อดีตขอทานชาวจีนที่เป็นโปลิโอ และเริ่มเรียนอ่านหนังสือตอนอายุ 16 ปี ปัจจุบันเป็นหมอช่วยชีวิตคน น่าชื่นชมมากค่ะ

เมื่อครู่นี้ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งซึ่งน่าสนใจและสะเทือนใจมากค่ะ เป็นเรื่องราวของชายชาวจีนคนหนึ่งชื่อ ดร.หลี่ ชวงเย่ ผู้ซึ่งมีชีวิตที่เรียกได้ว่า “ก้าวข้ามทุกขีดจำกัดของมนุษย์”

ดร.หลี่ ปัจจุบันอายุ 37 ปี เป็นแพทย์ที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้ป่วยในพื้นที่ชนบทของจีน แต่กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ เขาต้องผ่านชีวิตที่ยากลำบากเกินกว่าคนทั่วไปจะจินตนาการได้ — ตั้งแต่การเป็นเด็กพิการที่ป่วยด้วยโรคโปลิโอตั้งแต่อายุเพียง 7 เดือน ถูกบังคับให้เป็นขอทานตั้งแต่วัยเด็ก จนกระทั่งเริ่มหัดอ่านหนังสือตอนอายุ 16 ปี

ในช่วงหนึ่งของชีวิต เขาถูกหลอกให้ไป “ทำงานขายธูป” แต่กลับต้องใช้ชีวิตขอทานอยู่ตามท้องถนนนานถึง 7 ปีเต็ม และถูกควบคุมราวกับเป็นทรัพย์สินของคนอื่น

เขาเล่าว่าช่วงเวลานั้นเหมือนตกนรกทั้งเป็น ต้องขอทานกลางแดด กลางฝน โดยบิดขาให้พิกลพิการเพื่อเรียกความสงสารจากผู้คน

แต่แม้ชีวิตจะเจ็บปวดเพียงใด ดร.หลี่ไม่เคยหมดศรัทธาใน “ชีวิต”

คำพูดของมารดาที่ว่า

“เราเลี้ยงลูกมาเพื่อให้มีคนคุยด้วยตอนแก่ แมวหมาพูดไม่ได้ แต่ลูกพูดได้”

ได้กลายเป็นแรงผลักดันให้เขามีชีวิตต่อไป

เมื่อถึงวัย 16 ปี เขากลับบ้านและเริ่มเรียนหนังสือจากระดับประถมต้น โดยมีเพื่อนร่วมชั้นอายุน้อยกว่าเขาเกือบสิบปี เขาใช้เวลาเพียง 9 ปีในการเรียนจนจบมัธยม และต่อมาก็สอบเข้าเรียนแพทย์ได้สำเร็จในวัย 25 ปี

แม้สภาพร่างกายจะไม่อำนวย แต่เขาไม่เคยย่อท้อ — จนถึงขั้นหันไปฝึก “ปีนเขา” เพื่อเพิ่มความแข็งแรงให้ร่างกาย โดยใช้เวลา 5 วัน 5 คืน ในการปีนเขาไท่ซานขึ้นไปถึงยอดด้วยมือและสะโพกของตนเอง

ทุกวันนี้ ดร.หลี่เปิดคลินิกเล็ก ๆ ในมณฑลซินเจียง ทำงานทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อรักษาผู้คนในท้องถิ่น

เขากล่าวว่า

“การได้ช่วยชีวิตคนด้วยมือของตัวเอง นั่นคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม”

แม้จะเคยถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นขอทานในร้านอาหาร เขาก็เพียงยิ้มและเดินจากไป เพราะเขาเข้าใจดีว่าชีวิตต้องเดินต่อ ไม่ต้องให้ใครมายืนยันคุณค่าแทนเรา

ดิฉันอ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูกค่ะ

มันทำให้เห็นว่า “ความพิการทางกาย ไม่เคยปิดกั้นความสมบูรณ์ของจิตใจ”

ดร.หลี่ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า หากคนเรามีความมุ่งมั่นและศรัทธาในชีวิต ไม่ว่าสภาพร่างกายหรืออดีตจะยากลำบากเพียงใด ก็สามารถก้าวข้ามได้

ดิฉันอยากแบ่งปันเรื่องนี้ไว้ให้ทุกท่านได้อ่าน เพราะเชื่อว่ามันจะเป็นกำลังใจให้ใครหลายคนที่กำลังเหน็ดเหนื่อยกับชีวิต

บางที “ภูเขา” ที่เราปีนอยู่ตอนนี้ อาจสูงชันเพียงใดก็ไม่สำคัญ 

ตราบใดที่เรายังไม่หยุดก้าว ชีวิตก็ยังคงมีทางไปข้างหน้าเสมอค่ะ😊