ครบรอบ 1 ปียุบพรรคอนาคตใหม่ : หลากความคิด ความรู้สึก และความฝันที่ยังคงเดิน

“วันที่ยุบพรรคอนาคตใหม่ครั้งแรก ผมเตรียมคำแถลงการณ์ไว้สองเวอร์ชั่น เวอร์ชั่นถูกยุบกับไม่ถูกยุบ แต่พอเวลางวดเข้ามา พอ(ศาล)อ่านเปิดคำพิพากษามาผมก็รู้แล้วว่ายุบ ก็ขยำเวอร์ชั่นไม่ยุบทิ้งไป เตรียมแถลงเวอร์ชั่นยุบไว้ ถ้าถามว่าเกินความคาดหมายไหม ด้วยสถานการณ์การเมืองไทยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา กระบวนการตุลาการภิวัฒน์ การยุบพรรคที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ก็ทำให้ผมคาดคิดไว้แล้วว่ามันมีโอกาส แต่ในสถานะบทบาทที่เราดำรงอยู่ตอนนั้น เราก็ต้องประกาศว่าสร้างขวัญกำลังใจ มันคงเป็นเรื่องบ้าบอที่สุดถ้าผมบอกว่าพรรคเราถูกยุบแน่ๆ เพราะฉะนั้นก็ต้องยืนยันที่จะต่อสู้ต่อ

แต่ถามว่าได้เตรียมใจเผื่อใจไหม ก็ด้วยปรากฏการณ์สอบกว่าปีที่ผ่านมาที่ยุบพรรคกันเป็นว่าเล่นแบบนี้ก็ทำใจไว้เรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่ผมกังวลใจมากไปกว่านั้นคือตั้งแต่เริ่มต้นก่อตั้งพรรคแล้วเราไปรณรงค์หาเสียงทั่วประเทศ ผมเห็นปรากฏการณ์ความสนใจการเมืองของคนหนุ่มสาวมาตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นหาเสียง หลายคนใส่ชุดนักเรียนมาฟังผมปราศรัย หรือมาต่อแถวขอลายเซ็นถ่ายรูปเวลาเราจัดกิจกรรมเสวนา เป็นอย่างนี้เยอะมากจนเราก็เริ่มสงสัยขึ้น

จนกระทั่งผมไปเซ็นหนังสือที่งานสัปดาห์หนังสือ ผมก็ฉุกคิดขึ้นว่าปรากฏการณ์ยอดขายหนังสือประวัติศาสตร์ต่างๆที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญ ก็เลยเริ่มจับสัญญาณแล้วว่าความสนใจทางการเมืองและประวัติศาสตร์การเมืองไทยของคนหนุ่มสาวมันเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญอย่างยิ่ง แล้วผมก็คาดเดาว่าน้องๆเหล่านี้หลายคนก็กากบาทเลือกพวกเรา หลายคนไม่มีสิทธิเลือกตั้งแต่ก็เสมือนเป็นหัวคะแนน บอกคุณพ่อคุณแม่ บอกคนให้เลือกเรา

ผมเชื่อว่าน้องๆ เยาวชนหลายคนไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดคิดว่าเลือกอนาคตใหม่เข้าไปแล้วจะสามารถเปลี่ยนแปลงการเมืองไทยได้ทันที เขาเห็นระบบรัฐธรรมนูญ 60 เห็นระบบการสืบทอดอำนาจแบบนี้ ทุกคนก็คาดได้ว่ามันใช้เวลา แต่ก็อย่างน้อยคิดว่าอนาคตใหม่น่าจะเป็นยานพาหนะเข้าไปเปลี่ยนแปลงทีละเล็กทีละน้อยในสถาบันการเมืองในระบบ

