จากคำสั่งไม่ฟ้อง สู่คำสั่งฟ้อง! คดีดิไอคอนฯ สะเทือนวงการบันเทิงอีกระลอก ใครถูกใครผิด ศาลเท่านั้นจะชี้ชะตา

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่งแล้วต้องหยุดนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ข่าวที่ว่าคือกรณีอัยการสูงสุดมีความเห็นชี้ขาด “สั่งฟ้อง” สองดาราดังอย่าง ยุรนันท์ ภมรมนตรี และ พีชญา วัฒนามนตรี ในคดีบริษัท ดิไอคอน กรุ๊ป หลังจากก่อนหน้านี้อัยการคดีพิเศษเคยมีความเห็นสั่งไม่ฟ้อง โดยให้เหตุผลว่าพยานหลักฐานยังไม่เพียงพอ

แต่เรื่องกลับไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่ออธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษมีความเห็นแย้ง เห็นควรสั่งฟ้องใน 5 ข้อหาหนัก ก่อนส่งเรื่องให้อัยการสูงสุดพิจารณาชี้ขาด และล่าสุดคำวินิจฉัยก็ออกมาชัดเจนว่า “ควรฟ้อง” ตามความเห็นของดีเอสไอ

อ่านแล้วต้องยอมรับว่า คดีนี้ไม่ธรรมดา เพราะเกี่ยวข้องทั้งเรื่องธุรกิจขายตรง ความเสียหายของประชาชน และชื่อเสียงของบุคคลสาธารณะที่ประชาชนคุ้นหน้าคุ้นตากันมานาน

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เหตุผลที่เคยสั่งไม่ฟ้องนั้น ระบุว่าทั้งสองเป็นเพียงพรีเซนเตอร์ ทำหน้าที่โปรโมตสินค้า ขึ้นเวทีพูดในลักษณะขายผลิตภัณฑ์ มิได้มีพฤติการณ์ชักชวนประชาชนเข้าร่วมเครือข่าย แตกต่างจากผู้บริหารบางรายที่มีบทบาทชัดเจนในการชักชวนสมัครสมาชิก แต่เมื่อดีเอสไอเห็นต่าง และยืนยันว่าพยานหลักฐานเพียงพอที่จะฟ้องร้อง เรื่องจึงต้องถึงมืออัยการสูงสุดให้ชี้ขาด

คำถามที่สังคมตั้งขึ้นในเวลานี้คงไม่ใช่เพียงว่า “ใครผิดใครถูก” แต่คือบทบาทของคนดังในธุรกิจที่มีลักษณะชักชวนคนจำนวนมาก ว่าขอบเขตความรับผิดชอบควรอยู่ตรงไหน การเป็นพรีเซนเตอร์คือเพียงการรับจ้างโฆษณา หรือมีส่วนร่วมในภาพรวมของธุรกิจมากกว่านั้น

สำหรับขั้นตอนหลังจากนี้ อัยการคดีพิเศษจะนัดผู้ต้องหาทั้งสองมาพบเพื่อดำเนินการยื่นฟ้องต่อศาลอาญา หากไม่มาตามนัด ก็อาจมีการประสานให้นำตัวมาส่งพนักงานอัยการต่อไป กระบวนการจะเดินหน้าเข้าสู่ชั้นศาล ซึ่งเป็นเวทีสำคัญที่พยานหลักฐานทั้งหมดจะถูกตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง

ผู้เขียนในฐานะประชาชนคนหนึ่ง  เห็นว่า เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์สำคัญของยุคสมัย ทุกวันนี้การทำธุรกิจผสมผสานกับภาพลักษณ์คนดังมีอิทธิพลอย่างมากต่อการตัดสินใจของประชาชน โดยเฉพาะผู้ที่หวังจะสร้างรายได้เสริม หวังจะลืมตาอ้าปากได้ หากข้อมูลไม่ครบถ้วนหรือเข้าใจคลาดเคลื่อน ความเสียหายอาจเกิดขึ้นเป็นวงกว้าง

อย่างไรก็ตาม หลักสำคัญในสังคมที่ยึดถือกฎหมาย คือ “ผู้ต้องหายังเป็นผู้บริสุทธิ์ จนกว่าศาลจะมีคำพิพากษาถึงที่สุด” คำสั่งฟ้องไม่ใช่คำตัดสิน แต่เป็นการเปิดทางให้ศาลพิจารณาข้อเท็จจริงอย่างเต็มรูปแบบ

คดีนี้จึงไม่ใช่เพียงข่าวบันเทิง หากแต่เป็นเรื่องของความรับผิดชอบ ความโปร่งใส และความเชื่อมั่นของประชาชนต่อทั้งกระบวนการยุติธรรมและบุคคลสาธารณะ

สุดท้ายแล้ว ความจริงจะปรากฏชัดในศาล แต่สิ่งที่สังคมควรทำควบคู่กันไป คือใช้วิจารณญาณ ไม่ตัดสินใครล่วงหน้า และไม่หลงเชื่อสิ่งใดเพียงเพราะภาพลักษณ์ที่เห็นบนเวทีหรือหน้าจอ

เรื่องนี้คงต้องติดตามกันยาว ๆ และน่าจะเป็นอีกหนึ่งคดีใหญ่ที่สังคมจับตาอย่างใกล้ชิดในปีนี้อย่างแน่นอน.