กัมพูชา–ลาวผนึกกำลังทหาร ยกระดับยุทธศาสตร์ความมั่นคง

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่งแล้วเห็นว่าเป็นประเด็นที่น่าติดตามอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่สนใจความมั่นคงในภูมิภาคอินโดจีน โดยเฉพาะในห้วงเวลาที่สถานการณ์ภูมิรัฐศาสตร์ของโลกกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและซับซ้อน

รายงานระบุว่า ฮุน เซน ประธานวุฒิสภาแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา ได้ให้การต้อนรับคณะผู้แทนทหารระดับสูงจากสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ณ อาคารวุฒิสภา กรุงพนมเปญ โดยมี พล.ท.สายใจ กมมะสิด รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมและเสนาธิการทหารบกลาว เข้าร่วมการหารืออย่างเป็นทางการ

การพบปะครั้งนี้มิใช่เพียงการแลกเปลี่ยนไมตรีตามปกติ หากแต่มีนัยสำคัญเชิงยุทธศาสตร์อย่างชัดเจน ทั้งสองฝ่ายได้ให้คำมั่นร่วมกันว่าจะยกระดับความร่วมมือด้านการป้องกันประเทศ เสริมสร้างเสถียรภาพ และกระชับความมั่นคงตามแนวชายแดนให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ภายใต้กรอบความเป็นหุ้นส่วนทางยุทธศาสตร์ที่ครอบคลุมและยั่งยืน

ถ้อยแถลงจากฝ่ายกัมพูชาระบุว่า การเยือนครั้งนี้ถือเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญต่อการต่อยอดความสัมพันธ์ทางทหาร หลังจากการเยือนอย่างเป็นทางการของ ทองลุน สีสุลิด ผู้นำประเทศลาว ซึ่งสะท้อนถึงการประสานสอดคล้องในระดับนโยบายสูงสุดของทั้งสองประเทศ

ในเชิงเนื้อหา การหารือมิได้จำกัดอยู่เพียงการรักษาความสงบเรียบร้อยตามแนวชายแดนเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมถึงการพัฒนาแนวทางความมั่นคงแบบองค์รวม อาทิ การเพิ่มการแลกเปลี่ยนนายทหารและทุนการศึกษาทางทหาร การจัดโครงการฝึกอบรมร่วมเพื่อพัฒนาศักยภาพกำลังพล การเสริมสร้างความร่วมมือด้านข่าวกรอง ตลอดจนการปฏิบัติการเชิงรุกเพื่อปราบปรามการลักลอบขนสินค้าผิดกฎหมายและอาชญากรรมข้ามชาติ

ฝ่ายลาวได้แสดงท่าทีชื่นชมเสถียรภาพของแนวชายแดนกัมพูชา–ลาวในปัจจุบัน โดยระบุว่าเป็น “พรมแดนแห่งสันติภาพและความปลอดภัย” ซึ่งเกิดจากการประสานงานอย่างใกล้ชิดระหว่างหน่วยงานท้องถิ่นและกองทัพของทั้งสองประเทศอย่างต่อเนื่องยาวนาน

ในมุมมองของผู้เขียนในฐานะประชาชนคนหนึ่ง เห็นว่า ความเคลื่อนไหวครั้งนี้ไม่ควรถูกมองเพียงผิวเผินว่าเป็นการกระชับสัมพันธ์ตามปกติ หากแต่ควรพิจารณาในบริบทกว้างของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งกำลังเผชิญแรงกดดันจากมหาอำนาจและความท้าทายด้านความมั่นคงรูปแบบใหม่ ทั้งภัยไซเบอร์ อาชญากรรมข้ามชาติ และความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ

การที่ผู้นำระดับสูงของกัมพูชาอย่างฮุน เซน ออกมาเรียกร้องให้กองทัพทั้งสองประเทศก้าวข้ามบทบาทด้านความมั่นคงแบบดั้งเดิม สู่แนวคิดความมั่นคงที่ครอบคลุมและทันสมัยมากขึ้น สะท้อนวิสัยทัศน์ที่มองไกลกว่าเพียงการเฝ้าระวังชายแดน แต่รวมถึงการเสริมสร้างทรัพยากรมนุษย์และความพร้อมเชิงยุทธศาสตร์ในระยะยาว

ท้ายที่สุดแล้ว ความร่วมมือดังกล่าวย่อมส่งผลโดยตรงต่อเสถียรภาพของภูมิภาคโดยรวม เพราะชายแดนที่มั่นคงคือรากฐานของการพัฒนาเศรษฐกิจ การค้าชายแดน และความสงบสุขของประชาชนทั้งสองฝั่ง

สถานการณ์นี้จึงควรถูกจับตาอย่างใกล้ชิด มิใช่ด้วยความวิตก หากแต่ด้วยความเข้าใจเชิงยุทธศาสตร์ เพราะทุกความเคลื่อนไหวของประเทศเพื่อนบ้าน ล้วนมีความหมายในกระดานภูมิรัฐศาสตร์ที่กำลังหมุนเร็วขึ้นทุกวัน