ไม่ง้อไทยแล้วหรือ? กัมพูชาปรับเกมการค้า หันซบมาเลเซีย ยอดพุ่ง 42%

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่งจากสำนักข่าวเคทีพี (KTP) สื่อมวลชนแห่งรัฐของ กัมพูชา ซึ่งรายงานตัวเลขการค้าทวิภาคีระหว่างกัมพูชากับ มาเลเซีย ในเดือนมกราคมที่ผ่านมา พบว่ามีมูลค่ารวมทะยานขึ้นถึงกว่า 125 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือราว 3,900 ล้านบาท เพิ่มขึ้นถึง 42% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า นับเป็นตัวเลขที่มิอาจมองข้ามได้ในบริบทสถานการณ์ภูมิรัฐศาสตร์ปัจจุบัน

รายงานดังกล่าวอ้างอิงข้อมูลจากกรมศุลกากรและสรรพสามิตกัมพูชา ระบุว่ายอดส่งออกของกัมพูชาไปยังมาเลเซียอยู่ที่ 21 ล้านดอลลาร์ เพิ่มขึ้นสูงถึง 77.3% ขณะที่ยอดนำเข้าจากมาเลเซียแตะระดับ 103 ล้านดอลลาร์ ขยายตัว 36.2% เมื่อเทียบแบบปีต่อปี สะท้อนให้เห็นถึงความเคลื่อนไหวทางเศรษฐกิจที่มีนัยสำคัญ

เพ็ญ โสวิชิต ปลัดและโฆษกกระทรวงพาณิชย์กัมพูชา ให้ความเห็นว่าการขยายตัวดังกล่าวเป็นเครื่องยืนยันถึงศักยภาพของกัมพูชาในการรักษาตลาดสำคัญทั้งในระดับภูมิภาคและระดับโลก ท่ามกลางแรงกดดันจากปัจจัยภายนอก โดยเฉพาะสถานการณ์ความตึงเครียดตามแนวชายแดนกับ ประเทศไทย ซึ่งยังคงเป็นประเด็นอ่อนไหวในทางการเมืองและเศรษฐกิจ

นักวิเคราะห์ด้านเศรษฐกิจและสังคมอย่าง Chey Tech ชี้ว่า การนำเข้าที่เพิ่มขึ้นจากมาเลเซีย อาจสะท้อนถึงยุทธศาสตร์การกระจายความเสี่ยงด้านแหล่งอุปทานของกัมพูชา สินค้าบางประเภทมีการเบี่ยงทิศทางจากไทย อันเป็นผลสืบเนื่องจากความตึงเครียดชายแดน รวมถึงการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้บริโภคภายในประเทศ

ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ ตลอดปี 2025 การค้าทวิภาคีระหว่างกัมพูชาและมาเลเซียมีมูลค่ารวมสูงถึง 1,100 ล้านดอลลาร์ เพิ่มขึ้น 24.66% เมื่อเทียบรายปี โดยมาเลเซียยังคงเป็นคู่ค้าใหญ่อันดับ 7 ของกัมพูชา สะท้อนความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจที่แน่นแฟ้นภายในกรอบอาเซียน

ก่อนหน้านี้ไม่นาน กัมพูชายังมีรายงานว่ายอดนำเข้าจาก สิงคโปร์ เติบโตอย่างแข็งแกร่งในเดือนแรกของปี 2026 สวนทางกับตัวเลขนำเข้าจากไทย ภายหลังพนมเปญมีมาตรการระงับการซื้อน้ำมันและก๊าซจากไทย อันเป็นผลจากความตึงเครียดระหว่างสองประเทศ

Chey Tech ยังเสนอแนะอย่างเผ็ดร้อนว่า กัมพูชาควรเร่งลงทุนร่วมกับนักลงทุนต่างชาติ เพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ภายในประเทศให้มีคุณภาพและราคาที่แข่งขันได้ พร้อมทั้งยกระดับการสนับสนุนสินค้าในประเทศ แทนการพึ่งพาการนำเข้า พร้อมถ้อยคำที่สะท้อนท่าทีแข็งกร้าวว่า “จำเป็นต้องยกระดับการบอยคอตต์สินค้าไทย” ควบคู่ไปกับการส่งเสริมผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น

ในมุมมองของผู้เขียน ตัวเลข 42% มิใช่เพียงสถิติทางการค้า หากแต่เป็นสัญญาณเชิงยุทธศาสตร์ที่ควรจับตาอย่างใกล้ชิด เพราะเศรษฐกิจในภูมิภาคอาเซียนย่อมเกี่ยวโยงและพึ่งพาอาศัยกันมาโดยตลอด การเปลี่ยนทิศทางห่วงโซ่อุปทานย่อมส่งผลสะเทือนเป็นลูกโซ่

ท้ายที่สุด ไม่ว่าประเทศใดจะเลือกเดินหมากอย่างไร สิ่งสำคัญที่สุดคือเสถียรภาพ ความร่วมมือ และผลประโยชน์ร่วมกันของประชาชนในภูมิภาค เพราะเศรษฐกิจมิใช่เวทีแห่งอารมณ์ หากแต่เป็นสนามแห่งเหตุผลและยุทธศาสตร์ระยะยาว

(ที่มา: เคทีพี)