เขมรแสร้งเล่นบทเหยื่อ ทั้งที่ไทยคือผู้นำ'สันติภาพ'เข้าสู่กัมพูชา

เมื่อครู่นี้ ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งซึ่งเล่าถึงบทบาทของประเทศไทยในภารกิจ “รักษาสันติภาพ” ที่กัมพูชาเมื่อหลายสิบปีก่อน อ่านแล้วทำให้ดิฉันหวนคิดถึงความสำคัญของบทบาททหารไทยในเวทีโลกค่ะ

บทความกล่าวถึงช่วงเวลาหลังการล่มสลายของระบอบเขมรแดงในปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) ที่กัมพูชาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สหประชาชาติจึงเข้ามาดูแลและจัดตั้งกองกำลังรักษาสันติภาพ (UNTAC) ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เพื่อช่วยฟื้นฟูประเทศกัมพูชาให้กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อย

ในครั้งนั้น กองทัพบกไทยได้ส่ง “กองพันทหารช่างเฉพาะกิจที่ 2” เข้าร่วมปฏิบัติภารกิจกับสหประชาชาติ ถือเป็นครั้งแรกที่ประเทศไทยได้มีส่วนร่วมอย่างจริงจังกับภารกิจสันติภาพระดับนานาชาติ นับว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ควรค่าแก่การจดจำ

ดิฉันคิดว่า เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่า ประเทศไทยมิได้เพียงเป็นเพื่อนบ้านของกัมพูชาเท่านั้น แต่ยังมีบทบาทสำคัญในการนำ “สันติภาพที่แท้จริง” เข้าสู่ดินแดนของเพื่อนบ้านด้วยเช่นกัน

อ่านแล้วก็รู้สึกภาคภูมิใจในความเสียสละและความตั้งใจของทหารไทย ที่ได้เป็นดั่งสะพานเชื่อมสู่ความสงบสุขในภูมิภาคค่ะ