พล.ต.ณัฏฐ์ ชี้แนวทางจัดการชายแดน ขอสื่อสารตรง แต่ไม่ก้าวร้าวเกินไป

พล.ต.ณัฏฐ์ ศรีอินทร์ รองแม่ทัพภาคที่ 2 ออกมาให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับสถานการณ์ชายแดนไทย–กัมพูชาในท่าทีชัดเจนและตรงไปตรงมา พร้อมเล่าประสบการณ์ช่วงที่เคยเป็นผู้บังคับการทหารพราน ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้การพูดคุยกับฝ่ายกัมพูชาครั้งนี้มีน้ำหนักมากขึ้น

ในคำพูดที่ถูกยกขึ้นมาจากสัมภาษณ์ พล.ต.ณัฏฐ์เล่าถึงช่วงที่เคยเจรจาแล้วฝ่ายตรงข้ามไม่ปฏิบัติตามข้อตกลง จนเกิดการปะทะตามมาและสร้างความเสียหาย เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “มึงลองดู... ตุยจริงแล้วเงียบกริบ” เพื่อสะท้อนให้เห็นว่าเมื่อถึงจุดหนึ่ง การลงมือจริงจะทำให้สถานการณ์หยุดนิ่ง แต่ก็ยอมรับว่าการใช้อำนาจกำลังก็มีต้นทุนสูงและไม่ใช่ทางเลือกแรกที่ควรรีบใช้

เมื่อถูกถามถึงกรณีที่นายกรัฐมนตรีไปลงนามในระดับนานาชาติเพื่อลงนามสู่สันติภาพ พล.ต.ณัฏฐ์แสดงความเห็นว่าไม่มีนายกฯ คนใดที่จะตั้งใจทำร้ายประเทศ แต่ก็เตือนว่าผู้นำอาจถูกแรงกดดันจากปัจจัยภายนอก ซึ่งเขายกตัวอย่างเชิงเปรียบเทียบถึงความกดดันทางการเมืองและเศรษฐกิจที่อาจมีผลต่อการตัดสินใจของรัฐบาล เขายังเชื่อว่าประชาชนจะสามารถประเมินผลงานของรัฐบาลได้ภายในระยะเวลาไม่กี่เดือนข้างหน้า

ประเด็นที่สังคมให้ความสนใจมาก คือกรณีปราสาทตาควายที่หลายฝ่ายถามว่า “จะได้คืนหรือไม่” พล.ต.ณัฏฐ์ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า หากสั่งตีคืนทันทีอาจทำให้ทหารสูญเสียเป็นจำนวนมากและทำให้สถานการณ์บานปลาย แต่เขายืนยันว่ายังไม่ได้สูญเสียอธิปไตย และเสนอทางเลือกสองทางคือ 1) ดำเนินการทางทหารในเวลาที่เหมาะสม หรือ 2) ใช้เทคโนโลยีสำรวจ เช่น LiDAR พิสูจน์พื้นที่อย่างละเอียดและเป็นระบบ แบบเดียวกับที่ปฏิบัติในพื้นที่อื่นก่อนหน้านี้ เขาย้ำอย่างมั่นใจว่าปราสาทตาควายจะกลับคืนสู่ไทยไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม

ข้อสังเกตจากถ้อยคำของพล.ต.ณัฏฐ์ คือการผสมผสานระหว่างความเด็ดขาดจากประสบการณ์ในสนามกับความระมัดระวังในเชิงยุทธศาสตร์ เขาไม่ได้เรียกร้องให้ใช้ความรุนแรงโดยไม่คิด แต่ต้องการสื่อสารให้ชัดเจนว่าไทยมีความสามารถและความตั้งใจจะรักษาอธิปไตย ขณะเดียวกันก็พร้อมใช้วิธีที่มีประสิทธิภาพและลดความเสี่ยงต่อกำลังพลและประชาชน

ในภาพรวม การแถลงของรองแม่ทัพภาคที่ 2 ครั้งนี้สะท้อนทั้งความกังวลและความมั่นใจ: กังวลต่อความเสี่ยงหากปฏิบัติการทางทหารเกิดขึ้นทันที และมั่นใจในความเป็นไปได้ที่จะเรียกคืนพื้นที่ด้วยวิธีที่เหมาะสมและมีหลักฐานชัดเจน นี่คือสัญญาณให้เห็นว่าการจัดการปัญหาชายแดนยังคงเดินไปบนสองเส้นทาง คือการรักษาความมั่นคงควบคู่กับการใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์และการทูตเพื่อแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน