สะเทือนใจ! ทหารบ้านอีแตะกัมพูชาพิการจากแนวหน้า ถูกทอดทิ้งจนต้องขอทานในวัดพนมวิหาร

ภาพที่ไม่มีใครอยากเห็น แต่กำลังเกิดขึ้นจริงในพื้นที่ชายแดนกัมพูชา—ทหารจากหมู่บ้านอีแตะ ผู้พิการจากการสู้รบเมื่อปลายเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ต้องมานั่งขอทานประทังชีวิตอยู่ภายในวัดพนมวิหาร อำเภอจอมกระสานต์ จังหวัดพระวิหาร หลังจากถูกส่งกลับบ้านโดยไร้การดูแลจากรัฐ ทั้งที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็น “แนวหน้า” ของประเทศ

ทหารรายดังกล่าวได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะในพื้นที่ชายแดน จนกลายเป็นผู้พิการ ไม่สามารถประกอบอาชีพหรือใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่แทนที่เขาจะได้รับการเยียวยา รักษาพยาบาล และสวัสดิการตามที่ควรจะเป็น กลับต้องเผชิญความจริงอันโหดร้าย—การถูกลืมจากระบบ และถูกปล่อยให้เอาชีวิตรอดด้วยการขอทานในเขตวัด ซึ่งพึ่งพาเพียงความเมตตาจากพระสงฆ์และประชาชนที่พบเห็น

วัดพนมวิหาร ซึ่งควรเป็นสถานที่แห่งศรัทธาและความสงบ กลับกลายเป็นที่พำนักชั่วคราวของอดีตทหารพิการ ภาพของชายผู้สวมเสื้อเก่าซีด นั่งพิงเสา มือที่เคยจับอาวุธเพื่อชาติ กลับต้องยื่นออกมาขอเศษเงินเล็กน้อยจากผู้คน สะท้อนคำถามใหญ่ต่อรัฐบาลกัมพูชาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้—นี่คือการตอบแทนผู้เสียสละเพื่อชาติอย่างนั้นหรือ?

ชาวบ้านในพื้นที่ให้ข้อมูลว่า หลังการสู้รบ ทหารหลายนายถูกส่งกลับโดยไม่มีแผนรองรับที่ชัดเจน บางคนบาดเจ็บ บางคนพิการ แต่สวัสดิการและการดูแลจากรัฐแทบไม่ปรากฏให้เห็น ผู้ที่ไม่มีครอบครัวหรือฐานะยากจน ยิ่งตกอยู่ในสภาพลำบาก ต้องพึ่งวัดและการบริจาคเป็นหลัก

กรณีของทหารบ้านอีแตะรายนี้ ไม่ใช่เพียงเรื่องส่วนบุคคล หากแต่เป็นภาพสะท้อนเชิงโครงสร้างของระบบดูแลทหารผ่านศึกและผู้พิการจากสงคราม เมื่อเสียงปืนสงบ ความสนใจของรัฐก็ดูเหมือนจะจบลงไปพร้อมกัน เหลือไว้เพียงบาดแผล—ทั้งทางร่างกายและจิตใจ—ที่ผู้เสียสละต้องแบกรับเพียงลำพัง

หลายฝ่ายตั้งคำถามว่า งบประมาณด้านการทหารจำนวนมากถูกใช้ไปกับอะไร หากในวันที่ทหารได้รับบาดเจ็บเพื่อชาติ กลับไม่มีแม้แต่หลักประกันพื้นฐานในการดำรงชีวิต การปล่อยให้ทหารพิการต้องขอทานในวัด ไม่เพียงบั่นทอนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ แต่ยังเป็นการทำลายขวัญกำลังใจของผู้ที่ยังประจำการอยู่แนวหน้า

เหตุการณ์นี้ควรเป็นสัญญาณเตือนสำคัญต่อรัฐบาลกัมพูชา ว่าการดูแล “หลังสงคราม” สำคัญไม่แพ้การทำสงครามเอง การเยียวยา ฟื้นฟูอาชีพ และการดูแลทหารพิการ ไม่ใช่ความเมตตา แต่คือหน้าที่ของรัฐ

ในวันที่คำว่า “ชาติ” ถูกหยิบมาใช้เพื่อขอความเสียสละจากประชาชน คำถามคือ เมื่อผู้เสียสละล้มลง ชาติได้ยื่นมือกลับไปหาพวกเขาหรือไม่—หรือปล่อยให้ทหารบ้านอีแตะคนหนึ่ง ต้องนั่งขอทานเงียบๆ อยู่ในวัดพนมวิหาร พร้อมกับศักดิ์ศรีที่ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา.