“มาม่า” รายได้หด กำไรดิ่งกว่า 17% พิษเศรษฐกิจ-ต่างประเทศชะลอซื้อ แม้ยังครองบัลลังก์เจ้าตลาด 50%

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่งแล้วต้องอ่านซ้ำอีกครั้ง เพราะเป็นตัวเลขที่ไม่คุ้นตาสำหรับแบรนด์ที่คนไทยผูกพันมานานอย่าง “มาม่า” ภายใต้การดำเนินงานของ บริษัท ไทยเพรซิเดนท์ฟูดส์ จำกัด (มหาชน) หรือ TFMAMA ซึ่งถือเป็นผู้นำตลาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของไทยมาอย่างยาวนาน

ผลประกอบการปี 2568 ระบุว่า บริษัทมีรายได้จากการขายรวม 27,649.40 ล้านบาท ลดลง 6.61% จากปีก่อน ขณะที่กำไรสุทธิส่วนที่เป็นของผู้ถือหุ้นอยู่ที่ 3,707.52 ล้านบาท ลดลงถึง 17.27% ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนแรงกดดันรอบด้าน ทั้งเศรษฐกิจที่ยังไม่ฟื้นเต็มที่ การแข่งขันที่เข้มข้น และคำสั่งซื้อจากต่างประเทศที่ชะลอตัวลงอย่างมีนัยสำคัญ

แม้ตลาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในประเทศไทยปี 2568 จะมีมูลค่ารวมประมาณ 23,126 ล้านบาท เติบโต 1.5% แต่เป็นการเติบโตในระดับจำกัด ท่ามกลางสงครามราคาที่รุนแรงขึ้น ผู้ผลิตหลายรายใช้กลยุทธ์โปรโมชั่นและตัดราคาชิงส่วนแบ่งตลาด ส่งผลให้การขยายตัวของรายได้ไม่ง่ายเหมือนในอดีต

อย่างไรก็ตาม “มาม่า” ยังรักษาสถานะผู้นำตลาดด้วยส่วนแบ่งสูงถึง 50% โดยฐานรายได้หลักยังมาจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซึ่งคิดเป็นกว่า 53% ของยอดขายในประเทศ บะหมี่แบบซองยังคงเป็นพระเอก เติบโต 2.53% ส่วนแบบถ้วยหรือคัพเติบโต 1.67% ได้แรงหนุนจากการพัฒนาสินค้าใหม่ โดยเฉพาะกลุ่มพรีเมียม “OK Series” ที่ช่วยเพิ่มมูลค่าสินค้าและขยายฐานผู้บริโภค

ขณะที่กลุ่มเส้นหมี่ ก๋วยเตี๋ยว และวุ้นเส้นกึ่งสำเร็จรูป แม้มีสัดส่วนไม่มาก แต่เติบโตโดดเด่นกว่า 10% และยังครองส่วนแบ่งตลาดอันดับหนึ่งกว่า 51% สะท้อนว่าการกระจายพอร์ตสินค้าเริ่มเห็นผลในเชิงกลยุทธ์

จุดที่น่ากังวลกลับอยู่ที่ตลาดต่างประเทศ ซึ่งมีสัดส่วนรายได้กว่า 20% แต่ปีที่ผ่านมา “ลดลง 17.49%” จากปัจจัยภูมิรัฐศาสตร์ ความผันผวนของเศรษฐกิจโลก และคำสั่งซื้อที่ชะลอตัวในหลายภูมิภาค ตลาดหลักยังคงอยู่ในเอเชีย 43.4% รองลงมาคือยุโรป 30% และสหรัฐอเมริกา 17.1% การหดตัวในส่วนนี้จึงกระทบกำไรโดยตรง

ยิ่งไปกว่านั้น ต้นทุนวัตถุดิบโดยเฉพาะข้าวสาลียังมีความเสี่ยงจากภัยแล้งและภาวะโลกร้อนในประเทศผู้ผลิตหลักอย่างออสเตรเลียและแคนาดา ทำให้บริษัทต้องเร่งบริหารต้นทุน เพิ่มประสิทธิภาพการผลิต และหาแหล่งวัตถุดิบทางเลือกเพื่อรักษาความสามารถในการทำกำไร

แม้ภาพรวมปี 2568 จะไม่สดใสเท่าที่ควร แต่บริษัทประเมินว่าปี 2569 ตลาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังมีแนวโน้มเติบโต 2.3–3.3% จากไลฟ์สไตล์ที่เร่งรีบ ราคาสินค้าที่ยังเข้าถึงได้ และการขยายตัวของร้านสะดวกซื้อทั่วประเทศ

เรื่องราวครั้งนี้จึงสะท้อนชัดว่า แม้แต่แบรนด์ระดับตำนานที่อยู่คู่ครัวไทยมานาน ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงแรงกระแทกจากเศรษฐกิจโลกและการแข่งขันที่รุนแรงได้ง่าย ๆ อย่างไรก็ตาม การที่ “มาม่า” ยังครองส่วนแบ่งตลาดครึ่งหนึ่งของประเทศ ย่อมแสดงถึงความแข็งแกร่งของรากฐานธุรกิจ

คำถามที่หลายฝ่ายจับตาคือ การปรับตัวเชิงกลยุทธ์ ทั้งการพัฒนาสินค้านวัตกรรม การบริหารต้นทุน และการขยายตลาดใหม่ จะเพียงพอหรือไม่ในการพาธุรกิจฝ่าคลื่นลมเศรษฐกิจในระยะต่อไป

ในยุคที่ผู้บริโภคระมัดระวังการใช้จ่าย และต้นทุนผันผวนตลอดเวลา เกมธุรกิจอาหารกึ่งสำเร็จรูปจึงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป และบททดสอบของ “มาม่า” รอบนี้ อาจเป็นจุดชี้วัดทิศทางอุตสาหกรรมทั้งระบบในอนาคต