แมวที่มีความรู้มากที่สุดในประวัติศาสตร์ ร่วมเขียนบทความทางฟิสิกส์ 3 ฉบับ

18 มีนาคม 2569 (14:03) เนื้อหาโดย หนึ่งร้อยคะแนน ให้กริฟฟินดอร์

มีข้อเท็จจริงที่ยากจะปฏิเสธว่า "การทำให้งานวิจัยชิ้นหนึ่ง ได้รับการยอมรับและตีพิมพ์นั้น เป็นกระบวนการที่ยากลำบากอย่างยิ่ง" แต่จะเป็นอย่างไร หากมี "ผู้ช่วยพิเศษ" ที่ทำให้กระบวนการนั้นง่ายขึ้น? ฟังดูเหมือนไม่น่าเชื่อ แต่มันเกิดขึ้นจริงแล้ว ในปี ค.ศ. 1975 โดยมี "แมวตัวหนึ่ง" เข้ามาเกี่ยวข้อง

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อแมวชื่อ "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" ถูกระบุให้เป็นผู้ร่วมเขียนบทความวิจัยด้านฟิสิกส์ เรื่อง "ปรากฏการณ์การแลกเปลี่ยนอะตอม 2 3 และ 4 อะตอมใน bcc³He" ซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร "จดหมายรีวิวฟิสิกส์" โดยงานวิจัยนี้มุ่งศึกษาพฤติกรรมของ "ไอโซโทปฮีเลียม-3" ภายใต้สภาวะอุณหภูมิต่างๆ และ ยังคงมีคุณค่าเชิงอ้างอิงมาจนถึงปัจจุบัน

โดยผู้เขียนหลักของงานวิจัยคือ "แจ็ค เอช. เฮเธอร์ริงตัน" อย่างไรก็ตาม ในระหว่างเตรียมส่งบทความ เขาประสบปัญหาที่ค่อนข้าง "น่าปวดหัว" เนื่องจากในต้นฉบับทั้งหมด เขาใช้สรรพนาม "we" [พวกเรา] แทน "I" [ผม] ทั้งที่กฎของวารสารกำหนดให้ใช้ "we" ได้ก็ต่อเมื่อมีผู้เขียนมากกว่าหนึ่งคนเท่านั้น... โดยการแก้ไขต้นฉบับทั้งหมด ซึ่งมีทั้งฉบับเขียนมือและพิมพ์ดีดนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ หลังจากใช้เวลาคิดอยู่ 1 คืน "แจ็ค เอช. เฮเธอร์ริงตัน" จึงตัดสินใจอย่างกล้าหาญ โดยให้เลขานุการแก้ไขหน้าปก และ เพิ่มชื่อแมวของเขาเป็นผู้ร่วมเขียน โดยแมวตัวนั้นชื่อ "เชสเตอร์" ซึ่ง "แจ็ค เอช. เฮเธอร์ริงตัน" อธิบายว่า "มันเป็นหนึ่งในแมวพันธุ์วิเชียรมาศเพศผู้ ที่ยังไม่ได้ทำหมัน ซึ่งหาได้ยากในเมืองแอสเพน รัฐโคโลราโด ประเทศอเมริกา"

"แจ็ค เอช. เฮเธอร์ริงตัน" ตั้งชื่อเชิงวิชาการให้ "เชสเตอร์" ว่า "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" ซึ่งย่อมาจาก "แมวบ้าน เชสเตอร์ วิลลาร์ด" ผลลัพธ์คือ "บทความได้รับการตีพิมพ์โดยมีผู้เขียน 2 ราย" ได้แก่ "แจ็ค เอช. เฮเธอร์ริงตัน" และ "นักวิทยาศาสตร์แมว" อย่าง "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" ที่น่าสนใจคือ งานวิจัยชิ้นนี้มีความสำคัญต่อวงการฟิสิกส์ และ การมี "ผู้ร่วมเขียนเป็นแมว" ก็ไม่ได้ลดทอนคุณค่าทางวิทยาศาสตร์แต่อย่างใด ตรงกันข้าม "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" ยังถูกมองว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญ" ด้านฟิสิกส์ระดับอะตอมย่อย อย่างน้อยก็ในเชิงสัญลักษณ์...

การตัดสินใจที่ดูเหมือนแปลกประหลาด ของ "แจ็ค เอช. เฮเธอร์ริงตัน" นั้น แท้จริงแล้วก็พอเข้าใจได้ เพราะการให้บุคคลอื่นมาร่วมเป็นผู้เขียน ในผลงานที่ตนทุ่มเทนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ในขณะที่การเชิญแมวเข้ามาร่วม กลับไม่ส่งผลเสียต่อใคร...

หลังจากบทความถูกตีพิมพ์ "แจ็ค เอช. เฮเธอร์ริงตัน" ก็ได้ส่งสำเนาพร้อมลายเซ็นประมาณ 10 ชุดให้เพื่อนๆโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" ก็ได้ "ลงนาม" ด้วยรอยอุ้งเท้าของมันเอง ตัวตนที่แท้จริงของ "ผู้ร่วมเขียน" ถูกเปิดเผยเมื่อมีผู้ตั้งคำถามเกี่ยวกับตัวตนของ "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน

ต่อมา "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก ถึงขั้นได้รับเชิญให้เข้าร่วมภาควิชาฟิสิกส์ ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในฐานะพนักงานเต็มเวลา นอกจากนี้ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1980 "เอฟ. ดี. ซี. วิลลาร์ด" ยังได้ตีพิมพ์บทความวิชาการอีกชิ้นหนึ่ง โดยคราวนี้มีชื่อเพียงตัวเดียว ในวารสารภาษาฝรั่งเศสชื่อ "ฮีเลียม-3 แข็ง สารต้านแม่เหล็กนิวเคลียร์" หลังจากนั้น เรื่องราวก็ค่อยๆเงียบลง

อย่างไรก็ตาม เรื่องราวของ "นักวิทยาศาสตร์แมว" ก็ยังคงเป็นที่จดจำในแวดวงวิชาการ จนกระทั่งวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2014 สมาคมฟิสิกส์อเมริกันได้ประกาศเชิงสัญลักษณ์ว่า "อนุญาตให้เอกสารที่มีแมวเป็นผู้ร่วมเขียน สามารถเผยแพร่สู่สาธารณะได้อย่างอิสระ!!" เรื่องราวที่ดูเหมือนเรื่องตลกนี้ กลับกลายเป็นเกร็ดประวัติศาสตร์จริงในโลกวิทยาศาสตร์ ที่แมวตัวหนึ่งไม่เพียง "จะมีส่วนร่วมในงานวิจัย" แต่ยังสร้างรอยประทับในแบบที่ไม่มีใครคาดคิดได้!!