ประเทศไทยถูกใช้เป็น ‘ทางผ่านค้ามนุษย์-ส่งต่อเหยื่อสแกมเมอร์’ เดือนหนึ่งเงินส่วยไหลข้ามแม่น้ำเมยกว่า 35 ล้านบาท

เมื่อครู่นี้ดิฉันได้อ่านข่าวหนึ่ง ซึ่งต้องยอมรับว่า เนื้อหาชวนให้รู้สึกสะเทือนใจและห่วงใยต่อภาพลักษณ์ของประเทศเราเป็นอย่างมาก เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเครือข่ายสแกมเมอร์และการค้ามนุษย์ระดับนานาชาติ ซึ่งประเทศไทยดูเหมือนกำลังถูกใช้เป็น “ศูนย์กลางส่งต่อเหยื่อ” โดยไม่ได้ตั้งใจ

ข้อมูลจากทีมข่าวสืบสวนของไทยรัฐทีวี ระบุถึงเหตุการณ์ที่มีชาวต่างชาติ ถึง 1,598 คน หนีออกมาจากพื้นที่สแกมเมอร์ในเขตเมียวดี ประเทศเมียนมา หลังถูกทหารเมียนมาเข้าปราบปราม และได้ข้ามแม่น้ำเมยเข้ามายังฝั่งไทย

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าตกใจคือ เมื่อคนเหล่านี้เข้ามาถึงไทย แม้จะมีทั้งเหยื่อค้ามนุษย์และผู้ที่ทำงานสแกมเมอร์จริง แต่กลับ ไม่ได้มีการสอบถามข้อมูลเชิงลึก จากผู้ที่อาจให้เบาะแสสำคัญแก่เจ้าหน้าที่ไทยได้ ทั้ง ๆ ที่พวกเขารู้ชื่อ รู้หน้า และรู้พฤติกรรมของ “บอสจีน” ผู้ควบคุมขบวนการอยู่เบื้องหลัง

สิ่งที่ทำคือ เพียงดำเนินคดีเรื่องเข้าเมืองผิดกฎหมาย หากมีเงินก็เสียค่าปรับแล้วถูกผลักดันทันที หากไม่มีเงินก็ขังแทนค่าปรับก่อนส่งกลับ — สุดท้ายประเทศไทยจึงไม่ได้ข้อมูลสำคัญใด ๆ เลยค่ะ

ตรงนี้ทำให้ดิฉันรู้สึกกังวลใจอย่างมาก เพราะข้อมูลจากเครือข่ายช่วยเหลือเหยื่อค้ามนุษย์ระบุว่า เหยื่อจำนวนมากถูกหลอกตั้งแต่ต้นทางว่า “จะมาทำงานในประเทศไทย” ก่อนถูกส่งตัวขึ้นมาที่แม่สอด และถูกพาไปข้ามแม่น้ำเข้าสู่แหล่งสแกมเมอร์ในฝั่งเมียนมา

ซ้ำร้ายไปกว่านั้น มีข้อมูลลับที่ถูกเปิดเผยว่า
พ.อ. หม่อง ชิต ตู่ ผู้นำฝ่ายกะเหรี่ยง BGF ซึ่งดูแลพื้นที่สแกมเมอร์ในเมียวดี ได้ ส่งส่วยข้ามแม่น้ำเมยมาให้เจ้าหน้าที่และนักการเมืองไทยกว่า 35 ล้านบาทต่อเดือน

ตัวเลขนี้ทำให้ดิฉันรู้สึกหดหู่ เพราะสะท้อนให้เห็นว่า ปัญหาที่เรากำลังเผชิญนั้น ไม่ได้อยู่แค่ปลายทางอย่าง “บัญชีม้า” หรือกลุ่มที่ทำงานให้สแกมเมอร์เท่านั้น แต่ยังมีความซับซ้อนเชิงโครงสร้างที่ลึกและใหญ่กว่าที่ประชาชนทั่วไปอย่างเราจะจินตนาการได้

ยิ่งไปกว่านั้น ประเทศอื่น ๆ อย่างสหรัฐฯ เกาหลีใต้ และสิงคโปร์ ต่างมีมาตรการสืบสวนอย่างจริงจัง จนสามารถคว่ำบาตรและยึดทรัพย์พวกตัวการใหญ่ได้ แต่ประเทศไทยของเรายังเหมือนกำลังวิ่งไล่จับแต่รายย่อย ไม่ได้ไปถึง “นักคุมเครือข่าย” ตัวจริง

ในฐานะประชาชนคนหนึ่ง ดิฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ที่เราทุกคนควรตระหนัก เพราะมันไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ของประเทศ แต่ยังเกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์ที่ถูกหลอก ถูกทำร้าย และถูกใช้ประโยชน์อย่างโหดร้ายในระบบที่ซับซ้อนมาก

หวังเป็นอย่างยิ่งว่ารัฐบาลไทยจะให้ความสำคัญมากขึ้น ไม่ใช่เพียงเร่งผลักดัน แต่ต้องมุ่งหาข้อมูลจากเหยื่อ และขยายผลไปจนถึงผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อให้ปัญหานี้ลดลงอย่างแท้จริงค่ะ