ชนวนสงครามไม่รู้จบ " อิหร่าน-ยิว" เมื่อต้นตอมาจากการแบ่งดินแดนของ UN

ปัญหาความขัดแย้งระหว่าง 2 ประเทศ ส่วนหนึ่งมักเกิดจากการกระทำในอดีต "ของประเทศที่ 3 และองค์กรสหประชาชาติ หรือ UN " แม้แต่ปัญหาชายแดน ไทย- กัมพูชา ก็เช่นกัน 

จุดเริ่มต้นของความขัดแย้งระหว่างอิหร่าน - อิสราเอล มาจาก การอ้างสิทธิ์ทับซ้อนกันบนที่ดินผืนเดียวกัน 

ในอดีตก่อนปี 1918 ดินแดนที่เรียกว่า "ดินแดนปาเลสไตน์" ในตอนนั้น มี"ชาวอาหรับ" อาศัยอยู่มานานหลายร้อยปี ขณะเดียวกันก็มี "ชาวยิว (อิสราเอล)" เป็นชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่ร่วมด้วย

ต่อมาช่วงปลายศตวรรษที่ 19 "ชาวยิวในยุโรป" ถูกไล่ล่าและประหารชีวิต ทำให้ชาวยิวเชื่อว่า "ชาวยิวต้องมีประเทศเป็นของตัวเองเพื่อความปลอดภัย" และเป้าหมายเดียวที่พวกเขาต้องการก็คือดินแดนปาเลสไตน์ (เยรูซาเล็ม) ที่ในอดีตพวกยิวเคยอาศัยอยู่ในฐานะชนกลุ่มน้อยนั่นเอง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 อังกฤษ ได้สนับสนุนให้ชาวยิวมาตั้ง "ถิ่นฐาน" ในปาเลสไตน์ได้ ชาวยิวจึงถือว่านี่คือสิทธิอันชอบธรรมตั้งแต่นั้นมา ในขณะที่ชาวปาเลสไตน์มองว่าอังกฤษยกบ้านของพวกเขาให้คนอื่นโดยที่เจ้าของบ้านไม่ยินยอม

ชาวยิวที่กระจัดกระจายอยู่ตามประเทศต่าง ๆ เริ่มอพยพเข้ามาซื้อที่ดินและตั้งรกรากในมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะหลังเหตุการณ์ "ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิว" ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้ชาวโลกเห็นใจชาวยิวอย่างมาก และ UN ก็เข้ามา (เสิอก) จัดแบ่งดินแดนในปี 1947 คือ

- การแบ่งดินแดนทั้งหมดออกเป็น 2 รัฐ คือ รัฐยิว (อิสราเอล) และ รัฐอาหรับ (ปาเลสไตน์) โดยให้เยรูซาเล็มเป็นเขตปกครองสากล แม้ชาวยิวจะยอมรับ เพราะได้แผ่นดินที่พวกเขาไม่เคยมี "แต่ชาวอาหรับปฏิเสธ เพราะมองว่าพวกเขาต้องเสียแผ่นดินเกินครึ่งให้กับผู้อพยพ "

เมื่ออิสราเอลประกาศเอกราชในปี 1948 สงครามก็ระเบิดขึ้นทันที ชัยชนะของอิสราเอลทำให้อิสราเอลได้ครอบครองดินแดนมากกว่าที่ UN แบ่งให้เสียอีก

ในขณะที่ชาวอาหรับปาเลสไตน์กว่า 700,000 คนต้องหนีออกจากบ้านเรือน กลับกลายเป็นผู้ลี้ภัยเสียเอง ซึ่งพวกเขาเรียกเหตุการณ์นี้ว่า "Nakba" หรือ "หายนะครั้งใหญ่"

และนี่คือ "จุดเริ่มต้น" ของปัญหา ก่อนที่จะมีการปฏิวัติอิสลาม ในปี 1979 และ ผู้นำปฏิวัติ "โคไมนี" ก็ขึ้นมาเป็นผู้นำโลกอิสลามทั้งหมด และใช้ ประเด็น "การทำลายล้างอิสราเอลเพื่อทวงดินแดนปาเลสไตน์" เป็นจุดขายเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ตัวเองขึ้นเป็น "เบอร์ 1 ของโลกมุสลิม"

แต่เรื่องราวไม่ได้หยุดอยู่แค่สงครามปี 1948

ความขัดแย้งในตะวันออกกลางยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายทศวรรษ และแต่ละครั้งก็ยิ่งทำให้ปัญหาซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ

หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญคือ สงครามหกวัน (Six-Day War) ปี 1967

ในสงครามครั้งนี้ อิสราเอลสามารถยึดดินแดนสำคัญได้หลายพื้นที่ เช่น

• เวสต์แบงก์

• ฉนวนกาซา

• เยรูซาเล็มตะวันออก

• ที่ราบสูงโกลัน

• คาบสมุทรไซนาย

การเปลี่ยนแปลงดินแดนครั้งนั้นมีผลยาวนานจนถึงปัจจุบัน เพราะหลายพื้นที่ยังคงเป็น จุดขัดแย้งหลักระหว่างอิสราเอลกับชาวปาเลสไตน์

และในช่วงเวลานั้นเอง โลกอาหรับเริ่มมองว่าปัญหาปาเลสไตน์ไม่ใช่เพียงปัญหาท้องถิ่นอีกต่อไป แต่เป็น สัญลักษณ์ของการต่อสู้ทางการเมืองและศาสนา

ต่อมาในปี 1979 เกิดเหตุการณ์ที่เปลี่ยนสมดุลของตะวันออกกลางอย่างมาก นั่นคือ การปฏิวัติอิสลามในอิหร่าน

รัฐบาลใหม่ของอิหร่านประกาศตัวเป็นรัฐอิสลาม และยึดแนวคิดต่อต้านอิสราเอลอย่างชัดเจน

ตั้งแต่นั้นมา อิหร่านได้สนับสนุนกลุ่มต่าง ๆ ที่ต่อต้านอิสราเอล เช่น

• ฮิซบอลเลาะห์ในเลบานอน

• ฮามาสในฉนวนกาซา

ทำให้ความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับอิหร่านกลายเป็น สงครามทางอ้อม (Proxy War) มากกว่าจะเป็นสงครามระหว่างประเทศโดยตรง

คำถามที่หลายคนตั้งขึ้นก็คือ

หากย้อนเวลากลับไปได้ การแบ่งดินแดนในปี 1947 จะสามารถทำให้เกิดสันติภาพได้จริงหรือไม่

หรือแท้จริงแล้ว ความขัดแย้งนี้เกิดจากปัจจัยที่ลึกกว่านั้น ทั้งประวัติศาสตร์ ศาสนา การเมือง และผลประโยชน์ของมหาอำนาจโลก

เพราะเมื่อมองภาพใหญ่แล้ว ตะวันออกกลางไม่ใช่เพียงพื้นที่ของความขัดแย้งทางศาสนาเท่านั้น

แต่ยังเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ของโลก ทั้งในด้านพลังงาน การค้า และภูมิรัฐศาสตร์

และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้ปัญหานี้ยังคงเป็นหนึ่งใน ความขัดแย้งที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์โลกยุคใหม่