ผลการวิจัยจากเด็กกว่า 200 คนพบว่า "นี่คือเด็กที่มี EQ สูงที่สุด!"

     ในบริบทที่หลายครอบครัว มักให้ความสำคัญกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ตารางเรียนที่แน่นขนัด ซึ่งพวกเขาคิดว่า คะแนนสอบหรือเหรียญรางวัลมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวชี้วัดความสำเร็จ และ สติปัญญาทางอารมณ์ [EQ] กลับมักถูกมองข้าม ทั้งที่ในความเป็นจริง ความสามารถในการเข้าใจ เห็นอกเห็นใจ และ จัดการอารมณ์ของตนเอง คือ รากฐานสำคัญที่จะช่วยให้เด็ก มีชีวิตที่สมดุลและมั่นคงในระยะยาว...

     นักวิจัยอาวุโสคนหนึ่ง ได้ติดตามพัฒนาการทางอารมณ์ของเด็กมากกว่า 200 คน พร้อมครอบครัวของพวกเขา และ พบลักษณะร่วมที่น่าสนใจในกลุ่มเด็กที่มี EQ สูงที่สุด สิ่งที่น่าประหลาดใจ คือ "เด็กเหล่านี้ไม่ใช่เด็กที่ไม่เคยงอแง หรือ ประสบความสำเร็จโดดเด่นที่สุด หากแต่เป็นเด็กที่เติบโตในครอบครัว ที่ให้คุณค่ากับความรู้สึก และ ผู้ใหญ่เป็นแบบอย่างผ่านการกระทำจริง"

พ่อแม่ไม่ลังเลที่จะกล่าวคำขอโทษ
     เด็กที่มี EQ สูง มักมีพ่อแม่ที่พร้อมยอมรับความผิดพลาดของตนเอง เมื่อแสดงพฤติกรรมที่ขาดความอดทนหรือไม่ยุติธรรม พวกเขาจะขอโทษลูกอย่างจริงใจ โดยคำขอโทษเหล่านี้สอนให้เด็กเข้าใจถึงความรับผิดชอบ ความเคารพ และ การเยียวยาความสัมพันธ์ เด็กจะไม่รู้สึกว่าตนอยู่ในสถานะที่ด้อยกว่า หากแต่รับรู้ถึงคุณค่าและความเคารพที่ผู้ใหญ่มีให้

ความมีน้ำใจไม่อาจเกิดจากการบังคับ
     สิ่งที่น่าสังเกตคือ เด็กที่มี EQ สูง ไม่ได้ถูกเตือนอยู่เสมอให้พูดว่า "ขอบคุณ" หรือ "ขอโทษ" แต่พ่อแม่เลือกเป็นแบบอย่างผ่านพฤติกรรมของตนเอง ซึ่งแนวทางการเลี้ยงดูเช่นนี้ ตั้งอยู่บนความเชื่อว่า ความมีน้ำใจไม่สามารถปลูกฝังได้ด้วยการบังคับ เด็กจะค่อยๆเรียนรู้การแสดงออกอย่างสุภาพโดยธรรมชาติ เพราะเข้าใจและต้องการทำ ไม่ใช่เพราะกลัวการถูกเตือน

ทุกอารมณ์ได้รับการให้คุณค่า
     ความกังวลเล็กๆของเด็ก เช่น การทำของเล่นหาย หรือ ช่วงเวลาที่รู้สึกอับอายที่โรงเรียน จะไม่ถูกมองข้าม พ่อแม่รับฟังและยอมรับความรู้สึกเหล่านั้น แม้ปัญหาจะดูเล็กน้อยในสายตาผู้ใหญ่ก็ตาม ซึ่งการได้รับการรับฟัง ช่วยให้เด็กรู้สึกปลอดภัยทางอารมณ์ และ พร้อมที่จะเปิดใจ แบ่งปัน และ ไว้วางใจผู้อื่นมากขึ้น..

ส่งเสริมให้เด็กหาทางออกด้วยตนเอง
     แทนที่จะให้คำตอบสำเร็จรูป พ่อแม่มักตั้งคำถามว่า "ลูกคิดว่าควรทำอย่างไรดี?" หรือ "ลูกอยากจัดการเรื่องนี้แบบไหน?" ซึ่งวิธีนี้จะช่วยพัฒนาแนวคิด ความมั่นใจ และ ความสามารถในการตัดสินใจของเด็ก แทนการพึ่งพาผู้ใหญ่ตลอดเวลา

ยอมรับความเบื่อ
     ท้ายที่สุด ครอบครัวเหล่านี้ไม่หวาดกลัวความเบื่อ เด็กไม่ได้ถูกเติมเต็มทุกช่วงเวลาด้วยหน้าจอ หรือ กิจกรรมที่แน่นตลอดวัน ช่วงเวลาที่เงียบสงบ จะช่วยให้เด็กได้ประมวลอารมณ์ หล่อเลี้ยงจินตนาการ และ ทำความเข้าใจตนเองมากยิ่งขึ้น

     สติปัญญาทางอารมณ์ไม่ได้เกิดจากการสั่งสอนยืดยาว หากแต่ก่อตัวจากวิธีที่ผู้ใหญ่ตอบสนองในช่วงเวลาเล็กๆน้อยๆ และ เมื่อพ่อแม่กล้าที่จะขอโทษลูก เมื่อไม่ละเลยความเศร้าเล็กน้อย หรือ เมื่อเลือกที่จะเงียบและรับฟังแทนการบังคับ สิ่งที่ดูเรียบง่ายเหล่านี้เอง ที่หล่อหลอมให้เด็กเติบโตเป็นผู้ที่มีความเห็นอกเห็นใจ รู้จักควบคุมอารมณ์ และ มีพลังใจที่เข้มแข็ง