พยาบาลอเมริกันสไตรก์ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เมืองนิวยอร์ค เพื่อเรียกร้องให้ปรับปรุงสภาพการทำงาน

ไปด้วยเสียงของพยาบาลนับหมื่นคนที่ออกมายืนพร้อมกัน เพื่อบอกว่า “พวกเรามันไม่ไหวแล้วจริง ๆ” สมาคมพยาบาลรัฐนิวยอร์กเป็นคนจัดการนัดหยุดงานครั้งนี้ และมีผู้เข้าร่วมกว่า 15,000 คน ถือว่าใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองเลยก็ว่าได้

ฟังดูเหมือนเป็นข่าวการเมืองแรงงานใช่ไหม แต่พอเจาะลึกเข้าไป มันคือเรื่องชีวิตคนล้วน ๆ ทั้งชีวิตของคนไข้และชีวิตของพยาบาลเอง ข้อเรียกร้องของพวกเขาไม่ได้เว่อร์อะไรเลย มีแค่สี่อย่างหลัก ๆ คือ

1. ขออัตรากำลังที่ปลอดภัย

2. ขอค่าจ้างที่เหมาะสม

3. ขอความปลอดภัยในที่ทำงาน

4. ขอให้หยุดแผนตัดสวัสดิการสุขภาพ

พูดง่าย ๆ คือ ขอทำงานแบบไม่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกทุกกะ

เรื่อง “อัตรากำลังที่ปลอดภัย” หรือ safe staffing levels นี่แหละที่เป็นหัวใจสำคัญ ในสหรัฐโดยทั่วไปจะกำหนดไว้ต่ำสุดที่ 1:6 หมายความว่าพยาบาลหนึ่งคนไม่ควรต้องดูแลผู้ป่วยเกิน 6 คน ฟังดูเหมือนตัวเลขแห้ง ๆ แต่ลองคิดตามนะ คนไข้หนึ่งคนไม่ใช่แค่ให้ยาแล้วจบ บางคนต้องพลิกตัวทุกสองชั่วโมง บางคนต้องดูสัญญาณชีพตลอด บางคนมีความเสี่ยงล้ม มีความเสี่ยงหัวใจหยุดเต้น หรือมีปัญหาทางจิตใจอีก พยาบาลหนึ่งคนดูแลหกคนก็แทบจะวิ่งจนขาแทบลากแล้ว

แต่ในชีวิตจริง หลายโรงพยาบาลกลับให้ดูแล 8 คน 10 คน หรือมากกว่านั้นอีก และนี่แหละคือจุดที่มันอันตราย งานวิจัยในอเมริกามีตัวอย่างชัดเจนมากว่า เมื่อพยาบาลต่อผู้ป่วยมากเกินไป อัตราการเสียชีวิตของผู้ป่วยจะสูงขึ้น ความผิดพลาดทางการแพทย์เพิ่มขึ้น และเหตุทำร้ายร่างกายบุคลากรก็เพิ่มตามมา เพราะคนไข้หรือญาติที่เครียด พอไม่มีใครดูแลทันก็เกิดความตึงเครียดสะสม

ลองมองจากมุมพยาบาลบ้างนะ ทำงาน 12 ชั่วโมงต่อกะ เดินแทบไม่ได้หยุด กินข้าวไม่ตรงเวลา เข้าห้องน้ำยังต้องรีบ ๆ พอคนไข้มีปัญหาพร้อมกันหลายเตียง สมองก็ต้องคิดหลายเรื่องในเวลาเดียว ความผิดพลาดนิดเดียวอาจหมายถึงชีวิตคน นี่ไม่ใช่งานธรรมดา แต่มันคือการแบกความรับผิดชอบระดับสูงมากทุกวินาที

แล้วพอทำแบบนี้ซ้ำ ๆ ทุกวัน สิ่งที่ตามมาก็คือ burnout หรือภาวะหมดไฟในการทำงาน หมดแรง หมดใจ หมดศรัทธาในอาชีพ บางคนร้องไห้ก่อนเข้ากะ บางคนกลับบ้านแล้วไม่อยากคุยกับใคร บางคนลาออกทั้งที่รักงานนี้มาก เพราะร่างกายและจิตใจไม่ไหวจริง ๆ

การประท้วงครั้งนี้เลยไม่ใช่เรื่องเงินอย่างเดียว ถึงแม้ค่าจ้างจะเป็นส่วนหนึ่ง แต่จริง ๆ มันคือการทวงคืน “ศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ในการทำงาน” พยาบาลไม่ได้ขออะไรฟุ่มเฟือย พวกเขาแค่ขอให้มีจำนวนคนพอที่จะดูแลผู้ป่วยอย่างปลอดภัย ขอให้มีสภาพแวดล้อมการทำงานที่ไม่ทำร้ายร่างกายและจิตใจ และขอให้สวัสดิการพื้นฐานอย่างประกันสุขภาพยังคงอยู่

ฟังดูแล้วมันก็ย้อนแย้งดีนะ คนที่ทำงานดูแลสุขภาพคนอื่น กลับต้องออกมาเรียกร้องเพื่อปกป้องสุขภาพของตัวเอง

และที่สำคัญ การต่อสู้ของพยาบาลไม่ได้มีผลแค่กับพวกเขา แต่มันเกี่ยวกับพวกเราทุกคน เพราะวันหนึ่งเราเองหรือคนในครอบครัวก็อาจเป็นคนไข้ในโรงพยาบาล ถ้าวันนั้นพยาบาลมีไม่พอ เหนื่อยล้าเกินไป หรือทำงานภายใต้ความกดดันสูงเกินไป ความเสี่ยงมันก็ตกมาที่คนไข้เต็ม ๆ

ดังนั้นภาพพยาบาล 15,000 คนที่ยืนอยู่กลางนิวยอร์กวันนั้น มันไม่ใช่ภาพของการ “เรียกร้องสิทธิแรงงาน” อย่างเดียว แต่มันคือภาพของคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังบอกสังคมว่า
“ถ้าคุณอยากได้ระบบสาธารณสุขที่ปลอดภัย คุณต้องเริ่มจากการดูแลคนที่อยู่แนวหน้าก่อน”

ที่มา : #TWCNews