แต่ปรากฏว่ามีการยุบพรรคเกิดขึ้น ผมก็เริ่มกังวลแล้วว่าการยุบพรรคครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ยุบให้พรรคๆหนึ่งหายไป หรือแค่ทำให้ธนาธรกับผมหรือกรรมการบริหารพรรคท่านอื่นหมดบทบาทไป แต่มันเหมือนกำลังทุบเข้าไปที่ความคาดหวัง ความหวังของเยาวชนคนหนุ่มสาว เขาใช้สิทธิเลือกตั้งครั้งแรก เขาสนใจการเมือง ติดตามการเมืองอย่างใกล้ชิด แล้วอยู่ดีๆหายไปเลย มันอาจจะทำให้เกิดความรู้สึกว่า อย่างนี้ในสภามันไปต่อไม่ได้ เราก็คาดคิดว่าในอนาคตจะต้องมีการออกมาเรียกร้องมากขึ้น

วันนั้นผมถึงใช้คำว่า ‘ไฟลามทุ่ง’ ซึ่งวันนี้มันขยับการต่อสู้ไปไกลมากกว่าเรื่องของธนาธร ของผม หรือเรื่องของพรรคอนาคตใหม่แล้ว มันเป็นการออกมาต่อสู้ร่วมกันในฐานะประชาชนที่จะเปลี่ยนแปลงประเทศไทยด้วยกัน”

ข้อความข้างต้น คือสิ่งที่ “ปิยบุตร แสงกนกกุล” อดีตเลขาธิการพรรคอนาคตใหม่ ปัจจุบันมาเป็นเลขาธิการคณะก้าวหน้า ตอบคำถามผู้ร่วมกิจกรรมพูดคุยในแอพ Clubhouse “#1ปียุบพรรคอนาคตใหม่ : จาก ‘ตัดไฟแต่ต้นลม’ สู่ ‘ไฟลามทุ่ง’ “ เนื่องในโอกาสครบรอบ 1 ปีของการยุบพรรคอนาคตใหม่

ช่วงเวลาที่ผ่านมา มีหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่วันที่เกิดการยุบพรรค ตั้งแต่การชุมนุมทางการเมืองของนักเรียน นิสิต นักศึกษา และประชาชนบนท้องถนน ที่เป็นเหมือนปฏิกิริยาจากการผูกขาดอนาคต ตัดทางเลือกของคนหนุ่มสาวจำนวนมากที่ฝากควางหวังไว้กับพรรคอนาคตใหม่ ลามไปถึงการขับไล่รัฐบาลที่สืบทอดอำนาจ และมาสู่การพุ่งประเด็นไปที่ต้นตอของปัญหา จนนำมาสู่การเรียกร้องเพื่อปฏิรุปสถาบันพระมหากษัตริย์ ข้ามปีมาจนถึงปัจจุบัน

วันนี้ไม่มีใครพูดถึงเรื่องการยุบพรรคอนาคตใหม่แล้ว ประเด็นถูกขยับออกไปไกลจนทะลุเพดานเดิมที่การเมืองไทยเคยตั้งไว้มานานหลายทศวรษ เพียงเพราะความปรารถนาที่จะ “ตัดไฟแต่ต้นลม” ของชนชั้นนำ ที่นำมาสู่ปรากฏการณ์ “ไฟลามทุ่ง” ในวันนี้

ผ่านไป 1 ปี คนมากหน้าหลายตาได้มาร่วมกันรีวิวถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ในห้องสนทนาบนหน้าจอ Clubhouse ซึ่งเต็มกว่า 8,000 คนอย่างรวดเร็ว สะท้อนอารมณ์ความรู้สึก และความคาดหวังต่ออนาคต ในวันที่ “อนาคตใหม่” ในสถานะสถาบันทางการเมืองเป็นเพียงอดีตไปแล้ว แต่ทว่าในฐานะความฝันของคนจำนวนมาก ยังคงโลดแล่นและยิ่งก้าวกระโดดไปไกลยิ่งกว่าตอนที่พรรคอนาคตใหม่ยังอยู่เสียอีก