แรงงานกัมพูชาร้องไห้เสียใจหนักมาก กลับมาไม่มีงานทำ ประสบการณ์ทำงานในไทยก็ไม่ช่วยอะไร

เมื่อครู่ดิฉันได้ตามข่าวหนึ่งซึ่งน่าสนใจมาก เป็นเรื่องราวของแรงงานกัมพูชาที่เคยทำงานอยู่ในประเทศไทย แล้วต้องเดินทางกลับบ้านเกิดท่ามกลางความขัดแย้งบริเวณชายแดน

จากรายงานของ Khmer Times พบว่าแรงงานกัมพูชาที่เคยทำงานต่างประเทศเกือบหนึ่งล้านคนกลับประเทศไป โดยรัฐบาลกัมพูชาเคยให้คำมั่นว่าจะมีงานรองรับ แต่ความจริงที่เกิดขึ้นกลับไม่เป็นเช่นนั้น หลายคนสมัครงานแล้วถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ทั้งที่มีประสบการณ์ทำงานมานาน

มีตัวอย่างเช่น หญิงวัย 40 ปีคนหนึ่งที่เคยทำงานโรงงานแปรรูปอาหารทะเลในไทยกว่า 15 ปี แต่เมื่อกลับไปสมัครงานที่กัมพูชากลับถูกปฏิเสธเพราะ “อายุมากเกินไป” อีกทั้งหลายโรงงานยังให้ความสำคัญกับรูปร่างหน้าตามากกว่าทักษะหรือประสบการณ์ด้วย บางรายต้องเสียค่าใช้จ่ายในการสมัครงานเอกสารและอบรมหลายครั้งจนเงินเก็บแทบหมด แต่ก็ยังไม่ได้งานทำ

แรงงานอีกจำนวนหนึ่งแม้จะได้งาน แต่ก็พบว่ามีความกดดันสูง โรงงานต้องการผลผลิตที่เข้มงวดและใช้ทักษะใหม่ ๆ ซึ่งไม่ใช่ทุกคนที่จะรับมือได้ ยิ่งคนที่อายุเกิน 40 ปีขึ้นไป โอกาสจึงยิ่งน้อยลง

ปัญหานี้สะท้อนว่า “ประสบการณ์การทำงานในไทย” ไม่ได้ช่วยให้แรงงานกัมพูชาหางานในบ้านเกิดได้ง่ายอย่างที่คาดไว้ เพราะลักษณะงานที่ทำในไทยส่วนมากเป็นแรงงานทักษะต่ำ พอกลับบ้านจึงไม่ตรงกับความต้องการของโรงงานที่ต้องการคนควบคุมเครื่องจักรหรือมีทักษะเฉพาะด้าน

ดิฉันอ่านแล้วก็รู้สึกเห็นใจแรงงานเหล่านี้มากนะคะ เพราะนอกจากต้องกลับบ้านด้วยเหตุผลความไม่สงบแล้ว ยังต้องมาเจอความลำบากเรื่องการหางานอีก ทั้งเรื่องอายุ ทักษะไม่ตรง และค่าครองชีพที่สูงขึ้น ทำให้หลายครอบครัวอยู่ในสภาพลำบาก

นี่อาจเป็นบทเรียนสำคัญสำหรับรัฐบาลกัมพูชาเองว่าการดูแลแรงงานคืนถิ่นไม่ใช่เพียงรับปาก แต่ต้องมีมาตรการที่ชัดเจนและจริงจังมากขึ้น ไม่อย่างนั้นความเปราะบางทางเศรษฐกิจก็จะหนักหน่วงขึ้นไปอีก