พระวัดดังวอนขอชีวิต! "เจ้าจ๋อ" ลิงแก่ พลัดหลง... ถูกจับ! หวั่นตรอมใจตาย!

พระวัดดังวอนขอชีวิต! "เจ้าจ๋อ" ลิงแก่ พลัดหลง... ถูกจับ! หวั่นตรอมใจตาย!

 

โคตรสะเทือนใจ! เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่อง "ลิง" แต่มันคือเรื่องของ "ความผูกพัน" "ความเมตตา" และ "กฎหมาย" ที่บางที... มันก็ไม่เข้าใจหัวอกคน!

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า... มีผู้หวังดี (ประสงค์ออกนาม) ร้องเรียนไปที่เพจ "โหนกระแส" ว่ามีลิงอยู่ที่วัดหนองยาวใต้ จ.สระบุรี

 

พระอาจารย์... ท่านก็เลยต้องออกมาแจง! บอกว่า "เจ้าจ๋อ" เนี่ย มันพลัดหลงมาเมื่อ 3-4 ปีก่อน! มาแบบ "หนีร้อนมาพึ่งเย็น" ก็เลยเมตตาเลี้ยงดูไว้ ไม่ได้คิดจะครอบครอง หรือทำร้ายอะไร เข้าใจว่าลิงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

 

เลี้ยงเหมือนลูก... ผูกพัน 4 ปี... สร้างกรงให้อยู่... หมดเงินเกือบแสน!

 

พระอาจารย์ท่านบอกว่า... เจ้าจ๋อเนี่ย... มันก็อยู่ของมันไปๆ มาๆ ทั้งในวัด ทั้งบ้านโยม... จนชาวบ้านแถวนั้นเขาก็รักใคร่เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน

 

เคยมีคนแจ้ง อบต. ให้มาจับ เพราะกลัวจะไปทำร้ายใคร... พระอาจารย์ก็เลยแก้ปัญหาด้วยการ "จำกัดพื้นที่" แต่ไม่ได้กักขังนะ! คือสร้างกรงใหญ่ๆ ให้เลย! ลงทุนไปเกือบแสน! เพื่อให้เจ้าจ๋อได้อยู่สบายๆ ชาวบ้านก็จะได้ไม่เดือดร้อน

 

หลวงตาหวังดี... แจ้งหมอ... กลายเป็นเรื่อง!

 

อยู่มาวันหนึ่ง... หลวงตาที่วัด เห็นว่าเหงือกเจ้าจ๋อมันบวมๆ ตรงฟันนิดนึง... ด้วยความหวังดี กลัวเจ้าจ๋อจะเป็นอะไรไป... ก็เลยแจ้งปศุสัตว์ให้มาดูอาการ

 

แต่... ใครจะไปคิด! ว่าแจ้งแล้วเรื่องมันจะ "บานปลาย"! กลายเป็นว่าเจ้าหน้าที่มา "จับ" เจ้าจ๋อไปเลย! บอกว่าจะเอาไปไว้ที่ศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่า จ.นครนายก!

 

พระอาจารย์วอน... ขอ "บั้นปลายชีวิต" ให้ลิงแก่!

 

พระอาจารย์... ท่านก็ใจหายสิครับ! เลี้ยงดูมาตั้ง 4 ปี... ผูกพันเหมือนลูก! กลัวว่าเจ้าจ๋อแก่แล้ว (หมอกับชาวบ้านช่วยกันดู บอกว่าน่าจะ 14-15 ปีแล้ว!) จะไปอยู่กับฝูงอื่นไม่ได้... กลัวจะตรอมใจตาย!

 

ก็เลยออกมาวอน... ขอความเมตตาจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง... ขอให้เจ้าจ๋อได้กลับมาอยู่ที่วัด... ในบั้นปลายชีวิต... วัดไม่ได้จะเอามาครอบครอง แค่อยากดูแลรักษา... เวลาป่วยก็จะได้ให้หมอมาดู...

 

*

กฎหมาย VS น้ำใจ... อะไรสำคัญกว่า?

 

เรื่องนี้มันก็พูดยากนะ... กฎหมายก็ต้องว่าไปตามกฎหมาย... ลิงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง... ใครจะเลี้ยงโดยพลการไม่ได้...

 

แต่... น้ำใจ ความเมตตา ความผูกพัน... มันก็เป็นเรื่องของคน... พระอาจารย์ท่านก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย... แค่สงสาร... อยากช่วยเหลือ...

 

แล้วเจ้าจ๋อ... ที่แก่แล้ว... จะไปอยู่ที่ใหม่... จะปรับตัวได้ไหม? จะมีความสุขหรือเปล่า?

 

ทางออก... อยู่ตรงไหน?

 

เรื่องนี้... คงต้องหา "จุดตรงกลาง"... ที่ "ดีที่สุด" สำหรับทุกฝ่าย

 

เจ้าหน้าที่:อาจจะต้องพิจารณาเป็นกรณีพิเศษ... ดูเจตนาของพระอาจารย์... ดูความผูกพันของคนกับลิง... แล้วหาทางออกที่ "เหมาะสม"...

วัด:ก็ต้องทำให้ถูกต้อง... อาจจะต้องขออนุญาตเลี้ยงดูอย่างเป็นทางการ... ปรับปรุงกรงให้ได้มาตรฐาน...

ชาวบ้าน: ก็ต้องช่วยกันดูแล... ไม่ให้เจ้าจ๋อไปสร้างความเดือดร้อน...

 

ความเมตตา... คือ "ทางออก"?

 

บางที... "กฎหมาย"... ก็อาจจะไม่ใช่ "คำตอบ" ของทุกเรื่อง...

 

"ความเมตตา"... "ความเห็นอกเห็นใจ"... อาจจะเป็น "ทางออก"... ที่ดีกว่า...

 

หวังว่า... เรื่องนี้... จะจบลงด้วยดี... และ "เจ้าจ๋อ"... จะได้ "มีชีวิต"... ที่ "มีความสุข"... ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม...

 

คำถาม(ชวนคิด):

 

* ถ้าคุณเป็น "เจ้าหน้าที่"... คุณจะ "ทำ" ยังไง?

* ถ้าคุณเป็น "พระอาจารย์"... คุณจะ "สู้" ต่อไหม?

* แล้วถ้าคุณเป็น "เจ้าจ๋อ"... คุณจะ "เลือก" อะไร?

 

(มาคุยกัน... แต่อย่าดราม่าเกินเบอร์นะ!)