เคยเสี่ยงตายเพื่อชาติ วันนี้ไร้บ้าน ไร้คนเหลียวแล

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นทหารพรานจู่โจม สังกัดกองร้อย 920 ผ่านสมรภูมิเขาค้อในช่วงเวลาที่สถานการณ์การสู้รบยังเข้มข้น ต้องเสี่ยงชีวิตอยู่แนวหน้า เคียงบ่าเคียงไหล่กับเพื่อนทหารหลายปี ท่ามกลางเสียงปืนและความไม่แน่นอนของชีวิต

แต่วันนี้ ภาพของเขาแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ชายผู้เคยถืออาวุธปกป้องแผ่นดิน กลับกลายเป็นคนเร่ร่อน นอนอาศัยอยู่บริเวณวัดศาลาลอย จังหวัดนครราชสีมา ไม่มีบ้าน ไม่มีเงินบำเหน็จบำนาญ ไม่มีครอบครัวให้พึ่งพิง พ่อแม่ล่วงลับไปแล้ว และเขาไม่เคยมีลูกเมีย

ผู้ที่พบเห็นระบุว่า เขาไม่ได้มีอาการป่วยทางจิต เพียงแต่เลือกที่จะไม่พูดคุยกับใคร ยกเว้นเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นทหารเช่นเดียวกัน ราวกับว่าสายใยสุดท้ายที่เขายังยึดโยงไว้ คือความเป็น “ทหาร” ที่ฝังอยู่ในตัวตน

หลังปลดประจำการ เขาใช้ชีวิตอย่างเงียบงัน โดยไม่มีแม้กระทั่งบัตรทหารผ่านศึกมายืนยันสิทธิของตน จนกระทั่งคุณกรกต เกตุแก้ว อดีตทหารพรานด้วยกัน ได้นำเรื่องราวของเขาเผยแพร่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ทำให้เรื่องราวนี้ถูกส่งต่อไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ต่อมา เจ้าหน้าที่จากกองทัพภาคที่ 2 และหน่วยงานทหารผ่านศึกจังหวัดนครราชสีมา ลงพื้นที่ติดตามตรวจสอบประวัติ และยืนยันได้ว่าเขาเคยร่วมรบจริงในสมรภูมิที่ผ่านมา จึงได้ดำเนินการออกบัตรทหารผ่านศึกชั้น 3 ให้ เพื่อรับรองสิทธิขั้นพื้นฐานที่พึงมี

อย่างไรก็ตาม แม้จะได้รับการรับรองสถานะแล้ว ชีวิตของเขาก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงในทันที เขายังคงไร้ที่อยู่อาศัย และต้องใช้ชีวิตเร่ร่อนตามเดิม เพราะบัตรหนึ่งใบไม่อาจสร้างบ้านหรือเติมเต็มความโดดเดี่ยวที่สะสมมานานหลายสิบปีได้

เรื่องราวนี้สะท้อนความจริงอีกด้านของชีวิตทหารผ่านศึกบางคน ผู้เคยทุ่มเทวัยหนุ่มให้กับภารกิจของชาติ แต่เมื่อสงครามจบลง กลับต้องเผชิญสมรภูมิใหม่เพียงลำพัง นั่นคือการต่อสู้กับความยากลำบากในบั้นปลายชีวิต

คำถามที่สังคมอาจต้องช่วยกันคิดต่อ คือ เราจะดูแลผู้ที่เคยยืนอยู่แนวหน้าอย่างไร ในวันที่พวกเขาไม่มีแรงยืนด้วยตนเองอีกต่อไป