เริ่มกระบวนการปล่อย 18 เชลยศึก “อนุทิน–ฮุน มาเนต” ลงนามสันติภาพ — “ทรัมป์” คุยโว เก่งกว่าสหประชาชาติ!

เริ่มกระบวนการปล่อย 18 เชลยศึก “อนุทิน–ฮุน มาเนต” ลงนามสันติภาพ — “ทรัมป์” คุยโว เก่งกว่าสหประชาชาติ!

จับตาทิศทางไทย–กัมพูชาหลังเปิดฉาก “ยุคสันติใหม่”

นับเป็นก้าวสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยและกัมพูชา เมื่อทั้งสองประเทศเริ่มกระบวนการ “ปล่อยตัวเชลยศึก 18 คน” อย่างเป็นทางการ ภายหลังการลงนามในข้อตกลงสันติภาพร่วมระหว่าง นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีไทย และ พลเอกฮุน มาเนต นายกรัฐมนตรีกัมพูชา ที่จัดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแห่งความร่วมมือและความหวังใหม่ของภูมิภาค

ข้อตกลงครั้งนี้ถูกมองว่าเป็น “สัญญาณบวก” หลังจากหลายเดือนที่ความตึงเครียดชายแดนทวีความรุนแรง โดยเฉพาะกรณีการปะทะและการจับกุมทหารทั้งสองฝ่ายในพื้นที่พิพาท ซึ่งเคยเป็นชนวนความขัดแย้งทางการเมืองและสังคมในทั้งสองประเทศ

การปล่อยตัวเชลยศึก 18 คนจึงไม่ใช่แค่การคืนอิสรภาพให้บุคคลเท่านั้น แต่ยังเป็น “สัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่” ที่อาจเปลี่ยนภาพลักษณ์ความสัมพันธ์ไทย–กัมพูชาให้กลับมาสู่เส้นทางแห่งสันติภาพอีกครั้ง

ด้าน โดนัลด์ ทรัมป์ อดีตประธานาธิบดีสหรัฐฯ ซึ่งมีบทบาทไม่ทางการในกระบวนการเจรจาครั้งนี้ ได้ออกมาประกาศอย่างภาคภูมิว่า “ผมจัดการเรื่องนี้ได้ดีกว่าสหประชาชาติ” พร้อมยืนยันว่าความสำเร็จครั้งนี้เกิดจาก “พลังของการเจรจาโดยตรง” มากกว่าการประชุมโต๊ะกลมแบบราชการ

คำพูดของทรัมป์แม้จะเต็มไปด้วยความมั่นใจในสไตล์เฉพาะตัว แต่ก็สะท้อนถึงความสำคัญของบทบาทสหรัฐฯ ในการผลักดันให้ประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ลดความขัดแย้งและหันมาร่วมมือด้านเศรษฐกิจมากขึ้น

สำหรับประเทศไทย ข้อตกลงสันติภาพครั้งนี้ถือเป็น “โอกาสทอง” ในการสร้างเสถียรภาพชายแดน และเปิดทางให้เกิดความร่วมมือใหม่ด้านการค้า การท่องเที่ยว และความมั่นคง ขณะที่ฝั่งกัมพูชาเองก็คาดว่าจะได้รับผลดีทางเศรษฐกิจจากการเปิดด่านและการแลกเปลี่ยนสินค้าอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม นักวิเคราะห์การเมืองมองว่า ความสงบที่เกิดขึ้นในวันนี้ยังคงเปราะบาง และต้องอาศัย “ความจริงใจและการบริหารอย่างรอบคอบ” จากทั้งสองฝ่าย เพื่อไม่ให้ความขัดแย้งในอดีตกลับมาปะทุอีก

การปล่อยเชลยศึกทั้ง 18 คน อาจเป็นเพียง “จุดเริ่มต้นเล็กๆ” แต่ก็เป็นก้าวแรกของการเดินทางสู่ “สันติภาพที่ยั่งยืน” — ซึ่งจะสำเร็จได้ ก็ต่อเมื่อทั้งไทยและกัมพูชาพร้อมจะมองกันด้วย “หัวใจของเพื่อนบ้าน” มากกว่า“สายตาของคู่แข่ง”