“หินสีชมพู” ใต้แอนตาร์กติกายาว 100 กม. ตัวแปรลับเร่งละลายน้ำแข็ง-ชี้ชะตาน้ำท่วมโลก

สะเทือนวงการวิทยาศาสตร์ไม่น้อย เมื่อมีรายงานการค้นพบก้อนหินแกรนิตสีชมพูที่กระจัดกระจายอยู่กลางยอดเขาภูเขาไฟสีดำในเทือกเขาฮัดสัน ทางตะวันตกของทวีปแอนตาร์กติกา โดยทีมนักวิจัยจาก British Antarctic Survey ภาพของหินสีชมพูที่ตัดกับภูมิประเทศอันมืดหม่น ดูแปลกตาจนอดสงสัยไม่ได้ว่ามันมาอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร ทั้งที่บริเวณรอบข้างเต็มไปด้วยหินภูเขาไฟสีเข้ม

นักวิทยาศาสตร์ใช้วิธีวัดการสลายตัวของธาตุกัมมันตรังสีในผลึกแร่ขนาดเล็ก จนทราบว่าหินเหล่านี้มีอายุย้อนไปถึงราว 175 ล้านปีก่อน อยู่ในยุคจูราสสิก แต่การรู้เพียงอายุยังไม่เพียงพอจะตอบคำถามสำคัญว่า ใครหรืออะไรพามันมาถึงจุดนั้น ท้ายที่สุดทีมวิจัยจึงตัดสินใจสำรวจทางอากาศด้วยเครื่องบินติดตั้งเครื่องมือวัดแรงโน้มถ่วง บินเหนือธารน้ำแข็งไพน์ไอส์แลนด์ และพบสัญญาณผิดปกติใต้ผืนน้ำแข็ง

สิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านล่างไม่ใช่เพียงก้อนหินธรรมดา หากเป็นแหล่งหินแกรนิตขนาดมหึมา กว้างเกือบ 100 กิโลเมตร หนาหลายกิโลเมตร ฝังตัวอยู่ใต้ธารน้ำแข็งมานานหลายล้านปี ก้อนหินสีชมพูที่เห็นบนภูเขาจึงไม่ใช่ของแปลกปลอม แต่เป็นเศษชิ้นส่วนที่ธารน้ำแข็งในอดีตฉีกออกมาจากมวลหินยักษ์นี้ แล้วเคลื่อนย้ายไปทิ้งไว้เมื่อยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ตำแหน่งของหินแต่ละก้อนจึงเปรียบเหมือนร่องรอยบอกเล่าว่า ธารน้ำแข็งเคยแผ่ปกคลุมไปไกลเพียงใด

ความสำคัญของเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่ความน่าทึ่งทางธรณีวิทยาเท่านั้น หากยังเกี่ยวข้องกับอนาคตของโลกในวันที่น้ำแข็งกำลังละลายเร็วขึ้นทุกปี ธารน้ำแข็งไพน์ไอส์แลนด์ถือเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่สูญเสียน้ำแข็งเร็วที่สุดของแอนตาร์กติกา และสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นย่อมสะท้อนถึงระดับน้ำทะเลทั่วโลก ชนิดของหินใต้ธารน้ำแข็งมีผลต่อการไหลของน้ำแข็งอย่างมาก หินแกรนิตที่แข็งและขรุขระสามารถสร้างแรงเสียดทาน ชะลอการเคลื่อนตัวของน้ำแข็งได้ ขณะเดียวกัน หากมีน้ำหล่อเลี้ยงใต้ฐานหินมากขึ้น ก็อาจทำให้น้ำแข็งไหลเร็วกว่าเดิม

เมื่อข้อมูลจากก้อนหินสีชมพูถูกนำไปใส่ในแบบจำลองคอมพิวเตอร์ นักวิทยาศาสตร์จึงสามารถคาดการณ์แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของแผ่นน้ำแข็งได้แม่นยำยิ่งขึ้น และนั่นหมายถึงการประเมินระดับน้ำทะเลในอนาคตที่ชัดเจนขึ้นสำหรับชุมชนชายฝั่งทั่วโลก

เรื่องราวของหินสีชมพูที่ดูเหมือนเล็กน้อย จึงกลายเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่เชื่อมอดีตอันร้อนแรงของโลกเข้ากับปัจจุบันอันหนาวเหน็บ และอาจกำหนดทิศทางอนาคตของผู้คนอีกหลายล้านชีวิตอย่างเงียบงัน โดยที่เราแทบไม่เคยรู้เลยว่า คำตอบของวิกฤตใหญ่ อาจซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำแข็งที่ไกลสุดสายตา.