ส.ส. ใส่เสื้อชมพูเข้าสภาฯ ช่วงไว้ทุกข์ จุดกระแสวิจารณ์สะเทือนสังคม “จิตสำนึกอยู่ตรงไหน?”

ในช่วงที่บรรยากาศทั้งประเทศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความอาลัย หลังมีประกาศจากสำนักพระราชวังเรื่องการไว้ทุกข์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทุกคนต่างพร้อมใจกันแต่งกายด้วยชุดสุภาพในโทนสีดำหรือสีกรมท่า เพื่อแสดงความเคารพต่อเหตุการณ์สำคัญของชาติ แต่กลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อมีภาพของ นายสมศักดิ์ บุญประชุม ส.ส. อุบลราชธานี จากพรรคไทยรวมพลัง ปรากฏในห้องประชุมสภาฯ ด้วย “ผ้าไทยสีชมพูสด” สะดุดตาท่ามกลางชุดดำของคนอื่นทั้งห้อง

ภาพดังกล่าวถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็วทั่วโลกออนไลน์ และตามมาด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก ผู้คนจำนวนมากมองว่า การแต่งกายเช่นนี้ไม่เหมาะสมกับช่วงเวลาและสถานการณ์ เพราะแม้จะเป็นผ้าไทยที่สวยงาม แต่ “สีชมพู” ก็ถือว่าไม่อยู่ในโทนไว้อาลัยเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเกิดกระแสตีกลับอย่างแรง ทางพรรคไทยรวมพลังก็ไม่ได้นิ่งเฉย นายวัสวัฒน พวงพรศรี หัวหน้าพรรค รีบออกมาชี้แจงผ่านเฟซบุ๊กว่า ได้สอบถามนายสมศักดิ์แล้ว และได้รับคำตอบว่าไม่มีเจตนาไม่เคารพต่อสถาบันหรือสถานการณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น เพียงแต่เพิ่งกลับจาก “งานบุญกฐิน” ที่ต่างจังหวัด จึงแต่งกายด้วยผ้าไทยสีสด และเมื่อมาถึงสภาฯ ก็รีบเข้าประชุมทันทีเพื่อร่วมลงมติ โดยไม่ทันเปลี่ยนชุด

หัวหน้าพรรคกล่าวเพิ่มเติมว่า นายสมศักดิ์ได้ออกไปเปลี่ยนเป็นชุดสุภาพสีกรมท่าเรียบร้อยแล้ว และขออภัยประชาชนทุกคนที่ภาพดังกล่าวอาจทำให้รู้สึกไม่สบายใจ พร้อมยืนยันว่า พรรคไทยรวมพลัง “เทิดทูนสถาบันไว้เหนือเกล้า” เสมอ

อย่างไรก็ตาม เสียงวิจารณ์จากสังคมยังคงร้อนแรง โดยเฉพาะในโลกออนไลน์ หลายคนตั้งคำถามถึง “จิตสำนึก” ของผู้แทนราษฎร บางความเห็นระบุว่า แม้จะไม่มีเจตนาไม่ดี แต่ในฐานะบุคคลสาธารณะ ควรมีความละเอียดอ่อนและตระหนักถึงความเหมาะสมในทุกสถานการณ์ เพราะขนาดประชาชนทั่วไปที่อาจมีฐานะไม่ดี ยังรู้หน้าที่ที่จะสวมชุดดำหรืออย่างน้อยก็เสื้อสีขาวเพื่อแสดงความอาลัย

สิ่งที่ทำให้คนไทยจำนวนมากรู้สึกสะเทือนใจไปกว่านั้น คือเรื่องเล่าจากชาวบ้านคนหนึ่ง ที่พูดถึง “นักท่องเที่ยวต่างชาติ” ซึ่งมาใช้บริการร้านเสริมสวยในช่วงไว้ทุกข์ หลังทำเล็บเสร็จ เขาหันมาถามเจ้าของร้านด้วยความเกรงใจว่า “ขอโทษนะครับ เสื้อผมสีนี้ (น้ำเงินเข้มเกือบดำ) ใช้ได้ไหม? ผมอยากให้เกียรติคนไทยในช่วงนี้” คำพูดสั้น ๆ จากคนต่างชาติกลับสะท้อนความใส่ใจและเคารพต่อวัฒนธรรมไทยได้อย่างลึกซึ้ง

ในขณะที่คนต่างชาติยัง “เข้าใจและให้เกียรติ” สถานการณ์เช่นนี้ได้ แต่ผู้แทนของประชาชนกลับพลาดในเรื่องพื้นฐานที่สุดอย่างการแต่งกายให้เหมาะสมในช่วงเวลาแห่งความอาลัย จึงไม่น่าแปลกใจที่คนจำนวนมากมองว่า นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของ “สีเสื้อ” แต่คือเรื่องของ “จิตสำนึกและความเคารพ” ที่ควรมีอยู่ในหัวใจของผู้แทนราษฎรทุกคน

เพราะสุดท้ายแล้ว “ตำแหน่ง” ไม่ได้วัดค่าความเป็นคนได้เท่ากับ “ความรู้จักกาลเทศะ” และ “ความเคารพต่อสิ่งที่คนทั้งชาติยึดถือร่วมกัน” — บางทีนี่อาจเป็นบทเรียนที่สะท้อนให้เห็นว่า ความเป็นผู้แทนที่แท้จริง เริ่มต้นจากการ “รู้จักให้เกียรติประชาชน” ก่อนจะยกมือโหวตในสภาฯ เสียอีก