผชิญภาวะ "เตะฝุ่น" หรือ "ทำงานไม่ตรงสาย"?

ชาวเน็ตจำนวนมากเข้ามาแสดงความคิดเห็นสะท้อนถึงความเหลื่อมล้ำของโอกาสในการทำงาน โดยสรุปสาเหตุหลักได้ดังนี้:

1. ตลาดแรงงานแคบ: สาขาประวัติศาสตร์หรือปรัชญามักจำกัดวงงานอยู่ในสายวิชาการ นักวิจัย หรือพิพิธภัณฑ์ ซึ่งมีตำแหน่งงานน้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนผู้จบการศึกษา

2. ค่านิยมขององค์กร: บริษัทส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับทักษะ STEM (วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิศวกรรม และคณิตศาสตร์) มากกว่าทักษะเชิงวิพากษ์ของสายศิลป์

3. ค่าตอบแทนที่ไม่คุ้มค่า: ในบางกรณี งานวิชาการระยะสั้นอาจมีรายได้น้อยกว่าหรือความมั่นคงต่ำกว่าสวัสดิการของพนักงานในสนามบินขนาดใหญ่

อีกด้านของเหรียญ: ความสุขที่เลือกเอง?

อย่างไรก็ตาม มีเสียงอีกฝั่งที่มองว่า "ความสำเร็จไม่ได้มีรูปแบบเดียว" บางคนเชื่อว่าด็อกเตอร์ท่านนี้อาจจะเบื่อหน่ายกับโลกวิชาการที่กดดัน หรือต้องการงานที่มีเวลาพักผ่อนชัดเจน การทำงานเป็น รปภ. สนามบินที่มีสวัสดิการดีและสภาพแวดล้อมที่มั่นคง อาจเป็น "ทางเลือก" ที่ทำให้เขามีความสุขมากกว่าการต้องปั่นวิทยานิพนธ์หรือแย่งชิงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มีอยู่อย่างจำกัด

บทสรุปและทางออกของบัณฑิตยุคใหม่

กรณี "ด็อกเตอร์เป็น รปภ." เป็นบทเรียนสำคัญที่บอกเราว่า ในโลกยุค 2024 ใบปริญญาไม่ใช่เครื่องการันตีตำแหน่งงานเสมอไป บัณฑิตสายศิลปศาสตร์จำเป็นต้องมี "ทักษะเสริม" (Hybrid Skills) เช่น ทักษะดิจิทัล การสื่อสาร หรือการบริหารจัดการ เพื่อเพิ่มโอกาสในตลาดแรงงาน

สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเขาจะทำงานอะไร "คุณค่าของความเป็นมนุษย์" ไม่ได้ลดน้อยลงไปตามอาชีพที่ทำ หากเขาสามารถเลี้ยงชีพและมีความสุขกับทางที่เลือก นั่นอาจจะเป็นความสำเร็จในอีกรูปแบบหนึ่งที่สังคมควรให้การยอมรับ